Ο κύριος πρωθυπουργός μοιάζει με οδηγό Ι.Χ. που έχασε τις εξόδους για να αλλάξει ρεύμα κυκλοφορίας από καθοδικό σε ανοδικό και, όταν συνειδητοποιεί την τελευταία στιγμή, κοιτώντας απέναντι, ότι άλλα κράτη είναι ήδη στο ανοδικό, σπεύδει να αλλάξει σε σημείο με απαγορευτικό
Ο νέος κόσμος που ανατέλλει μοιάζει να υιοθετεί πρακτικές Μαφίας: Τα ισχυρά κράτη εγκαταλείπουν την παλαιά αρχιτεκτονική της διεθνούς νομιμότητας και των υπερεθνικών οργανισμών μέσω των οποίων επέβαλαν τη θέλησή της και χωρίζουν μόνα τους, χωρίς κανόνες, τον κόσμο σε ζώνες επιρροής.
- Του Μανώλη Κοττάκη
Οι Αμερικανοί το ημισφαίριό τους, που περιλαμβάνει τον Αρκτικό Κύκλο και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής (εξ ου και η κατάσχεση πετρελαίου της Βενεζουέλας που διακινούσαν προς την Κίνα ρωσικά τάνκερ), οι Ρώσοι την Κεντρική Ασία που περιλαμβάνει την Κασπία Θάλασσα, τον Καύκασο και την Ουκρανία, οι Κινέζοι τον Ειρηνικό και σε μεγάλο βαθμό την Αφρική.
Το νέο δόγμα περιλαμβάνει και τοπικούς χωροφύλακες. Οι ΗΠΑ έχουν ορίσει τοποτηρητές τους στην Ευρώπη τη Μελόνι, τον Ορμπαν και περιμένουν τον Φάρατζ και το AFD. O καγκελάριος Μερτς γίνεται υποκείμενο χλεύης των Ρώσων που τον «δουλεύουν» ότι θα «απαχθεί» την ώρα που ο ίδιος στέλνει αγωνιώδεις επιστολές στους βουλευτές του CDU για να τους πει ότι το πρόβλημα της πανάκριβης ενέργειας είναι άλυτο και μέγα. Οι ΗΠΑ επίσης θέλουν να ορίσουν τοποτηρητές τους στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο τους Τούρκους -με επιπρόσθετα καθήκοντα προς Βορρά- και τους Ισραηλινούς στον Νότο. Τίποτε από όλα αυτά δεν γράφτηκε σε κάποια χαρτοπετσέτα όπως στη Γιάλτα. Συμφωνούνται όλα στο τηλέφωνο ή διά ζώσης ανά δυάδες. Αγρια ζούγκλα.
Στο πλαίσιο αυτό καταρρακώνονται κάθε μέρα όλοι οι διεθνείς οργανισμοί που συγκροτήθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: Ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο κόσμος αλλάζει κάθε 70 χρόνια. Εβδομήντα κράτησε ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Εβδομήντα και οι δυτικοί διεθνείς οργανισμοί. Σήμερα το κάποτε πανίσχυρο Συμβούλιο Ασφαλείας απλώς «κρατάει το φανάρι». Επικυρώνει αμήχανο τις εξελίξεις επί του πεδίου. Τα πράγματα έχουν έρθει έτσι ώστε τα Ελληνοτουρκικά να μην είναι πλέον η μόνη ενδονατοϊκή διένεξη. Είναι και τα αμερικανοδανικά για τη Γροιλανδία. Και αύριο ποιος ξέρει.
Σενάρια
Μέσα στη συμμαχία διακινούνται και σενάρια συνωμοσίας ατλαντικής επίθεσης σε ευρωπαϊκή χώρα αν χρειαστεί κάποια στιγμή στο μέλλον. Αιτία αυτής της θεμελιώδους αλλαγής που οδηγεί στην ανακατανομή των σφαιρών επιρροής είναι πως οι ΗΠΑ αντελήφθησαν με καθυστέρηση ότι ο ισχυρός δεν είναι αυτός που έχει τα καλύτερα όπλα, αλλά αυτός που ελέγχει την τεχνολογία και τον ενεργειακό πλούτο της Γης. Φυσικό αέριο, πετρέλαιο, λίθιο, κοβάλτιο, λοιπές σπάνιες γαίες κ.λπ.
Πρώτος το κατάλαβε ο Πούτιν το 2001, επένδυσε νωρίς στους φυσικούς πόρους της Σοβιετίας και ανέστησε τη χώρα του. Την έκανε υπολογίσιμη. Επειτα οι Κινέζοι που κατέλαβαν όλες τις πηγές ενέργειας της Αφρικής, την ώρα που οι Αμερικανοί ήθελαν να κάνουν με την Αραβική Ανοιξη εξαγωγή δημοκρατίας στην ήπειρο αυτή. Το κατάλαβε και κάποιος Καραμανλής στην Ελλάδα το 2007 που θέλησε με την άδεια της Ε.Ε. να καταστήσει μεγάλο ενεργειακό κόμβο τη Βόρεια Ελλάδα επί ζημία της Τουρκίας, αλλά οι πονηροί Ελληνες εγκλωβίστηκαν στην παγίδα του Βατοπαιδίου.
Κίνδυνοι
Μέσα σε αυτό το νέο τοπίο η πατρίδα μας βαδίζει απαράσκευη και παλινωδεί επικίνδυνα. Η απαγωγή της Βενεζουέλας μάς έβαλε δύσκολα. Με το Διεθνές Δίκαιο αλλά και με τον δικτάτορα ή άνευ Διεθνούς Δικαίου και κατά του δικτάτορα; Τα διλήμματα αυτά θα επιταθούν, καθώς η Ελλάς είναι σύμμαχος και των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Με τη διαφορά ότι οι ΗΠΑ έχουν και θέλουν φιλικές σχέσεις με την Τουρκία, αλλά το Ισραήλ έχει μέχρι ώρας εχθρικές σχέσεις με την Τουρκία. Οι ΗΠΑ ήδη μας πιέζουν να καθίσουμε στο τραπέζι και να τα βρούμε με τη γείτονα (με ό,τι σημαίνει αυτό), ενώ το Ισραήλ μάς ζητά να στοιχηθούμε πίσω του γιατί είμαστε μόνοι και να στείλουμε στρατό ως εγγυήτρια δύναμη στη Γάζα.
Από τις έως τώρα αντιδράσεις του πρωθυπουργού, που δείχνει ότι τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, φαίνεται ότι δεν κάναμε το παραμικρό για να προετοιμαστούμε για αυτόν τον νέο κόσμο, στον οποίο εκτός από το Διεθνές Δίκαιο θα παίξουν ρόλο καταλυτικό ο ψυχισμός των ηγετών και οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ τους. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ο κύριος πρωθυπουργός μοιάζει με τον οδηγό Ι.Χ. που έχει χάσει όλες τις εξόδους για να αλλάξει ρεύμα κυκλοφορίας από καθοδικό σε ανοδικό και, όταν συνειδητοποιεί την τελευταία στιγμή, κοιτώντας απέναντι, ότι άλλα κράτη είναι ήδη στο ανοδικό, σπεύδει να κάνει πανικόβλητη αναστροφή σε σημείο που έχει απαγορευτικό.
Αυτό ήταν, αναστροφή, η περίφημη δήλωσή του για τον Μαδούρο, ότι «δεν είναι η ώρα για να κρίνουμε τη νομιμότητα των ενεργειών των ΗΠΑ», την οποία ο ίδιος αιτιολόγησε με δήλωσή του τα Θεοφάνια ως «προσαρμογή στους νέους παγκόσμιους συσχετισμούς». Εάν πράγματι ήθελε προσαρμογή χωρίς να αποστεί από τις θεμελιώδεις αρχές της εξωτερικής μας πολιτικής, είχε ευκαιρίες για να βρει έξοδο για το ανοδικό ρεύμα. Ο Ερντογάν τηλεφωνούσε στον Τραμπ όλη την τετραετία που τον καταδίωκε το αμερικανικό κατεστημένο για να τον φυλακίσει, να τον εξοντώσει οικονομικά, ακόμη και να τον δολοφονήσει.
Του έλεγε μια «καλημέρα». Ο δικός μας, ποτέ. Ο Ερντογάν παρά ταύτα κράτησε πολύ προσεκτική στάση στις προεδρικές εκλογές του 2024 και δεν παρενέβη. Ο δικός μας κατήγγειλε τον τραμπισμό από του βήματος της Βουλής, έξι μήνες πριν από τις εκλογές του 2024 και υποστήριζε σε συνομιλητές του στην Αθήνα που τον συμβούλευαν να κρατήσει μια «πισινή» ότι «αποκλείεται, θα αντιδράσει ο αμερικανικός λαός και θα κερδίσει η Κάμαλα». Νταλκάς!
Κυβιστήσεις
Σήμερα ο πρωθυπουργός, αφού έκανε τρεις μεγάλες κυβιστήσεις και προσεχώρησε στις θέσεις Τραμπ για τους ΛΟΑΤΚΙ, για την πράσινη ενέργεια και τώρα για το Διεθνές Δίκαιο (μόνο τη χωρίστρα δεν έκοψε από τις παριές, θα γίνει και αυτό), ετοιμάζεται να καθίσει απέναντί του. Αργά ή γρήγορα. Αλλά θα καθίσει με δύο δεδομένα: Την κυνική βάση συζήτησης που έθεσε ως πλαίσιο ο πρέσβης Μπάρακ για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών στον Μανώλη Κωστίδη.
Θα καθίσει επίσης για να συζητήσει θέματα που αφορούν ηγέτη άλλης χώρας με τον οποίο ο Τραμπ είναι προσωπικός φίλος και μιλά μαζί του κάθε εβδομάδα για την Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή, τη Μεσόγειο ακόμη και για τη Βενεζουέλα. Εδώ που φτάσαμε μια ευχή μόνον! Ας ελπίσουμε στον Θεό της Ελλάδας. Στους επιτυχημένους ομογενείς μας στις ΗΠΑ και στον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο, οι οποίοι, παρά την απαράδεκτη συμπεριφορά που επέδειξε ο πρωθυπουργός στο πρόσωπο τους το 2024 (δεν καταδέχτηκε να τους δει στο Μαξίμου), εκείνοι παρενέβησαν στον πλανητάρχη. Για το καλό της Ελλάδας. Οχι του Κυριάκου. Ο Κυριάκος είναι άλλη υπόθεση.
