Ποιοι εμποδίζουν το σχέδιο του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για ειρήνη στην Ουκρανία
Bιάζονται πολύ όσοι πιστεύουν ότι μετά το πανηγυρικό άδειασμα Ζελένσκι από τον Τραμπ (το δεύτερο ή τρίτο στη σειρά…) η ουκρανική κρίση έφτασε στο τέλος της και όλοι όσοι πόνταραν στη συνέχιση ή και στην επέκταση του πολέμου θα μείνουν στα κρύα του λουτρού.
- Του Γιώργου Χαρβαλιά
Πολύ φοβάμαι ότι ανεξαρτήτως των φιλειρηνικών προθέσεων του Αμερικανού προέδρου η εξίσωση είναι σύνθετη και πολυπαραμετρική, χωρίς να επιτρέπει ασφαλή συμπεράσματα.
Αυτοί που αφελώς προδικάζουν «το σφύριγμα της λήξης» έχουν υποτιμήσει το μέγεθος και την ισχύ των σκοτεινών πολεμοχαρών δυνάμεων που αναφύονται μεν στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση, πλην όμως διαπλέκονται και με πανίσχυρα κέντρα εξουσίας στην άλλη ακτή του Ατλαντικού, εκεί που ο Τραμπ φαίνεται να ελέγχει προσωρινά το παιχνίδι, αλλά το λόμπι του πολέμου έχει πανίσχυρους εκπροσώπους.
Παρότι απαρτίζεται από ετερόκλητες δυνάμεις, τα κοινά συμφέροντα στο αντιρωσικό στρατόπεδο είναι τεράστια και πρωτίστως οικονομικά. Ασφαλώς και υπάρχουν ειδικά στη Γερμανία και στις Βαλτικές χώρες οι κρυφοί νοσταλγοί των ναζί που θέλουν να πάρουν το αίμα τους πίσω, από κοινού με τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης που μισούν τους Ρώσους και τον Πούτιν επειδή τους θεωρούν τροχοπέδη στα ισοπεδωτικά σχέδιά τους. Επιπλέον κάποιοι εντελώς ανυπόληπτοι και γελοίοι από αυτούς που σήμερα ευδοκιμούν σε ευρωπαϊκές θέσεις εξουσίας αντλούν πολιτική υπόσταση από τον καβγά με τη Μόσχα.
Αλλά ας μη γελιόμαστε, το ζήτημα είναι κατ’εξοχήν οικονομικό. Ντιλαδόροι που είναι σε θέση να επηρεάζουν κυβερνήσεις ποντάρουν στην κλιμάκωση της αντιπαράθεσης επειδή απλώς βγάζουν πολλά χρήματα πουλώντας όπλα και η Γερμανία με τη σειρά της βλέπει στον πόλεμο διέξοδο σωτηρίας για την κλυδωνιζόμενη βιομηχανία της. Για να αντιληφθεί κανείς πόσο μεγάλο είναι το οικονομικό διακύβευμα θα σας δώσω ένα απλό παράδειγμα.
Στο άκουσμα και μόνο των πρώτων φημών την περασμένη Τετάρτη για ένα αμερικανικής εμπνεύσεως σχέδιο, όχι και τόσο φιλικό για τον Ζελένσκι, που θα τον υποχρέωνε να συνθηκολογήσει με τους Ρώσους, η μετοχή της Rheinmetall, αυτού του εξοπλιστικού κολοσσού που τροφοδοτούσε την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και σήμερα εφοδιάζει στον στρατό της Ουκρανίας, έχασε 120 ευρώ!
Την επομένη, κι ενόσω η εικόνα παρέμενε ασαφής, η μετοχή σταθεροποιήθηκε με μια μικρή άνοδο. Και την Παρασκευή, όταν το σχέδιο των 28 σημείων διέρρευσε στον ιστότοπο Axios, η Rheinmetall γκρεμίστηκε, σημειώνοντας απώλειες της τάξεως του 7,2%. Μία πτώση δηλαδή μέσα σε τρεις μέρες σχεδόν 12 ποσοστιαίων μονάδων, που αντιστοιχεί σε σχεδόν 200 ευρώ ανά μετοχή!
H Rheinmetall βεβαίως τα τελευταία τρία χρόνια είχε… εικοσαπλασιάσει την κεφαλαιακή της αξία, με επιδόσεις που θα ζήλευαν τα κρυπτονομίσματα στην καλή τους εποχή. Από 90 ευρώ δύο μέρες πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η μετοχή της έφτασε να διαπραγματεύεται στα 2.000 ευρώ, ενώ η παραγωγή της, ιδίως στα βλήματα πυροβολικού των 155 χιλιοστών, έχει οκταπλασιαστεί!
Σοβαρή επιχείρηση
Από αυτό και μόνο το αποσπασματικό αριθμητικό παράδειγμα αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μία πολύ σοβαρή επιχείρηση. Κι αν σταματήσει από τη μια μέρα στην άλλη, κάποιοι θα φορέσουν πλερέζες. Μα και ο Τραμπ το χρήμα έχει στον νου του, θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος. Ναι, αλλά βλέπει τα πράγματα ως προς τη Ρωσία διαφορετικά από τους αφιονισμένους Ευρωπαίους. Ο Τραμπ δεν έχει εκείνη τη μανιχαϊστική αντίληψη δαιμονοποίησης του Πούτιν και του ρωσικού έθνους.
Βρίσκεται πιο κοντά στον συντηρητικό αξιακό κώδικα της ρωσικής κοινωνίας, συμμερίζεται την προσήλωση του ρωσικού λαού στον χριστιανισμό και βλέπει τη συγκεκριμένη υπερδύναμη ως δυνάμει «σύμμαχο υπό προϋποθέσεις» απέναντι σε άλλες απειλές. Επιπλέον ο Τραμπ δεν έχει καμία όρεξη να ξοδέψει αμερικανικούς πόρους και δυναμικό σε έναν αδιέξοδο πόλεμο, ενώ παράλληλα θέλει να απαλλαγεί και από τον Ζελένσκι, τον οποίο δεν χώνεψε ποτέ, καθώς τον θεωρεί διεφθαρμένο και τυχάρπαστο.
Αρκεί, ωστόσο, η βούληση Τραμπ για να τελειώσει ο πόλεμος; Τα γεγονότα δείχνουν πως όχι. Πέραν του ότι υπάρχουν γεράκια της ρωσοφοβίας και στην ίδια του την αυλή, αυτοί που θέλουν τη συνέχιση της κρίσης στην Ευρώπη μοιάζουν με κλόουν, αλλά έχουν σημαντική ισχύ γιατί πριμοδοτούνται από τα διατλαντικά κέντρα του γκλομπαλισμού.
Συνήθεις ύποπτοι
Πρακτικά πρόκειται για τους συνήθεις υπόπτους. Αυτούς που πάντα όταν στριμώχτηκαν οικονομικά στη νεότερη ιστορία τους βρήκαν διέξοδο και έστρεψαν το παραγωγικό τους δυναμικό στους εξοπλισμούς. Δηλαδή τους Γερμανούς. Τις προηγούμενες δύο φορές αυτή η σχεδόν βίαιη «προσαρμογή» της γερμανικής βιομηχανίας σε στρατιωτικούς σκοπούς οδήγησε σε αντίστοιχους παγκοσμίους πολέμους. Σήμερα ο πόλεμος διεξάγεται, προς το παρόν, διά αντιπροσώπου, δηλαδή των Ουκρανών, αλλά η κλιμάκωση της πολεμικής ρητορικής είναι τέτοια που προϊδεάζει για παγκόσμια εμπλοκή. Η Ευρώπη μοιάζει να προετοιμάζεται ταχέως για μία αναμέτρηση την οποία η ίδια σπεύδει να προκαλέσει ανακαλύπτοντας παντού απειλές.
Ομως, για ποια Ευρώπη ακριβώς μιλάμε; Αν οι νικητές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου που δημιούργησαν τις πρώτες συλλογικές δομές με στόχο την ειρηνική συνεργασία και την οικονομική προκοπή των ευρωπαϊκών λαών έβλεπαν αυτή την παράκρουση, σίγουρα δεν θα πίστευαν στα μάτια τους. Δυστυχώς, όμως, η σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση δεν δημιουργήθηκε μόνο από αυτούς. Μέσα στη μεγαλοθυμία τους έβαλαν στις ίδιες δομές και τους ηττημένους του πολέμου, τους Γερμανούς.
Οι τελευταίοι μπήκαν σεμνά και ταπεινά και κατάφεραν όχι μόνο να ελέγξουν τους θεσμούς, αλλά να φέρουν και το παιχνίδι στα μέτρα τους. Σήμερα, αντί να έχουν απέναντί τους τον Ντε Γκολ ή τη Θάτσερ, που θα είχαν βάλει τέρμα σε αυτή την παράνοια, έχουν τους κουστουμαρισμένους υπαλλήλους της παγκοσμιοποίησης, που υπερθεματίζουν για μια πολεμική σύρραξη με τη Ρωσία. Η Ευρωπαϊκή Ενωση με την περίτεχνη γερμανική φροντίδα δεκαετιών έχει μεταμορφωθεί σε μια σάπια «Αυτοκρατορία του Κακού» με την έννοια που απέδιδε κάποτε στη Σοβιετική Ενωση ο μακαρίτης Ρόναλντ Ρέιγκαν. Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο…
