Αν το σύστημα μυριστεί κίνδυνο από την Καρυστιανού, θα σπεύσει να τη λιώσει. Μιλάμε για αδίστακτα καθάρματα που νοθεύουν, μπροστά στα μάτια μας, τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ακριβώς για να μην έρθει η ώρα της λογοδοσίας
Mια υπηρεσία που αναμφισβήτητα έχει προσφέρει στον τόπο η Μαρία Καρυστιανού είναι η ανάταξη της χαμένης ελπίδας. Η αποκατάσταση της πεποίθησης δηλαδή ότι αξίζει να παλεύεις για το δίκιο σου ακόμη και σε ένα περιβάλλον που μοιάζει εκ των προτέρων ναρκοθετημένο.
Η «Μαρία των Τεμπών» είχε το σθένος να τα βάλει με μια αδίστακτη εξουσία, αναζητώντας δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη κόρη της και για όλα τα παιδιά μας που έφυγαν εκείνη τη μοιραία νύχτα. Παρότι ανώνυμη, μια απλή πολίτης από εκείνη την έρμη αστική τάξη που εξαϋλώνεται μέσα στη λαίλαπα του οικονομικού μας εξανδραποδισμού, η Καρυστιανού κατάφερε να σταθεί όρθια. Οχι απαραίτητα να νικήσει, αλλά να παλέψει με αξιοπρέπεια και να κλονίσει μια κυβέρνηση που πέρασε αλώβητη από άλλες συμπληγάδες.
Από κει και πέρα οι υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει η ίδια στην πολιτική ζωή του τόπου μέλλουν να κριθούν. Η ελπίδα που γέννησε στη συνείδηση του λοβοτομημένου Ελληνα των Μνημονίων δεν είναι βέβαιο ότι θα μετουσιωθεί σε ελπίδα για τη σωτηρία μιας παραπαίουσας χώρας όπως υπονοεί το όνομα του κόμματος που ανακοίνωσε προχθές.
Η κάθοδός της στον πολιτικό στίβο είναι ασφαλώς καλοδεχούμενη στον βαθμό που αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα κάθε Ελληνα πολίτη, και ειδικά ανθρώπων που ενσαρκώνουν κοινωνικούς αγώνες. Πλην όμως οι πραγματικές συνθήκες της ελληνικής κοινοβουλευτικής ζούγκλας μπορεί να αποδειχτούν εξαιρετικά ανθυγιεινές για κάποιον που δεν διαθέτει την απαιτούμενη εκπαίδευση, την εμπειρία, κυρίως όμως τον κυνισμό και την αναισθησία των επαγγελματιών της πολιτικής.
Υπό την έννοια αυτή αναμενόμενα ήταν και τα δηλητηριώδη σχόλια για τον ερασιτεχνισμό ή και τη γραφικότητα της προχθεσινής εκδήλωσης στο Ολύμπιον. Πλην όμως, άτοπα. Γιατί κανείς δεν μπορούσε να έχει την απαίτηση από μία παιδίατρο, μία δικηγόρο, έναν ανήσυχο δημοσιογράφο που ζει στη Ρωσία, και μια ακτιβίστρια με καλλιτεχνικές ανησυχίες από την Καλιφόρνια να στήσουν στο άψε σβήσε προεκλογική συγκέντρωση προδιαγραφών… υπερπαραγωγής, όπως αυτές που οργανώνει η Νέα Δημοκρατία στο Βελλίδειο ξοδεύοντας έναν σκασμό λεφτά.
Η εκδήλωση, λοιπόν, της περασμένης Πέμπτης ήταν προδήλως ερασιτεχνική. Ο Θανάσης Αυγερινός και η Κατερίνα Μουτσάτσου βγήκαν στη σκηνή χωρίς να έχουν ποτέ στο παρελθόν συναντηθεί διά ζώσης. Υποψιάζομαι ότι δεν είχαν προλάβει να κάνουν ούτε μία πρόβα. Ηταν προφανές ότι αυτοσχεδίαζαν. Αλλά και δεν το έκρυβαν. Εμοιαζαν περισσότερο με εθελοντές, παρά με επαγγελματίες.
Και η ίδια η Μαρία Καρυστιανού στην παρθενική προεκλογική ομιλία της, χωρίς να κομπιάζει, δεν έβγαζε στόφα επαγγελματία πολιτικού. Είχε όμως πάθος και μάτι που γυαλίζει.
Είναι απαραίτητα «ντεφό» για τον ηγέτη και τα πρωταγωνιστικά στελέχη ενός νεοπαγούς κόμματος ο ερασιτεχνισμός; Η φανερή δηλαδή έλλειψη πολιτικής τριβής και εμπειρίας;
Κανονικά θα σας έλεγα πως ναι. Σε μία κοινωνία όμως που έχει μπουχτίσει από τους επαγγελματίες της πολιτικής και τους θεωρεί συλλήβδην απατεώνες, κλέφτες και ανήθικους, ίσως και να μην είναι.
Στην Ελλάδα του καθεστώτος Μητσοτάκη αυτό ακριβώς συμβαίνει. Ενα μικρό τμήμα της κοινωνίας περνάει καλά γιατί νέμεται μέσα από βρόμικες και αδιαφανείς διαδικασίες τα λεφτά των υπολοίπων και οι άλλοι, οι πολλοί, βαρυγκομούν, ασφυκτιούν και ενίοτε μουντζώνουν.
Κουβεντιάζοντας τις προάλλες με έναν εξαιρετικά έμπειρο δημοσκόπο, από τους ελάχιστους «μη πιασμένους», μου εξέφρασε την άποψη ότι το πολιτικό σκηνικό αλλάζει άρδην. Με τρία νέα κόμματα που προσελκύουν και απογοητευμένους ή και εξοργισμένους πρώην ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας το κυβερνών κόμμα μπορεί σε επόμενες μετρήσεις να μη γράφει ούτε «2» μπροστά. Οπερ σημαίνει ότι, αν γίνονταν οι εκλογές αύριο, δύσκολα θα ξεπερνούσε το κρίσιμο ψυχολογικό κατώφλι του 25% για να πριμοδοτηθεί από το εκλογικό bonus.
Τον ρώτησα ειδικά για τη Μαρία Καρυστιανού και μου είπε ότι μέχρι να φτάσουμε στις κάλπες, που κατά την εκτίμησή του θα στηθούν την άνοιξη του 2027 και όχι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο (ο Μητσοτάκης απλώς μπλόφαρε για να αφήσει τους αντιπάλους του να ανοίξουν τα χαρτιά τους), θα την έχουν κατασπαράξει τα σκυλιά του συστήματος. Με τις διάφορες ανοησίες περί «ρωσοκίνητων», «φυτευτών» ή γυρολόγων, αλλά και με τις αθλιότητες της «Ομάδας Αλήθειας» και των άλλων τρολ με τα ουκρανικά σημαιάκια που θα σπεύσουν να χλευάσουν όποιες αδυναμίες είναι φυσικό ένα κίνημα πολιτών με ετερόκλητο ακροατήριο να έχει στη γέννησή του.
Αν όμως, μου είπε ο δημοσκόπος, καταφέρει η Καρυστιανού να φτάσει σχετικά αλώβητη μέχρι τις κάλπες, γυρνώντας την καμπάνια μίσους υπέρ της, τότε μπορεί να διεκδικήσει ένα διψήφιο ποσοστό και να τρίβουμε τα μάτια μας.
«Ξέρεις», συνέχισε ο συνομιλητής μου, «για πρώτη φορά ξαναβλέπουμε ένα φαινόμενο που συναντούσαμε στα χρόνια των Μνημονίων. Εναν κόσμο φοβισμένο, μοιρολατρικό και άβουλο, που προσπαθεί να επιβιώσει σιτιζόμενος από το πελατειακό κράτος κι έναν άλλο κόσμο απασφαλισμένο και έξαλλο, έτοιμο να πει το “γαία πυρί μειχθήτω”. Δεν τον ενδιαφέρει τι θα απογίνει την επόμενη μέρα, αρκεί να ξεκουμπιστούν και κυρίως να λογοδοτήσουν οι «μαφιόζοι» της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Είναι ακριβώς -μου είπε- το ίδιο βουβό εκείνο κύμα εξέγερσης απέναντι στην πολιτική ορθότητα και την «ευρωπαϊκή κανονικότητα» που έδωσε το 61% στο δημοψήφισμα του 2015. Αν δούμε θεαματική προσέλευση στη πρώτη κάλπη και η Καρυστιανού, προτάσσοντας την κάθαρση, καταφέρει να εισπράξει την τιμωρητική ψήφο, θα πάει καλά. Μία αύξηση 10% στη συμμετοχή, που θα προκύπτει σχεδόν εξ ολοκλήρου από ψηφοφόρους που επιθυμούν να αποδοκιμάσουν την κυβέρνηση, θα αλλάξει πλήρως τα δεδομένα. Και θα ανατρέψει τη στρατηγική της Ν.Δ. που ποντάρει σε έναν δεύτερο επαναληπτικό γύρο.
Προσωπικά, σας εξομολογούμαι ότι δεν συμμερίζομαι αυτή την ανάλυση γιατί υποτιμά τα ανακλαστικά του καθεστώτος και όλων όσα το στηρίζουν. Αν το σύστημα μυριστεί κίνδυνο από την Καρυστιανού, θα σπεύσει να τη λιώσει. Με τρόπους που δυσκολεύεστε να φανταστείτε. Εδώ μιλάμε για αδίστακτα καθάρματα που νοθεύουν, μπροστά στα μάτια μας, τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ακριβώς για να μην έρθει η ώρα της λογοδοσίας.
Μιλάμε για εισαγγελείς εντεταλμένους υπαλλήλους της κυβέρνησης, που δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να στραμπουλήξουν τους νόμους για να πετάξουν το κόμμα της έξω από την εκλογική διαδικασία. Μιλάμε για πανίσχυρους χορηγούς, όπως οι τράπεζες που μπροστά στον κίνδυνο να φορολογηθούν θα επιστρατεύσουν τα μέσα ενημέρωσης που χρηματοδοτούν για να πρωτοστατήσουν στη δολοφονία χαρακτήρα της ίδιας και των συνεργατών της. Μακάρι να έχει δίκιο ο δημοσκόπος που βλέπει την έκπληξη. Αλλά δυστυχώς η πολιτική είναι δύσκολος στίβος για ερασιτέχνες…
