Συνειδητός και γνήσιος εκφραστής της Μεγάλης Ιδέας, ύμνησε την Ελλάδα μέσα από το πνευματικό έργο του όσο ελάχιστοι
Παρήλθαν 83 έτη από τον θάνατο του εθνικού ποιητή μας Κωστή Παλαμά. Του κορυφαίου εκπροσώπου της Χρυσής Λογοτεχνικής Γενιάς της περιόδου 1880-1930.
- Του Ανδρέα Μητσόπουλου*
Μιας εποχής αγνού πατριωτισμού που η ελληνική διανόηση σφυρηλατούσε στους Ελληνες ισχυρό εθνικό φρόνημα, με αποτέλεσμα η Ελλάς να βιώσει το έπος των Βαλκανικών Πολέμων, φθάνοντας μια ανάσα από την υλοποίηση του ονείρου της Μεγάλης Ιδέας.
Ο Κωστής Παλαμάς, γεννημένος την 13η Ιανουαρίου 1859 στην Πάτρα, καταγόμενος από το ηρωικό Μεσολόγγι, απεβίωσε στην Αθήνα την 27η Φεβρουαρίου 1943, έχοντας υπάρξει συνειδητός και γνήσιος εκφραστής της Μεγάλης Ιδέας, υμνώντας την Ελλάδα μέσα από το πνευματικό έργο του όσο ελάχιστοι. Πίστευε ακράδαντα ότι η έννοια της Μεγάλης Ιδέας ευρίσκεται σε άμεση συνάφεια με τις έννοιες της Ελευθερίας και του Πατριωτισμού, διατηρώντας ακλόνητη πεποίθηση ότι αυτή ταυτίζεται με τον προορισμό του Ελληνισμού.
Ο Κωστής Παλαμάς δικαίως υπεστήριζε με σθένος ότι ο πατριωτισμός είναι έμφυτος στον άνθρωπο, αισθανόμενος ο ίδιος Εθνικιστής. Μέσα από τα ποιήματά του υπερασπίστηκε με απόλυτη συνέπεια τα ευγενή εθνικά ιδανικά, προβαίνοντας σε σαφείς αναφορές στις Αλύτρωτες Πατρίδες του Εθνους, στην Πόλη και στον Μαρμαρωμένο Βασιλιά. Η κηδεία του στα χρόνια της αδυσώπητης γερμανικής Κατοχής έλαβε πάνδημα εθνοπατριωτικά χαρακτηριστικά και οι χιλιάδες Ελλήνων που τον συνόδευσαν έως την τελευταία κατοικία του στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών έψαλαν ατρόμητοι τον Εθνικό Υμνο της Ελλάδος.
Αυτή ήταν η εκλεκτή γενιά πνευματικών ταγών και διανοητών του περασμένου αιώνος, η οποία, πέραν του Κωστή Παλαμά, διέθετε μεταξύ άλλων τους Ιωνα Δραγούμη, Περικλή Γιαννόπουλο, Κωνσταντίνο Καρυωτάκη, Νικόλαο Πολίτη, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, Χρήστο Χριστοβασίλη, Αγγελο Σικελιανό, Γεώργιο Βιζυηνό, Στρατή Μυριβήλη και Λορέντζο Μαβίλη. Σήμερα, 83 έτη μετά τον θάνατο του Κωστή Παλαμά, ο πνευματικός κόσμος της Ελλάδος επισκιάζεται από την αριστερίστικη μεταπολιτευτική νοοτροπία. Ως εκ τούτου, αντί της αφοσιώσεως στην εθνική ιδέα, προωθείται πλέον μέσω της αριστερής «τέχνης» και «διανοήσεως» η ατζέντα της Νέας Τάξεως, ήτοι ο εθνομηδενισμός και ο «δικαιωματισμός», που απαιτεί την ανοχή του ελληνικού λαού σε οτιδήποτε αντίκειται στα εθνικά ιδεώδη, στην κοινωνική ευπρέπεια, στους ιερούς κανόνες της Ορθοδοξίας, στη δημόσια τάξη και ασφάλεια, στην εθνική ομοιογένεια, στους ηθικούς νόμους της κοινωνίας και της φύσεως.
Η περιγραφείσα παρακμή οδηγεί τους Νεοέλληνες στην απόλυτη πνευματική ένδεια. Στις ερεβώδεις ημέρες μας δεν απουσιάζουν από τη ζωή μας μόνο ο Κωστής Παλαμάς και η Χρυσή Λογοτεχνική Γενιά της εποχής του. Μας λείπουν και οι μεταγενέστεροι πνευματικοί ταγοί, όπως ο κορυφαίος νομπελίστας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, που εξύψωσε την Ελλάδα και ύμνησε μέσα από τα έργα του, όσο λίγοι, το Αιγαίο, τον Ελληνισμό και την ορθόδοξη παράδοση.
Εμφανές και δυσαναπλήρωτο είναι και το κενό που προκάλεσε η βιολογική απώλεια του Σαράντου Καργάκου. Εκείνου του μεγάλου ιστορικού, φιλολόγου, δοκιμιογράφου και φλογερού Ελληνα διαφωτιστή του καιρού μας, που πολεμούσε με ασίγαστο πάθος για τα δίκαια της Μακεδονίας, της Θράκης και του Εθνους εν γένει, οπλίζοντας τους Ελληνες πατριώτες με αδιάσειστα επιχειρήματα ενάντια στους θιασώτες του αντεθνισμού. Οι πνευματικοί άνθρωποι μπορεί να είναι δυσεύρετοι στις ημέρες της παρακμής, αποτελούν όμως τη μόνη λύση για τη λαϊκή αφύπνιση και την εθνική επανεκκίνηση και για τον λόγο αυτόν η επάνοδός τους στο προσκήνιο είναι επιβεβλημένη.
*Δικηγόρος, συγγραφέας, μέλος της Κ.Ε. της Φωνής Λογικής
