Η Iστορία δεν επαναλαμβάνεται με τις ίδιες σημαίες και στολές. Επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ανθρώπινο πόνο
Η Ιστορία γράφεται αποκλειστικά από τοκογλύφους και πολιτικούς αγύρτες. Οι αυτοκρατορίες και τα κράτη δεν καταρρέουν από εχθρικούς στρατούς, αλλά από την οικονομική εξάντληση των ίδιων των ανθρώπων τους. Οχι των παλατιών. Οχι των τραπεζών. Των απλών ανθρώπων.
Του μικρού εμπόρου, του αγρότη, του τεχνίτη, της οικογένειας που παλεύει να επιβιώσει την ίδια στιγμή που το κράτος τη ληστεύει. Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη με 1 ευρώ αποζημιώθηκε αγρότης στο χωριό Φίλια Μεσσηνίας για καταστροφή ελαιοπαραγωγής αξίας 20.000 ευρώ. Φόρος μη εξάντλησης συντελεστή δόμησης οικοπέδου, από 70 ευρώ πέρυσι, στα 350 ευρώ φέτος. Κάπως έτσι άρχισε και το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οχι από τους ξένους στρατούς, αλλά από τους τοκογλύφους, τις μίζες, τη φοροληστεία. Η αυτοκρατορία από τα μέσα του 19ου αιώνα χρώσταγε τεράστια ποσά σε Rothschild και Φαναριώτες τοκογλύφους. Οι τελευταίοι απαιτούσαν 20% τόκο.
Ο σουλτάνος και οι πασάδες δανείζονταν για να χτίζουν παλάτια. Το 100% των δανείων κατέληγε στην τσέπη τους, ενώ οι υπήκοοι ζούσαν για να πληρώνουν φόρους. Ετσι δημιουργήθηκε η Οθωμανική Διοίκηση Δημοσίου Χρέους. Μία Αρχή δημοσίων εσόδων έξω από τον έλεγχο του κράτους, η ΑΑΔΕ της εποχής, που με 9.000 φοροεισπράκτορες συνέλεγε τους φόρους για να πληρώνονται οι τοκογλύφοι.
Ο καπνός, το αλάτι, τα τελωνεία, τα μονοπώλια, η παραγωγή, όλα κατέληγαν στις τσέπες των τοκογλύφων. Το τίμημα πλήρωσε ο αγρότης που έβλεπε τη σοδειά του να χάνεται στους φόρους. Ο μικρός μαγαζάτορας που δεν μπορούσε να σταθεί απέναντι στις ξένες εταιρίες και τις διομολογήσεις. Οι οικογένειες που πουλούσαν περιουσίες για να επιβιώσουν. Οι νέοι που εγκατέλειπαν τις πατρίδες αναζητώντας ζωή αλλού.
Οι επαρχίες ερήμωναν και η κοινωνία βυθιζόταν σιγά σιγά στη φτώχεια, στην απελπισία και την παραίτηση. Κοιτάζοντας λοιπόν τη σημερινή Ελλάδα του Μητσοτάκη, νιώθουμε ότι ακούμε τον επιθανάτιο ρόγχο της αυτοκρατορίας. Μετά την κρίση χρέους, δημιουργήθηκε η ΑΑΔΕ, στα αχνάρια της Οθωμανικής Διοίκησης Δημοσίου Χρέους. Μία ανεξάρτητη Αρχή φορολογικών εσόδων, αποκομμένη από τον άμεσο κρατικό έλεγχο. Οπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία, έτσι και η Ελλάδα γέμισε λουκέτα. Μικρά καταστήματα έκλεισαν.
Επαγγελματίες κυνηγήθηκαν μέχρις εξόντωσης. Αγρότες είδαν το κόστος να συνθλίβει την παραγωγή τους κι έγιναν γκαρσόνια. Νέοι άνθρωποι έφυγαν μαζικά στο εξωτερικό για να γλιτώσουν. Ολόκληρη η κοινωνία έμαθε να ζει με τον φόβο της Εφορίας, της κατάσχεσης, του χρέους, της μόνιμης οικονομικής αφαίμαξης. Η οικονομία κατέρρευσε. Οι Ελληνες πλέον αισθάνονται οικονομικός στόχος. Και το πιο τραγικό; Οπως και στην ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία, έτσι και σήμερα η πίεση δεν πέφτει στους ισχυρούς και τα πολιτικά λαμόγια.
Πέφτει στον μικρό άνθρωπο. Σε εκείνον που δεν έχει offshore. Που δεν κλέβει την Ε.Ε. Που δεν έχει πολιτική προστασία. Στον οικογενειάρχη που προσπαθεί να κρατήσει ένα σπίτι ζωντανό. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με τις ίδιες σημαίες και στολές. Επαναλαμβάνεται με το ίδιο ανθρώπινο πόνο. Τότε, οι άνθρωποι βίωναν το κράτος να χάνει τον έλεγχο προς όφελος των δανειστών. Ηταν η στιγμή που ο άνθρωπος σταματά να πιστεύει ότι ο μόχθος του θα του δώσει μια καλύτερη ζωή. Η στιγμή που ο νέος δεν ονειρεύεται να χτίσει οικογένεια στον τόπο του. Η στιγμή που η κοινωνία αρχίζει να ταυτίζει τη ληστρική φορολογία με τη θεϊκή θέληση. Στο ίδιο μήκος κύματος το τέλος της Ελλάδας δεν θα έλθει με πόλεμο.
Η κατάρρευση άρχισε από τη στιγμή που τα πολιτικά λαμόγια τεμάχισαν την Ελλάδα και την πουλούν με το κομμάτι. Με τις ίδιες μεθόδους τα οθωμανικά λαμόγια κατέστρεψαν την αυτοκρατορία. Η Τουρκία του Ερντογάν χρειάστηκε 150 χρόνια για να ξεφορτωθεί τοκογλύφους, να χτίσει οικονομία και βιομηχανία. Αντιθέτως, μάλλον η Ελλάδα δεν θα ξεφορτωθεί ποτέ «Τσίπρες και Μητσοτάκηδες».
*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του
Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
