Το εξοργιστικό περιστατικό στη Γαστούνη (ένα ακόμη από τα πάμπολλα της διαρκώς ογκούμενης και προκλητικότατης εγκληματικής αλυσίδας των Ρομά στην πατρίδα μας), όπου μέλη αυτής της «ευάλωτης» κοινωνικής ομάδας εισέβαλαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα για να… ελευθερώσουν προσαχθέντα ομόφυλό τους, είναι κάτι που σαφώς δεν μπορεί να ξεχαστεί την επόμενη μέρα, καταγραφόμενο απλώς στο δελτίο συμβάντων. Κι αυτό, γιατί υπάρχουν (ή θα έπρεπε πάντως να υπάρχουν) κάποια όρια στην ανοχή μας και στην προκειμένη περίπτωση νομίζω πως κάποιοι τα έχουν υπερβεί.
Οταν οι εγκληματίες αισθάνονται πια τόσο ισχυροί, που να μη φοβούνται την Αστυνομία και να της επιτίθενται μέσα στις εγκαταστάσεις της, τότε δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι αυτό καταδεικνύει μία πολιτική ανεπάρκεια που μετατρέπεται σε ευθεία υπονόμευση του κράτους δικαίου. Και, για να προλάβω κάποιους «ευαίσθητους» που μπορεί να ψελλίσουν τις γνωστές ανοησίες περί εξάντλησης της αυστηρότητας και της κριτικής σε «φτωχοδιάβολους» της ζωής, να πω ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους μεγαλοκαρχαρίες εργολάβους, εφοπλιστές και ναρκεμπόρους που λυμαίνονται τον δημόσιο πλούτο μέσω των διαπλεκόμενων κυκλωμάτων με τους εκπροσώπους του πολιτικού κατεστημένου.
Αναφορικά με τους Ρομά, το πρόβλημα σαφώς και δεν είναι η ύπαρξή τους ως κοινωνική ή πολιτισμική ομάδα, αλλά η τεράστια εγκληματικότητα που τη χαρακτηρίζει. Γι’ αυτό και η Πολιτεία, όπως ακριβώς δεν πρέπει να τους αντιμετωπίζει με συλλογική ενοχοποίηση, δεν πρέπει επίσης να τους παρέχει συλλογική ασυλία.
Να θυμίσουμε ότι στη Γαστούνη, πριν από δύο μήνες, Ελληνας επαγγελματίας είδε την επιχείρησή του να καταστρέφεται, επειδή «τόλμησε» να καταγγείλει την εγκληματική δράση Ρομά της περιοχής. Δύο μήνες μετά τις βαρύγδουπες δηλώσεις περί της «εφαρμογής του Νόμου», όχι μόνο δεν έγινε τίποτα, αλλά η πραγματικότητα επιβεβαίωσε ότι οι εγκληματίες δεν εντυπωσιάζονται από… δηλώσεις!
Πρέπει επιτέλους να καταλάβουν όλοι ότι όποιος απειλεί, καταστρέφει, εκβιάζει, ληστεύει και γενικώς εγκληματεί θα αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο, όπως όλοι οι πολίτες, και όχι με διαφορετικά μέτρα και σταθμά επειδή ανήκει σε μια χαρακτηριζόμενη ως «ευάλωτη» κοινωνική ομάδα.
Η κοινωνική προστασία είναι απολύτως αναγκαία για τους πραγματικά ευάλωτους, αλλά δεν είναι ανεκτό το να μετατρέπεται σε μηχανισμό πολιτικής πελατείας, ούτε οι κοινωνικές παροχές να χρησιμοποιούνται ως άλλοθι στην παραβατικότητα. Τα κοινωνικά επιδόματα προέρχονται από τη φορολογία των πολιτών και οφείλουν να υπηρετούν την κοινωνική ένταξη, την εκπαίδευση, την εργασία και την αξιοπρέπεια και όχι να συντηρούν γκέτο παραβατικότητας και υποβάθμισης ολόκληρων γειτονιών.
Είναι γνωστή η πολιτική εκμετάλλευση «ευάλωτων» ομάδων. Οταν όμως η ψήφος μετατρέπεται σε αντικείμενο συναλλαγής, τότε το τίμημα το πληρώνουν οι φορολογούμενοι πολίτες. Και πρωτίστως αυτοί που απαιτούν να μπορούν να ζουν και να εργάζονται με ασφάλεια, οι ίδιοι και οι οικογένειές τους.
Νόμος, λοιπόν, παντού και για όλους! Αποτελεσματική αστυνόμευση, άμεση δικαστική αντιμετώπιση της επαναλαμβανόμενης εγκληματικότητας, αυστηρή εφαρμογή των προβλεπομένων ποινών και απομάκρυνση των παράνομων καταυλισμών από κατοικημένες περιοχές. Μια κυβέρνηση δεν κρίνεται από το πόσα επιδόματα μοιράζει, ούτε από το πόσες διακηρύξεις κοινωνικής ευαισθησίας εκδίδει, αλλά από το αν ο νομοταγής πολίτης αισθάνεται ασφαλής και από το αν ο εγκληματίας γνωρίζει ότι ο νόμος θα τον βρει και θα τον τιμωρήσει αυστηρά. Είναι ώρα, επιτέλους, να μιλήσουμε για κράτος που θα επιβάλει την τάξη.
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
