Ενα συγκινητικό άρθρο-παρέμβαση συνδικαλιστή του προηγούμενου αιώνα θυμίζει πόσο χτικιό καταπίνει ένας εργαζόμενος μέχρι να… δει το «δώρο» των Χριστουγέννων.
- Από τον
Παναγιώτη Λιάκο
23 Δεκεμβρίου 1927. Προπαραμονή Χριστουγέννων. Επικεφαλής της κυβέρνησης, ο Αλέξανδρος Ζαΐμης. Η Ελλάδα ήταν, ως συνήθως, στα όρια της χρεοκοπίας. Ο πληθωρισμός κάλπαζε. Οι μισθοί στο ναδίρ. Το κόστος ζωής στο ζενίθ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ζητούσαν συνεχώς προκαταβολές και προεξοφλήσεις μισθών, και το κράτος τούς τις ζήτησε πίσω! Πείνα και των γονέων, δηλαδή στον ηλιόλουστο, πικρό και δυστυχισμένο τόπο μας. Στην εφημερίδα «Εμπρός» δημοσιεύεται άρθρο του Ν. Χρηστάκη, προέδρου του Συνδικάτου Υπαλλήλων ΤΤΤ (Ταχυδρομείον – Τηλέγραφον – Τηλέφωνον), το οποίο ζητά τη χορήγηση 13ου μισθού για τους δημοσίους υπαλλήλους.
Ενα αξιοσημείωτο τμήμα του άρθρου είναι εκεί που αναφέρει ότι με τους μισθούς πείνας του Δημοσίου οι ικανοί υπάλληλοι έχουν κατευθυνθεί στον ιδιωτικό τομέα και οι κρατικές υπηρεσίες καταντούν «κυψέλες αργομίσθων κηφήνων:
«Οι δημόσιοι υπάλληλοι ευρίσκονται εν εξεγέρσει. Η εξέγερσις αυτών διά την άρνησιν της αμέσου οικονομικής ενισχύσεως είνε δικαία. Οι υπάλληλοι, ελάχιστα αμειβόμενοι διά τας παρεχομένας υπηρεσίας και μη εξαρκούντες εις την ζωήν, έχουσι καταστή εξουθενώματα. Το κύρος των κρατικών υπηρεσιών καταρρακούται διά της καταπτώσεως των λειτουργών αυτών, αίτινες διαγκωνίζονται προ των προεξοφλητικών γραφείων προς προεξόφλησιν δύο μισθών ίνα επαρκέσωσιν εις τα έξοδα ενός μηνός. Χθες ακόμη το Κράτος ηναγκάσθη διά νόμου να υποχρεώση τους υπαλλήλους εις επιστροφήν των μη επιστρεφομένων, εξ αδυναμίας προεξοφλημένων μισθών. Οι δημόσιοι υπάλληλοι πεινούν. Τούτο δεν αποτελεί ουδεμίαν υπερβολήν. Εξ ενός μεν αι ανάγκαι της ζωής επολλαπλασιάσθησαν, εξ ετέρου δε αι τιμαί των διαφόρων ειδών των αναγκαίων διά την συντήρησιν κατά μέσον όρον εικοσαπλασιάσθησαν. Αντιστοίχως, ο μισθός μόνον εδεκαπλασιάσθη. Αλλ’ υπό τοιαύτας συνθήκας ουδεμία υπηρεσία δύναται να λειτουργήση καλώς. Κατά τι ωφελείται το Κράτος εγκαταλείπον τους δημοσίους λειτουργούς εις την τύχην των; […] Αι υπηρεσίαι καθημερινώς καταπίπτουν, απογυμνούμεναι συν τω χρόνω των καλών και ικανών στοιχείων.
Οι νέοι και ικανοί οργανισμοί εγκαταλιμπάνουν τον κακόν εργοδότη, τρεπόμενοι εις επικερδέστερα επαγγέλματα. Ταχέως αι δημόσιαι υπηρεσίαι, αποξενούμεναι των ικανών, θα καταντήσωσι κυψέλαι αργομίσθων, αχρήστων κηφήνων. […]
Ελπίζομεν όμως ότι, πριν η κυβέρνησις εκφέρει την τελικήν λέξιν, πριν καταδικάση τους υπαλλήλους να διέλθωσι τας εορτάς με ξηρόν άρτον, πριν εκφέρη το τελικόν βέτο εις το πενιχρόν αίτημα, θα αναβλέψη στοργικώς προς τους εργάτας της Κρατικής μηχανής, επιζητούσα και εξευρίσκουσα έστω και μετριωτέραν ικανοποίησιν της μικράς άλλως τε αιτήσεώς των και μη εξωθούσα αυτούς εις την απελπισίαν».
Οι εκκλήσεις και του Ν. Χρηστάκη πιάσανε τόπο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι έλαβαν, ύστερα από δεκαετίες, δώρο Χριστουγέννων. Κι ήλθαν τα Μνημόνια και καταργήθηκε…
