Ο Κωνσταντίνος Κονοφάγος, ως πρύτανης του ΕΜΠ, μπήκε μπροστά για να προστατέψει τους φοιτητές
Eπί 52 χρόνια ακούμε για διάφορους που καμαρώνουν για όσα έκαναν -ή λένε ότι έκαναν- στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ομως, όσο και να ψάξει κανείς, δύσκολα θα βρει αναφορές στον τότε πρύτανη που αρνήθηκε στους χουντικούς να εισέλθουν, συνελήφθη και κρατήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
- Του Κ. Αϊβαλιώτη*
Ο Κωνσταντίνος Κονοφάγος ήταν καθηγητής και πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου όταν έγινε η εξέγερση. Μετά τη Μεταπολίτευση διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας και υπουργός Βιομηχανίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αυτό ενοχλεί, ήταν καραμανλικός. Σπούδασε μηχανικός στο Παρίσι πριν από τον πόλεμο, ήρθε πίσω στην Ελλάδα, εργάστηκε ως μηχανικός στην Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου, στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο ήταν έφεδρος αξιωματικός και μετά την απελευθέρωση διετέλεσε δήμαρχος Λαυρίου και συνέβαλε στο να ξαναζωντανέψει η πόλη που είχε υποφέρει από τους ναζί.
Ως πρύτανης του ΕΜΠ κατά την εξέγερση του 1973 μπήκε μπροστά για να προστατέψει τους φοιτητές και το πανεπιστημιακό άσυλο, αρνήθηκε την είσοδο των οργάνων της δικτατορίας και αντιτάχθηκε στις διώξεις των φοιτητών, κάτι που προκάλεσε την οργή της δικτατορίας, η οποία τον συνέλαβε και τον έστειλε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Οταν μαθεύτηκε ότι ήταν κρατούμενος εκεί, έγινε διεθνής σάλος και διαπρεπείς καθηγητές και κορυφαία πανεπιστήμια διαμαρτυρήθηκαν μέσω των μεγαλύτερων ΜΜΕ του κόσμου, ζητώντας την απελευθέρωση του πρύτανη Κονοφάγου.
Σεμνός και χωρίς να προβάλλει όσα έκανε, ο Κονοφάγος απέκτησε ευρύτατο σεβασμό και ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής τον κάλεσε να μετάσχει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ. το 1974, αλλά εκείνος ζήτησε από τον Καραμανλή να ψηφιστεί από τον λαό με σταυρό κι έτσι στις εκλογές του 1974 πολιτεύτηκε και βγήκε πρώτος στην Πρέβεζα. Κατόπιν ορκίστηκε υπουργός Βιομηχανίας και άφησε έργο πίσω του, αφού ίδρυσε τη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου (ΔΕΠ), τον Ελληνικό Οργανισμό Τυποποίησης (ΕΛΟΤ) κ.ά.
Η ευαισθησία του αντιστασιακού πρύτανη αποδεικνύεται και από το ότι πέραν των επιστημονικών συγγραμμάτων δημοσίευσε ποιητικές συλλογές και λογοτεχνικά κείμενα με το φιλολογικό ψευδώνυμο «Κωνσταντίνος Λότρης» από το 1967 και για 20 συνεχή χρόνια.
Πέθανε στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1989, αλλά ελάχιστα ΜΜΕ ασχολήθηκαν εκείνο το σκληρό καλοκαίρι, όταν η Ελλάδα ζούσε με τις αναθυμιάσεις των πασοκικών σκανδάλων όπως του Κοσκωτά, του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, των υποκλοπών, της προμήθειας πυραύλων κ.λπ.
Αλλα κόμματα προβάλλουν ανύπαρκτους ήρωες, αλλά η Ν.Δ. παραμένει πάντα αποκοιμισμένη στον δικό της κόσμο και δεν τον μνημονεύει. Τάφηκε, κατά την επιθυμία του, στο κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου, στον Θορικό Λαυρίου, γιατί εκεί, επίσης, τάφηκε ο πρώτος εργάτης που πέθανε από πείνα στις εγκαταστάσεις της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου. Τον τάφο του Κονοφάγου φιλοτέχνησε ο γλύπτης και καθηγητής του ΕΜΠ Γεώργιος Καρακαλλάς, με χοντρή σκουριά της δεκαετίας του 1940, προερχόμενη από την Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου. Στο Λαύριο έχει ανεγερθεί από τους κατοίκους της περιοχής ο ανδριάντας του, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για όσα έκανε. Εκείνοι όντως τίμησαν τον καραμανλικό πρύτανη της γνήσιας εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
*Π. βουλευτή Β’ Αθηνών
