Τι σημαίνει για τον δυτικό κόσμο η εκλογή στον Δήμο της Νέας Υόρκης του ακροαριστερού Ζοράν Μαμντάνι
Eίναι πραγματικά απορίας άξιον το γεγονός ότι ελληνικά μέσα ενημέρωσης, από αυτά που στηρίζουν αβασάνιστα την οικογένεια Μητσοτάκη φλερτάροντας ταυτόχρονα με τις «αξίες» της woke ατζέντας, επιχαίρουν -για να μην πω πανηγυρίζουν- σχετικά με την ανάδειξη στον δημαρχιακό θώκο της Νέας Υόρκης ενός αριστερού μουσουλμάνου ριζοσπάστη. Ισως επειδή σιτίζονται από τα ίδια κέντρα…
- Από τον Γιώργο Χαρβαλιά
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ζοράν Μαμντάνι είναι ένα γνήσιο προϊόν των εργαστηρίων της παγκοσμιοποίησης, που κατασκευάστηκε άρον άρον για να αναχαιτίσει τη διαφαινόμενη συντηρητική στροφή στην Αμερική, η οποία σφραγίστηκε με την έλευση του… τυφώνα Τραμπ.
Ο 34χρονος μουσουλμάνος ακτιβιστής, ανεπάγγελτος ουσιαστικά, αφού όλη η κοινωνική του δράση εξαντλείται στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών (με αφροασιατικό και ισλαμικό υπόβαθρο), αποδείχτηκε το κατάλληλο πρόσωπο για να συγκινήσει τις μάζες των «καταφρονεμένων» στις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης, που έσπευσαν στις κάλπες για να τον υπερψηφίσουν. Ο ίδιος δηλώνει ότι απεχθάνεται τους δισεκατομμυριούχους, αλλά προς το παρόν βολεύεται μια χαρά με αυτούς που του χρηματοδότησαν την καμπάνια του, πρωτοστατούντος φυσικά του «αρχιερέα» της παγκοσμιοποίησης Τζορτζ Σόρος, όπως και του γιου του, Αλεξ, που πανηγύρισε έξαλλα τη νίκη του.
Στα σαλόνια του Νταβός και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, όπου αναλύεται με αγωνία το «φαινόμενο Τραμπ» αλλά και των μιμητών του στην Ευρώπη, αποφασίστηκε ότι το αντίδοτο έπρεπε να είναι πολύ ισχυρό. Τόσο ισχυρό, που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή στην αμερικανική μητρόπολη του καπιταλισμού. Η αυτοδιοικητική ατζέντα του Μαμντάνι θυμίζει κάτι από αναμαλλιασμένο υποψήφιο του AΝΤΑΡΣΥΑ σε συνδυασμό με τα κηρύγματα «ισλαμικής αγάπης» του Τζαβέντ Ασλάμ, του γνωστού πλέον για τις παρεμβάσεις του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας.
Ο Μαμντάνι είναι ουσιαστικά ο ιδεολογικός κληρονόμος της ακραίας ριζοσπαστικής πτέρυγας του Κόμματος των Δημοκρατικών που ενσάρκωνε η «πυροβολημένη» Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ, ενσωματώνοντας τις πιο ανατρεπτικές θέσεις της woke ατζέντας περί διαφορετικότητας και συμπερίληψης. Η Κορτέζ σε ηλικία 29 ετών υπήρξε η νεότερη γυναίκα που εξελέγη βουλευτής στο Κογκρέσο και ο Μαμντάνι αντιστοίχως είναι ο νεότερος δήμαρχος της Νέας Υόρκης τα τελευταία 100 χρόνια. Και ο πρώτος μουσουλμάνος. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς ότι τα κέντρα εξουσίας της παγκοσμιοποίησης διαθέτουν φρέσκες εφεδρείες για να απαντήσουν στη συντηρητική, εθνοκεντρική στροφή που διαφαίνεται όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στην Ευρώπη.
Ο Μαμντάνι είναι ένα είδος «υβριδικού» Αμερικανού με έντονα αφροασιατικά χαρακτηριστικά και επιπλέον θρησκευτική «διαφορετικότητα». Θα μπορούσε εύκολα να έχει βγει από βιβλίο του υποκόμη Καλέργκι, εκείνου του Αυστριακού ευγενούς που οραματίστηκε την «Πανευρώπη» του μέλλοντος, εποικισμένη από μία νέα φυλή προσομοιάζουσα στους… αρχαίους Αιγυπτίους.
Στην πραγματικότητα ο 34χρονος μουσουλμάνος, που στις πρώτες μετεκλογικές δηλώσεις του έσπευσε να εγγυηθεί την προάσπιση των δικαιωμάτων όλων των «διαφορετικών» κατοίκων της Νέας Υόρκης, με έμφαση στους ομοθρήσκους του και τους… τρανς, είναι προϊόν μιας ασυνήθιστης ένωσης μεταξύ ενός «προοδευτικού» Ινδού καθηγητή, μιγά με ρίζες από την Ουγκάντα, και μιας Ινδής κινηματογραφίστριας με πολυπολιτισμικές αναζητήσεις. Ο ίδιος μεγάλωσε μεταξύ Ουγκάντας, Ινδίας και Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά στο τέλος εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη για «επιμόρφωση» σε ένα κουλτουριάρικο κολέγιο «κλασικών σπουδών». Κάπου εκεί ξεκίνησε η στρατολόγησή του.
Ανεφάρμοστα
Ο νεαρός Μαμντάνι κρίθηκε ως ο ιδανικός για να ενσαρκώσει την «απάντηση» των Δημοκρατικών στην Ανατολική Ακτή, αφού στην Δυτική ήδη κυριαρχεί το άστρο του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Γκάβιν Νιούσομ, παρά τις ρωγμές που έχει υποστεί η εικόνα του από τα φαινόμενα κακοδιοίκησης. Ο Μαμντάνι συνδύαζε ριζοσπαστική γλώσσα με φιλο-ισλαμικές θέσεις και πολυπολιτισμικό προφίλ. Η καμπάνια του διακρινόταν από μια ακραία ρητορική που συνδύαζε αριστερές πομφόλυγες περί δήθεν υπερφορολόγησης των πλουσίων μέχρι ανεφάρμοστες εξαγγελίες περί «κοινωνικών παντοπωλείων», τα οποία θα δέχονται τους αναξιοπαθούντες με εσαεί πίστωση!
Το γεγονός ότι ούτε τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στους Δημοκρατικούς δεν τόλμησαν να υποστηρίξουν ανοιχτά την υποψηφιότητά του αποδεικνύει τον ιδεολογικό του εξτρεμισμό. Αλλά το γεγονός επίσης ότι οι ιθύνοντες του Δημοκρατικού Κόμματος από κοινού με τους παγκόσμιους εντολοδόχους τους κατέφυγαν σε τέτοιου είδους «ακραίες» λύσεις για να προσελκύσουν ψηφοφόρους στις κάλπες μαρτυρά, εκτός από την αγωνία, και την πλήρη έλλειψη αναστολών αυτού του βρόμικου συστήματος που θα κάνει τα πάντα για να κρατηθεί στην εξουσία. Οι ΗΠΑ εισέρχονται πλέον σε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι πολιτικού και κοινωνικού διχασμού, συμπαρασέρνοντας και την Ευρώπη, η «ελίτ» της οποίας έχει προ πολλού συγκρουστεί με το λαϊκό αίσθημα, το οποίο όμως εξακολουθεί να περιφρονεί επιδεικτικά…
