Ο αγώνας της ΕΟΚΑ, με ακλόνητους ηθικούς πυλώνες και καθαρότητα, ήταν ένα μοναδικό σε χαρακτηριστικά έπος, το τελευταίο του διαχρονικού Ελληνικού Εθνικού Κινήματος, ανάμεσα σε εκατοντάδες επαναστάσεις, εξεγέρσεις και πολέμους
Χθες ήταν η επέτειος της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ, υπό την ηγεσία του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα-Διγενή, μιας μυθιστορηματικής προσωπικότητας, βαρύτατα συκοφαντημένης από την εν Κύπρω και εν Ελλάδι ωχρά σπειροχαίτη της κοινωνίας, την αριστερά.
Μπορεί ο Κάστρο να αναγνώρισε το μεγαλείο του Γρίβα και των παλικαριών του, το «Εθνος» είχε δημοσιεύσει το ενθουσιώδες συγχαρητήριο τηλεγράφημα του Κουβανού ηγέτη προς τον Αρχηγό της ΕΟΚΑ και, όταν πέθανε, τον Ιανουάριο του 1974, ένα από τα πρώτα συλλυπητήρια τηλεγραφήματα ήταν πάλι από τον Κάστρο, όμως η ελληνόφωνη αριστερά δεν έπαυσε ποτέ να χύνει χολή.
Οι ρουφιάνοι των Αγγλων στην Κύπρο και των Σοβιετικών στην Ελλάδα, που κυρίως κατά Ελλήνων σήκωσαν όπλα, έχουν δυσανεξία σε οποιονδήποτε αγώνα δεν ελέγχουν και δεν μπορούν να καπηλευτούν. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ, με ακλόνητους ηθικούς πυλώνες και καθαρότητα, ήταν ένα μοναδικό σε χαρακτηριστικά έπος, το τελευταίο του διαχρονικού Ελληνικού Εθνικού Κινήματος, ανάμεσα σε εκατοντάδες επαναστάσεις, εξεγέρσεις, πολέμους του Εθνους μας στην αναζήτηση της Ελευθερίας και της εθνικής ολοκλήρωσης, με την απελευθέρωση και Ενωση όλων των επιμέρους ελληνικών πατρίδων. Θλιβερή και προσβλητική η αποφυγή πολλών επίσημων χειλέων και ανακοινώσεων να ονομάσουν τον σκοπό του αγώνα, να ψελλίσουν ή πληκτρολογήσουν τη λέξη που γέμιζε τους τοίχους της Κύπρου και τα χείλη του αγωνιζόμενου λαού της, με τίμημα φυλακή, βασανιστήρια ή και θάνατο: Ενωσις!
Ο σκοπός δεν ολοκληρώθηκε, όσα μεσολάβησαν από το 1960 με τεράστια λάθη μας, με πλήρη διαστρέβλωση της αλήθειας, ειδικά για τον μοιραίο ρόλο του Μακαρίου και των ελλαδικών ηγεσιών, νόμιμων και παράνομων, μας έφεραν σήμερα ως εδώ. Ποιο είναι σήμερα το ζητούμενο, τι πρέπει ως Ελληνισμός να επιδιώκουμε με ρεαλισμό, στρατηγική αλλά και σωστή τακτική, εκμεταλλευόμενοι τους ανέμους των καιρών; Ουδέποτε έκρυψα τη θέση και ακράδαντη πίστη μου πως η τελική και ασφαλής για τον Κυπριακό Ελληνισμό λύση είναι μία και μόνο μία: Ενωσις και μόνον Ενωσις.
Η Ιστορία διδάσκει πως ό,τι μένει εκτός εθνικού κορμού το τρώει ο λύκος, κινδυνεύει, φθίνει. Θα γίνει με απόφαση των Κυπρίων, που θα στείλουν με εκλογές τους Βουλευτές τους στη Βουλή των Ελλήνων, όπως κάποτε η Κρήτη και θα γίνουν η Ανατολικότερη Περιφέρεια της Ελληνικής Δημοκρατίας; Θα γίνει με τη δημιουργία μιας Ελληνικής Ομοσπονδίας, τη μόνη που αποδεχόμαστε, του Κοινού των Ελλήνων ή των Ηνωμένων Πολιτειών της Ελλάδας, με κεντρική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και δύο τοπικές κυβερνήσεις, μέχρι να γίνουν τρεις με τη Βόρειο Ηπειρο;
Δεν ξέρω, μπορούμε να τα δούμε και να τα συζητήσουμε αυτά, αν όχι εμείς, τα παιδιά μας. Με την ελεύθερη δημοκρατική βούλησή τους, οι Ακρίτες του Εθνους θα αποφασίσουν για τον θεσμικό τρόπο που θα μπουν στην αγκαλιά της Μάνας. Σήμερα όμως το καθήκον μας είναι η πάση δυνάμει και παντί τρόπω στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και πάνω από όλα η Απελευθέρωση, η αποχώρηση των Τουρκικών Στρατευμάτων και η επανένωση της Κύπρου. Κύπρος Ελεύθερη Ενιαία Ελληνική.
Η Κύπρος ήταν ελληνική και υπό την κατοχή των Περσών, των Σταυροφόρων, των Τούρκων, των Αγγλων, είναι ελληνική και ανεξάρτητη. Ηταν ελληνική και όταν δεν υπήρχε ελληνικό κράτος. Θα είναι πάντα. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Η ταυτότητά της ταυτίζεται με την ελευθερία της. Μόνο τότε δεν κινδυνεύει. Και τους εθνικούς αυτούς στόχους, που έχουν λογική σειρά, πρώτα η απελευθέρωση και μετά η εθνική ολοκλήρωση, έχοντας διδαχθεί από τα λάθη μας, οφείλουμε να τους υπηρετήσουμε Ελληνική και Κυπριακή Δημοκρατία, σε απόλυτη σύμπνοια, ώμο με ώμο, ως οφείλουν τα αδέρφια, ποτέ συγκρουόμενοι, για οποιονδήποτε λόγο.
Σήμερα, οι συγκυρίες μάς ανοίγουν μια ιστορική ευκαιρία για να οργανώσουμε, υπηρετήσουμε και επιτύχουμε τον πρώτο και κύριο στόχο: την Απελευθέρωση. Το Ισραήλ θεωρεί πλέον την Τουρκία εχθρό, εχθρική και επικίνδυνη την παρουσία των τουρκικών όπλων στα Κατεχόμενα. Σοβαροί αναλυτές γράφουν πως είναι προς το συμφέρον του Τελ Αβίβ η απελευθέρωση του Βορρά της Κύπρου, πως η Ελλάδα και η Κύπρος είναι οι αξιόπιστοι σύμμαχοι, τα μετόπισθεν του Εθνους τους. Στις ΗΠΑ, στα κέντρα των αποφάσεων, έχουμε κερδίσει πολύ με την αξιόπιστη και τολμηρή στάση μας, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ε.Ε. και τους Αγγλους, που επέδειξαν από δειλία και ατολμία έως σύμπραξη με τον εχθρό, όπως η Ισπανία. Μιλούν για επιστροφή των Αγγλικών Βάσεων στην Κυπριακή Δημοκρατία και παραχώρησή τους στο ΝΑΤΟ ή στη συμμαχία Ελλάδας – Κύπρου – ΗΠΑ – Ισραήλ.
Η ενεργητική και διεκδικητική συμμετοχή μας σε αυτή τη συμμαχία και στον αγώνα που δίνουν ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν και όλου του άξονα της ισλαμικής τρομοκρατίας, ως πολλαπλασιαστές ισχύος, μπορεί να οδηγήσει στην υλοποίηση εθνικών στόχων, που ως πρόσφατα έμοιαζαν μακρινή ευχή. Οφείλουμε να υπηρετήσουμε αυτή τη στρατηγική, συντρίβοντας τους Αποστόλους του Μαρασμού και όλους όσοι θέλουν να πλήξουν την εθνική μας θέση και να συνταχθούμε με εχθρούς μας.
Μόνον έτσι θα ξεπλύνουμε το Αγος της του 1964 με την απόρριψη του Σχεδίου Ατσεσον, του 1967 με την αποχώρηση της Μεραρχίας και του 1974 με την οργάνωση του πραξικοπήματος και μετά την εγκατάλειψη της Κύπρου και των εκεί πολεμιστών στο έλεος του Θεού, με την Ελλάδα πανηγυρίζουσα και απόλεμη. Η Κύπρος ήταν πάντα κοντά. Ηταν κοντά για τον Κίμωνα με τα κουπιά και τα πανιά. Να δείτε πόσο πιο κοντά είναι για τα Rafale, τα F-16 Viper, τα F-35 και τις φρεγάτες και τα υποβρύχιά μας. Και ακόμη πιο κοντά με κοινά συμφέροντα με ΗΠΑ και Ισραήλ.
Δυο τσιγάρα δρόμος…
*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
