Με το πετρέλαιο να πωλείται πλέον πάνω από τα 110 δολάρια το βαρέλι και τις προβλέψεις για την τιμή του να είναι δυσοίωνες, η καθημερινότητα των πολιτών τίθεται ξανά υπό ακραία πίεση
Αν έπρεπε να κάνω μια πρόβλεψη, δεν θα μιλούσα για το μέλλον. Θα μιλούσα για ένα παρελθόν που επιστρέφει. Το σενάριο είναι ήδη γνωστό. Χρονολογείται πριν από έξι χρόνια. Μόνο που το έργο θα παρουσιαστεί σε μια παραλλαγμένη εκδοχή και υπό το σκηνικό πολέμου. Ο μηχανισμός παραμένει αμετάβλητος. Ωστόσο, αυτή τη φορά η κρίση θα φέρει άλλο όνομα. Το αποτέλεσμά της, όμως, θα παραμείνει το ίδιο.
Με το πετρέλαιο να πωλείται πλέον πάνω από τα 110 δολάρια το βαρέλι και τις προβλέψεις για την τιμή του να είναι δυσοίωνες, με τα πρατήρια υγρών καυσίμων απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ευρωπαϊκή Ενωση να ξεμένουν από καύσιμα, με τις αεροπορικές εταιρίες να απειλούν πως θα ακυρώσουν πτήσεις λόγω έλλειψης κηροζίνης ή πως θα αυξήσουν κατά πολύ τις τιμές τους, η καθημερινότητα των πολιτών τίθεται ξανά υπό ακραία πίεση.
Σιγά σιγά θα περάσουμε από το «η βενζίνη είναι ακριβή» στο «από πού ακριβώς θα μπορούσα να την προμηθευτώ». Και να ήταν μόνο η βενζίνη… Στο ζοφερό μοτίβο, που δείχνει να επαναλαμβάνεται, η κυβέρνηση προετοιμάζεται κεκλεισμένων των θυρών να ανακοινώσει έναν ενεργειακό εγκλεισμό, ακόμα ένα lockdown. Η εκτελεστική εξουσία, η οποία θα υποφέρει λιγότερο, καθώς έχει κάνει τα κουμάντα της από τις «επιδοτήσεις», θα συναινέσει χωρίς δισταγμό στα νέα πρωτόκολλα.
Οι όποιες αποφάσεις θα επιβληθούν σχεδόν σε όλους. Τα νοικοκυριά θα πρέπει να εξοικονομήσουν ενέργεια. Να θέσουν σε αχρησία τα κλιματιστικά, να μην ανάβουν τα φώτα, να περιοριστούν… Οι επιχειρήσεις θα μειώσουν την παραγωγή. Η τηλεργασία θα γίνει υποχρεωτική. Τα σχολεία θα προσαρμόσουν τη λειτουργία τους. Τα καταστήματα αναγκαστικά θα μειώσουν τη δραστηριότητά τους. Οι μεταφορές θα επιβραδυνθούν. Οι πόλεις μας θα ερημώσουν και τις νύχτες θα σβήνουν ολοσχερώς από τον χάρτη. Οι ποσοστώσεις των περιορισμών θα μπουν για τα καλά στη ζωή μας: όρια στην κατανάλωση ρεύματος, στην ποσότητα καυσίμων. Μόνο το δελτίο στην αγορά τροφίμων θα μας λείπει για να γίνουμε Κούβα.
Οι κατά τόπους τοπικές Αρχές θα πρέπει να εφαρμόσουν τις κυβερνητικές εντολές και οι πολίτες, χωρίς δικαιώματα παρά μόνο με ένα βουνό υποχρεώσεις που αυξάνονται και πληθαίνουν χρόνο με τον χρόνο, θα πρέπει αδιαμαρτύρητα να συμμορφώνονται υπό τον φόβο των προστίμων. Οι έλεγχοι θα γίνουν συνεχείς. Τα πιστοποιητικά με τους QR κωδικούς, αργά ή γρήγορα, θα επιστρέψουν, καθώς οι μετακινήσεις θα παρακολουθούνται. Η ελευθερία θα υπάρχει, αλλά υπό αυστηρές προϋποθέσεις και πάλι.
Οι «άριστοι» θα μιλούν συνεχώς για εγκράτεια και θα κουνάνε αλαζονικά το δάχτυλο, όπως κατά τη διάρκεια του κορονοϊού. Οι λέξεις θα έχουν επιλεγεί με ακρίβεια για να χρησιμεύσουν ώστε να καταστήσουν αποδεκτό έναν άμεσο καταναγκασμό, που είναι η τραγική συνέπεια των λανθασμένων επιλογών τους που έχουν θυσιάσει το μέλλον μας. Η κυβερνητική επικοινωνία θα ακολουθήσει μια σαφή γραμμή. Υπουργοί, βουλευτές και οι αυλοκόλακές τους θα μιλάνε για «ενεργειακά μέτρα προστασίας», την ώρα που οι ενημερωτικές εκστρατείες θα υπενθυμίζουν τη «συλλογική προστασία».
Οι αριθμοί και τα ποσοστά θα καθοδηγούν τις συμπεριφορές μας. Οι φωτεινοί παντογνώστες στα τηλεπαράθυρα των δελτίων ειδήσεων θα σχολιάζουν τα δεδομένα, αλλά επί της ουσίας θα κάνουν τη γνωστή πλύση εγκεφάλου στην κοινή γνώμη. Τα διαγγέλματα και οι συνεντεύξεις Τύπου θα δομούν και θα τροφοδοτούν το κυρίαρχο αφήγημα. Η γλώσσα θα χρησιμεύσει για να διατηρηθεί η τάξη. Κάποια στιγμή και πάλι οι επιχειρήσεις θα ζητήσουν βοήθεια. Το κράτος θα σπεύσει να τους δώσει αυτά που υποτίθεται πως δεν έχει, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο τα ελλείμματα. Τα έσοδα θα παραμείνουν ανεπαρκή, οι αγορές θα αντιδράσουν και τα επιτόκια θα εκτοξευτούν. Οι δημοσιονομικές αποφάσεις θα γίνουν ακόμα πιο οδυνηρές και οι κοινωνικές δαπάνες -ό,τι τέλος πάντων έχει απομείνει απ’ αυτές- θα μειωθούν κι άλλο. Κι ο κόσμος θα πρέπει και πάλι να προσαρμοστεί…
Φαύλος κύκλος
Η ένταση και οι διαδηλώσεις θα αναζωπυρωθούν, ενώ η διατήρηση της τάξης θα γίνει κεντρικό ζήτημα. Οι πολιτικοί θα αλληλοκατηγορούνται, ενώ οι ευθύνες, κατά τον γνώριμο τρόπο, θα μετατοπίζονται. Η εξουσία θα επικαλείται «ρωσική παρέμβαση» για τις τυχόν αναταραχές, την ώρα που οι ελάχιστες αντιπολιτευόμενες φωνές θα της υπενθυμίζουν τα τραγικά της λάθη. Ο διάλογος θα έχει καταστεί κενός, ωστόσο το σύστημα θα συνεχίσει να λειτουργεί σε οριακές συνθήκες. Οι δημόσιες υπηρεσίες θα εξασφαλίζουν το ελάχιστο. Οι υποδομές θα αντέχουν οριακά. Οι αποφάσεις θα λαμβάνονται υπό πίεση και οι όποιες συνέπειες θα συσσωρεύονται.
Η εμπιστοσύνη θα έχει εξαφανιστεί, την ώρα που η αβεβαιότητα θα διογκώνεται ασύμμετρα. Και τότε η εξουσία θα μιλήσει για αναγκαιότητα. Η έλλειψη στρατηγικής θα έχει δημιουργήσει μια εξάρτηση από τη μέγιστη ανασφάλεια. Ο ενεργειακός εγκλεισμός θα γίνει εργαλείο διαχείρισης που θα παραμείνει και θα γίνει ο κανόνας. Στο ίδιο έργο θεατές, δηλαδή. Κατά συνέπεια το μέλλον δεν είναι απρόβλεπτο. Είναι η λογική συνέχεια αυτών που έχουμε ήδη βιώσει!
