Για το «λόμπι του πολέμου» ένας αντικειμενικός μεσολαβητής αποτελεί εμπόδιο. Είναι επιτακτική ανάγκη ο ρόλος του Ουίτκοφ να περιθωριοποιηθεί. Και αυτό ακριβώς το νόημα είχε η διαρροή στο Bloomberg
Ηδη από την προηγούμενη εβδομάδα διακινδύνευσα την πρόβλεψη ότι το ειρηνευτικό σχέδιο του προέδρου Τραμπ για την Ουκρανία θα σκοντάψει στις οργανωμένες προβοκάτσιες και σε κάθε λογής υπονομευτικά τερτίπια που απεργάζεται το αδίστακτο «λόμπι του πολέμου» και στις δύο ακτές του Ατλαντικού.
- Του Γιώργου Χαρβαλιά
Πλέον διαπιστώνεται ότι με κάθε δυνατό μέσο επιχειρείται η εξουδετέρωση του Αμερικανού μεσολαβητή Στιβ Ουίτκοφ για να «καεί στο ζέσταμα», πριν ακόμη μπορέσει να εδραιώσει μία κοινά αποδεκτή αφετηρία διαπραγμάτευσης μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών.
Το θανάσιμο «αμάρτημα» στο οποίο υπέπεσε αυτός ο έμπειρος δικηγόρος με την τεράστια περιουσία, που μάλλον δύσκολα συγκινείται από τις Σειρήνες της διαφθοράς, ήταν ότι προσπάθησε να φανεί αντικειμενικός. Να συνθέσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο, το οποίο θα μπορούσε να αποδεχθεί και η Ρωσία, δηλαδή ο εμπλεκόμενος που έχει σαφώς το πάνω χέρι στον καβγά, χωρίς να ξεφτιλιστεί εντελώς και ο ηττημένος.
Ο Ουίτκοφ, με το νομικό του υπόβαθρο, έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα σε διενέξεις αστικού τύπου, σε επιχειρηματικές αντιπαραθέσεις, ακόμη και σε συγκρούσεις συμφερόντων με χτυπήματα κάτω από το τραπέζι, αλλά δυστυχώς φαίνεται να υποτιμά τον κρίσιμο ρόλο των παγκόσμιων κέντρων εξουσίας και τις βρόμικες μεθόδους των μυστικών υπηρεσιών που ενεργούν κατ’ εντολήν τους. Στην υπόθεση της Γάζας βρήκε μια φόρμουλα συνεννόησης, έστω και προσωρινή, αλλά η πολυπαραγοντική εξίσωση του ουκρανικού ζητήματος είναι διαφορετική, γιατί περιέχει αστάθμητες παραμέτρους επιρροής, φανερές και κρυφές.
Η Ουκρανία και ειδικότερα το καθεστώς Ζελένσκι είναι «αντιπρόσωπος», δηλαδή εργαλείο, μεγάλων συμφερόντων που επιθυμούν κλιμάκωση της στρατιωτικής αναμέτρησης με τη Ρωσία, έστω και με κίνδυνο να πάρει φωτιά ο πλανήτης. Και στα συμφέροντα αυτά πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιζαν μέχρι πρότινος η κυβέρνηση Μπάιντεν και ο διαβρωμένος από τους Δημοκρατικούς κρατικός μηχανισμός, το λεγόμενο βαθύ αμερικανικό κράτος.
Στόχος να τον εκθέσουν
Για το «λόμπι του πολέμου» ένας αντικειμενικός μεσολαβητής αποτελεί εμπόδιο. Είναι επιτακτική ανάγκη ο ρόλος του Ουίτκοφ να περιθωριοποιηθεί. Και αυτό ακριβώς το νόημα είχε η διαρροή στο Bloomberg της συνομιλίας του με τον Ρώσο διαπραγματευτή Γιούρι Ουσάκοφ, που ήταν ασφαλώς αποτέλεσμα «επαγγελματικής» υποκλοπής από ξένη μυστική υπηρεσία. Ο στόχος ήταν να τον εκθέσουν καθιστώντας τον αναξιόπιστο, όχι μόνο προς την Ουκρανία που δεν κρύβει την εχθρότητα στο πρόσωπό του, αλλά και προς όλες τις πλευρές.
Οπως το περιγράφει έξοχα σε μια ανάρτησή της στο X η Τatiana Stanovaya, αναλύτρια του Κέντρου Ρωσίας – Ευρασίας στο Ιδρυμα Carnegie, η Μόσχα δεν ξέρει στα αλήθεια με ποιον πρέπει να μιλήσει από την αμερικανική πλευρά: «Ο Στίβεν Ουίτκοφ είναι συγκαταβατικός και δεκτικός προς τις ρωσικές ιδέες, αλλά είναι ταυτόχρονα γραφειοκρατικά αποκομμένος και πολιτικά ευάλωτος. Μεταφέρει τις γνωστές ρωσικές θέσεις σε εναλλακτική συσκευασία και τις βλέπει να “πεθαίνουν” σχεδόν αμέσως. Ο ίδιος ο Τραμπ αρνείται να αναλωθεί σε λεπτομέρειες. Ο (υπουργός Εξωτερικών) Μάρκο Ρούμπιο δεν θρέφει ιδιαίτερο ενθουσιασμό για τη ρωσική επιρροή και αγωνίζεται να βρει κοινή γλώσσα με τον Λαβρόφ.
Η προώθηση προτάσεων μέσω του Ούιτκοφ φαίνεται εύκολη από πλευράς τακτικής, αλλά δεν διαθέτει ειδικό βάρος για να βρει ουσιαστική απήχηση στην αμερικανική διοίκηση. Η πρόσφατη διαρροή της συνομιλίας του (με τον Ουσάκοφ) επιτείνει απλώς αυτή την αδυναμία…» Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και χωρίς την επίμαχη διαρροή το ισορροπημένο (σε ρεαλιστική και όχι δικαιοπολιτική ανάγνωση της πραγματικότητας) σχέδιο 28 σημείων του Ουίτκοφ είχε εξαρχής υπονομευτεί. Κάποιες από τις πρόνοιες έρχονταν ήδη σε αντίθεση με πάγιες ρωσικές θέσεις, όπως το επιτρεπόμενο μέγεθος (600.000 στρατιώτες) του εναπομείναντος ουκρανικού στρατού και η πλήρης απουσία δεσμευτικής αναφοράς για απαγόρευση κατοχής όπλων μεγάλου βεληνεκούς, αλλά και η περίεργη «ιδέα» για χρήση των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων στην Ευρώπη, σε ένα ασαφές σχέδιο για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας υπό αμερικανική καθοδήγηση.
Γρήγορα όμως κι αυτό το ανεκτό συνολικά για τη Μόσχα σχέδιο «κουρεύτηκε» σε κάτι πολύ πιο κοντά στις επιδιώξεις Ζελένσκι, με τις «οδηγίες» φυσικά των Ευρωπαίων. Τα 28 σημεία έγιναν 19 και σε αυτά παρεισέφρησαν διατάξεις που παραβιάζουν κόκκινες γραμμές, όπως η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, που αφήνεται ανοιχτή ως ενδεχόμενο. Παραμένει επομένως αδιευκρίνιστο σε ποιο σχέδιο θα βασιστούν οι συζητήσεις του Ουίτκοφ την επόμενη εβδομάδα, καθώς το Κρεμλίνο επιμένει ευλόγως να υπάρξει γραπτό προσχέδιο αρχών πάνω στο οποίο θα κληθεί να τοποθετηθεί.
Υπό αυτές συνθήκες η Stanovaya, που αναφέραμε προηγουμένως, δεν βλέπει τον Πούτιν να υποχωρεί, καθώς δύο χρόνια τώρα παραμένει αμετακίνητος σε ορισμένες βασικές θέσεις, οι οποίες με την ευρωουκρανική παραλλαγή του σχεδίου δεν εξασφαλίζονται.
Υπόνοια αποτυχίας
Η υπόνοια της αποτυχίας στη λεπτή αποστολή του Ουίτκοφ πλανάται βαριά. Και δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Γιατί είναι γνωστοί αυτοί που εργάζονται για την τελική εκπαραθύρωσή του, με σκοπό να παραταθεί το αδιέξοδο έως ότου πετύχουν τη μεγάλη ανάφλεξη. Οι προβοκάτορες είναι γνωστοί και τους έχουμε κατονομάσει πολλές φορές μέσα από τη στήλη: Είναι πρωτίστως οι Γερμανοί, τα υπερατλαντικά κέντρα εξουσίας και φυσικά οι διάφοροι «χρήσιμοι ηλίθιοι» φασουλήδες, όπως ο Στάρμερ και ο Μακρόν.
Το Βερολίνο τρίβει τα χέρια του και προετοιμάζεται πυρετωδώς για τον πόλεμο του μέλλοντος με έναν προϋπολογισμό-μαμούθ, ύψους 108 δισ. ευρώ μόνο για το 2026! Με αυτή την απογείωση των αμυντικών δαπανών σκοπεύει να κλείσει τις τρύπες στο έλλειμμα και να αυξήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης, αλλά όποιος πιστεύει ότι η Γερμανία επανεξοπλίζεται μόνο για λόγους ανάταξης της οικονομίας της και σκοπεύει να αφήσει τα όπλα να σκονίζονται στα ράφια είναι βαθιά νυχτωμένος ή ανιστόρητος.
Την περασμένη εβδομάδα ο Γερμανός υπουργός Αμυνας υπήρξε ιδιαίτερα αποκαλυπτικός. Το ΝΑΤΟ, είπε, πρέπει να γίνει ευρωπαϊκό, δηλαδή γερμανικό. Και απέκλεισε κάθε μονομερή εδαφική παραχώρηση από την Ουκρανία του Ζελένσκι, εξασφαλίζοντας ότι ο πόλεμος θα συνεχίζεται επ’ αόριστον, έστω και χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ. Γιατί η κυβέρνηση Τραμπ δεν αρέσει στους σημερινούς Γερμανούς, όπως ακριβώς δεν άρεσε στους ναζί αλλά και σε πολλούς επιφανείς Αμερικανούς η κυβέρνηση του μεγάλου Φραγκλίνου Ρούζβελτ.
Για σκεφτείτε το λιγάκι: Υπήρχαν και τότε δυνάμεις στις ΗΠΑ που στήριζαν τις επιδιώξεις του Χίτλερ: Το μεγάλο κεφάλαιο, η Γουόλ Στριτ και κορυφαίοι ολιγάρχες, όπως ο Χένρι Φορντ. Τους ξεμπρόστιασε αρκετά χρόνια αργότερα ο αξέχαστος Βρετανός ερευνητής Charles Higham στο επικό βιβλίο του «Trading with the Enemy: Τhe Nazi-American Money Plot 1933-1949» («Κάνοντας δουλειές με τον εχθρό: Η αμερικανοναζιστική συνωμοσία του χρήματος 1933-49»), που εξαφανίστηκε γρήγορα από τις προθήκες των βιβλιοπωλείων, γιατί έλεγε μεγάλες αλήθειες…
Εκείνη η μάχη, βέβαια, κερδήθηκε από τη συμμαχία της αρετής και της ελευθερίας. Η σημερινή μάχη είναι πολύ πιο αμφίρροπη, γιατί μαζί με «τα θέλω» της αμετανόητης Γερμανίας συντάσσεται όλη η ευρω-νομενκλατούρα, ενώ και στις ΗΠΑ το μιντιακό και επιχειρηματικό κατεστημένο με κάποιες σημαντικές εξαιρέσεις(Ιλον Μασκ) διαπνέεται από ψυχροπολεμικού τύπου ρωσοφοβία. Προσωπικά δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ότι αυτή τη φορά οι «οι δυνάμεις του καλού» θα υπερισχύσουν…
