Η Ελλάδα μας δεν έχει ανάγκη από ανακυκλούμενες προσωπικότητες, αλλά από αυτοκριτική και διακυβερνήσεις με διαφάνεια. Εχει ανάγκη από μια νέα πολιτική ηθική, που θα προτάξει το εθνικό συμφέρον, όχι απλώς ως ένα σύνθημα αλλά ως αταλάντευτη πρακτική
Η εμμονή του Αλ. Τσίπρα να απορρίπτει ως ψευδείς τις κατηγορίες εναντίον του περί ανταλλαγμάτων για τη λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικής υπεκφυγής. Διότι, ακόμη και αν χάριν συζήτησης δεχτεί κάποιος ότι τέτοια συναλλαγή δεν υπήρξε ποτέ και με κανένα αντάλλαγμα, παραμένει ουσιαστικά ένα αμείλικτο ερώτημα: Δεν έχει την ενσυναίσθηση αυτός ο άνθρωπος για να αξιολογήσει τις ολέθριες συνέπειες της πράξης του αλλά και το συνολικό αποτύπωμα της κυβέρνησής του;
Αυτό που επιχειρεί, με την εμμονική αυτή πρακτική του, είναι να μετατοπίσει τη συζήτηση από την ουσία της. Αντί, δηλαδή, να αναλάβει ευθέως τις ευθύνες της επιλογής του και των συνεπειών της, περιορίζεται στο να αρνείται την αποδοχή των κινήτρων που του προσάπτουν οι επικριτές του. Προβαίνει, δηλαδή, σε μια κλασική περίπτωση αποπροσανατολισμού, αφού η όποια κριτική σαφώς και δεν εξαντλείται στο «αν πήρε αντάλλαγμα», αλλά στο κατά πόσον η προδοτική αυτή συμφωνία υπήρξε επιζήμια για την πατρίδα.
Κι αυτό γιατί η προβληματική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από την προκλητική συμπεριφορά των Σκοπιανών, όλα αυτά τα χρόνια μετά την υπογραφή της, έχει εγκλωβίσει τη χώρα μας σε αδιέξοδα, απότοκα της περιφρόνησης της κυβέρνησης Τσίπρα και της ύβρεως που διέπραξε σε βάρος της ελληνικής Ιστορίας αλλά και των πολιτών, αγνοοώντας την κοινωνική αντίδραση και τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια.
Αν συνυπολογίσει κανείς την επιβάρυνση της μεσαίας τάξης με την υπογραφή νέων επαχθών Μνημονίων, αλλά και την αναξιοπιστία που χαρακτήρισε τις διεθνείς μας σχέσεις κατά τη «διαπραγμάτευση» του 2015, με την κατάρρευση των ριζοσπαστικών προεκλογικών του υποσχέσεων, είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς ο πρώην πρωθυπουργός, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς αναγνώριση λαθών και μεταμέλεια, επιχειρεί να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο ως μια «εναλλακτική» λύση! Αυτό δεν είναι απλώς μια πολιτική φιλοδοξία, αλλά μια βαθιά προκλητική ενέργεια.
Από την άλλη μεριά, η κυβέρνηση Κυρ. Μητσοτάκη κάθε άλλο παρά ως πρότυπο αξιοπιστίας και θεσμικής καθαρότητας μπορεί να εκληφθεί. Τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, οι υποκλοπές και μια γενικευμένη αίσθηση αδιαφάνειας έχουν απαξιώσει το αφήγημα περί «επιτελικού κράτους» και «κυβέρνησης αρίστων». Επιπλέον, η πλήρης αποδοχή και εφαρμογή της προδοτικής συμφωνίας εκ μέρους της καταδεικνύει ότι η ουσία της πολιτικής γραμμής της είναι ίδια με αυτής των φυσικών αυτουργών και ότι παρά τις επιφανειακές διαφορές υπάρχει σύγκλιση σε κρίσιμα ζητήματα. Το αποτέλεσμα είναι η απαξίωση της πολιτικής, με τους πολίτες να αισθάνονται ότι δεν υπάρχει πραγματικά εναλλακτική από τα υπάρχοντα (κοινοβουλευτικά τουλάχιστον) πολιτικά κόμματα.
Το ουσιαστικό ζητούμενο στις μέρες μας αφορά την ποιότητα του πολιτικού λόγου, μια επιστροφή στην πολιτική, τη λογοδοσία των ηγετών και τη δυνατότητα της πατρίδας μας να χαράζει μια πορεία με εθνική αξιοπρέπεια και με κοινωνική δικαιοσύνη. Η Ελλάδα μας δεν έχει ανάγκη από ανακυκλούμενες προσωπικότητες, αλλά από αυτοκριτική και διακυβερνήσεις με διαφάνεια. Εχει ανάγκη από μια νέα πολιτική ηθική, που θα προτάξει το εθνικό συμφέρον, όχι απλώς ως ένα σύνθημα αλλά ως αταλάντευτη πρακτική. Αν δεν συμβεί αυτό σύντομα, τότε όλες αυτές οι παθογένειες θα ανακυκλώνονται και οι πολίτες θα παραμένουν ως άβουλοι θεατές μέσα σε ένα γνώριμο, ολοένα και πιο κουραστικό, θλιβερό και απογοητευτικό πολιτικό περιβάλλον.
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
