Η εξαργύρωση των αγώνων των φοιτητών του Νοεμβρίου του 1973 δεν έγινε από τους ίδιους (τουλάχιστον από τους περισσότερους), αλλά από την κλεπτοκρατία που διαδέχτηκε τη χούντα
Χθες ήταν η επέτειος της φοιτητικής εξέγερσης, αλλά η Ιστορία γράφεται καθημερινά. Γι’ αυτό καλό θα ήταν να θυμηθεί το κοινό κάτι σχετικό με την επέτειο, που έχει ενδιαφέρον.
- Παναγιώτης Λιάκος
Ο ηθοποιός Νίκος Αλεξίου, τον οποίον το τηλεοπτικό κοινό γνώρισε και αγάπησε την περίοδο που ενσάρκωνε τον σμηνίτη Πλαπούτα στη σειρά «Της Ελλάδος τα παιδιά», συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Στις 18/12/2019 σε τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου αποκάλυψε πως οι αγώνες και οι θυσίες των συμμετεχόντων στη φοιτητική εξέγερση, ακόμα και χωρίς να το επιδιώξουν, απέκτησαν στις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων διαστάσεις που ουδέποτε είχαν.
Αξίζει να διαβάσετε όσα εξιστόρησε αυτός ο σεμνός και ειλικρινής καλλιτέχνης. Η έκπληξη βρίσκεται στο τέλος:
«Δεν πάω σε πορείες του Πολυτεχνείου ούτε κατά διάνοιαν. Νομίζω ότι και όποιος σοβαρός άνθρωπος ήταν τότε, δεν νομίζω να πηγαίνει πια στις πορείες κ.λπ. Λίγο το πράγμα… ξεφτιλίστηκε; Είναι βαριά λέξη. Αλλοιώθηκε. Δηλαδή το θεωρώ και βλακώδες τώρα. Να πάω στην αμερικάνικη πρεσβεία; Δηλαδή και η Ιστορία απέδειξε ότι τη δικτατορία δεν την υποκίνησαν οι Αμερικανοί. […]
Ημουν στον “Ρήγα Φεραίο” όταν πήγαινα σχολείο, όταν ήταν δικτατορία τότε, είχαμε πυρήνες κ.λπ. Ημασταν όλοι αριστεροί τότε, λόγω εποχής. […] Ημουν μέσα στο Πολυτεχνείο την ώρα που μπήκε το τανκ. Δεν ήμουν μπροστά. Είχα βρει έναν πολύ καλό μου φίλο και μας είχε πάει… (σ.σ.: χειρονομεί για να δείξει αίσθημα φόβου). […]
Το καταπληκτικό ήταν στην 1η επέτειο του Πολυτεχνείου. Το ’74 είχα πάει ένα ταξίδι με δύο παλιούς μου συμμαθητές στο Λονδίνο και με χτύπησε ένα φορτηγό ψυγείο εκεί. Πήγαμε να περάσουμε έναν δρόμο, αλλά δεν πήγαμε από διάβαση, ως πονηροί Ελληνες, πηδήξαμε κάτι κάγκελα. Κι αφηρημένος κοίταξα όπως θα έπρεπε να κοιτάξει κανείς στην Ελλάδα (σ.σ.: στην Αγγλία το τιμόνι βρίσκεται στα δεξιά του οχήματος, όχι αριστερά, όπως στη χώρα μας). Με χτύπησε ένα φορτηγό ψυγείο, έμεινα ένα ενάμιση μήνα στο νοσοκομείο, έκανα εγχείρηση στο πόδι και στο χέρι…
Οταν γύρισα πίσω, ήμουν με πατερίτσες και γύψο. Ηταν η 1η επέτειος του Πολυτεχνείου. Νοέμβριος του ’74. Δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην είχε κατέβει στο Πολυτεχνείο. Μία ατμόσφαιρα εξαιρετικά τεταμένη και ζέουσα. Ακόμα μετράγαν νεκρούς, τραυματίες… Και πήγα κι εγώ με τις πατερίτσες. Οταν ήμουν μέσα σε μία αίθουσα, είχα κάτσει σ’ ένα σκαμνάκι να ξαποστάσω. Υπήρχαν μεγάφωνα με μουσικές και συνθήματα, και σταματάνε όλα και λέει: “Αυτή τη στιγμή βρίσκεται ανάμεσά μας ένας από τους ηρωικούς τραυματίες του Νοέμβρη”. Και γυρνάω εγώ και βλέπω ότι όλοι κοιτάνε εμένα. Τι να πεις τώρα; Οτι “εγώ παιδιά το ’παθα στο Λονδίνο”; Θα κατέρρεε το σύμπαν».
