Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις εισέρχονται πλέον σε ένα νέο στάδιο. Δεν περιορίζονται μόνο στην παραδοσιακή ένταση στους ουρανούς και στις θάλασσες του Αιγαίου, με παραβιάσεις μαχητικών αεροσκαφών αλλά και ναυμαχίες σκαφών του Πολεμικού Ναυτικού και της Ακτοφυλακής.
Αγγίζουν πλέον την καθημερινότητά μας. Εκδηλώνονται στο έδαφος. Και όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα, είτε με την προκλητική παρέλαση εποχούμενων «Γκρίζων Λύκων», με εμβατήρια στη διαπασών στους δρόμους της Κομοτηνής, είτε με την «ήπια εισβολή» εκπομπής σήματος τουρκικών ραδιοφωνικών σταθμών σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα της επικρατείας μας (Μαγνησία – Νησιά Αιγαίου – Κρήτη), ή με τις πτήσεις drone πάνω από κατοικημένες περιοχές, με επιπτώσεις στην πολιτική αεροπορία (άλλαξε το σχέδιο πτήσης αεροσκάφους στην Αλεξανδρούπολη μετά την απογείωσή του), ή με την προσέγγιση των τουρκικών αλιευτικών στην ηπειρωτική Ελλάδα και τη λεηλασία του βυθού μας επιβεβαιώνουν πανηγυρικά του λόγου το ασφαλές: Ζούμε τον ακήρυκτο πόλεμο!
Δεν προέκυψαν, βεβαίως, όλα αυτά από τη μια μέρα στην άλλη. Η παράνομη αλίευση ξεκίνησε προ διετίας από το Καψάλι Κυθήρων. Η παράνομη εκπομπή τουρκικών σταθμών ξεκίνησε το 2024 από τις φωτιές του Εβρου στην Εγνατία οδό. Οι υπερπτήσεις άρχισαν επίσης το 2024, με τουρκικά F-16 στον βόρειο Εβρο μέσω Καβάλας. Προηγήθηκε ο υβριδικός τηλεοπτικός ψυχολογικός πόλεμος με το καθημερινό ημίωρο με νέα του «σουλτάνου» από ελληνικά ΜΜΕ. Και, βεβαίως, ο μακροχρόνιος πόλεμος με τα σίριαλ, για να εξοικειωνόμαστε με τη γλώσσα.
Βάλαμε την κουλτούρα του εχθρού στο σαλόνι μας και τη συνηθίσαμε. Και, βεβαίως, αποδεχθήκαμε την εισαγόμενη θεωρία ότι δεν έχουμε σε όλα δίκιο, έχουμε και άδικο. Η σχολή του αδίκου κάνει καριέρα στη χώρα μας. Μας δοκιμάζουν και λαμβάνουν ως απάντηση την απάθεια. Για να φτάσουμε ως εδώ προηγήθηκαν λοιπόν πολλά, για τα οποία ευθύνεται κυρίως η πολιτική ηγεσία μας, αλλά σε έναν μεγάλο βαθμό και εμείς ως κοινωνία, που σταθερά υποτιμούμε τη σημασία των γεγονότων.
Προηγήθηκαν επίσης στο πεδίο πολλές μικρές και μεγάλες ήττες, για τις οποίες κάποιοι στην Αθήνα σήκωναν τους τα φρύδια τους αδιάφορα.
• Και τι έγινε που σηκωθήκαμε και φύγαμε από την Κάσο κατά την πόντιση του καλωδίου, κατόπιν εντολών πλοιάρχων των τουρκικών πολεμικών πλοίων το 2024;
• Και τι έγινε που οι Τούρκοι μάς έκαναν διάβημα όταν ελληνικές εταιρίες επικοινωνιών προσπάθησαν να ποντίσουν καλώδιο μεταξύ Σάμου και Χίου; Κανείς δεν ασχολήθηκε, και όσοι ασχοληθήκαμε και είπαμε πως θα έρθει η μέρα που θα μας ζητούν να έχουμε άδεια για να πάμε ακτοπλοϊκώς από το ένα νησί μας στο άλλο βγήκαμε γραφικοί. Σήμερα αυτά που λέγαμε τα λέει και ο… Ροζάκης!
• Και τι έγινε που μόλις την προηγούμενη εβδομάδα κάποιος χαρακτήρισε τον Δήμο Αρριανών στη Ροδόπη «τουρκικό» και που μέλη κόμματος της Τουρκίας έκαναν το σήμα των «Γκρίζων Λύκων» μέσα στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης;
Για να φτάσουμε, λοιπόν, στο σημείο να ανεβαίνεις στο Πήλιο και να ακούς την τουρκική γλώσσα, για να πηγαίνεις στην Αλόννησο για ψάρεμα και να βλέπεις τουρκικά αλιευτικά, για να βρίσκεσαι στην Αλεξανδρούπολη, τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη και από πάνω σου να πετούν τούρκικα drone, σαν αυτά που πετούν στην Ουκρανία, και να αλλάζει ο πύργος ελέγχου του «Δημόκριτος» τα σχέδια πτήσης της Aegean μη γίνει δυστύχημα, διανύσαμε πάρα πολλά χιλιόμετρα αδιαφορίας, το πολιτικό σύστημα και ο λαός μαζί.
Με ευθύνη κυρίως του πολιτικού συστήματος, το οποίο θάβει κάθε μη βολική είδηση που θα ξυπνούσε τον Ελληνα για τους κινδύνους που διέρχεται χάριν διακρατικών deals, αλλά δευτερευόντως και ημών ως λαού που κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε τα διακυβεύματα. Λυπάμαι, αλλά υπάρχουν στιγμές που δίνουμε την εικόνα μιας κοινωνίας παραιτημένης. Μιας κοινωνίας κουρασμένης, που δεν έχει διάθεση να δώσει μάχη για οτιδήποτε. Μιας κοινωνίας που όποιος της λέει «πρόσεξε, αυτοί βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον κήπο μας, αλλά σε λίγο θα ανέβουν τα σκαλιά, θα μπουν στο χολ, θα αλώσουν την κουζίνα μας και θα καταλήξουν στην κρεβατοκάμαρά μας» λογίζεται ως ταραχοποιός.
Υπάρχει, βεβαίως, αυτή η εικόνα γιατί δίνουμε την εντύπωση -υπάρχουν και κρυφές υγιείς πλειονότητες- μιας εξουθενωμένης καταβεβλημένης από την κόπωση για την επιβίωση κοινωνίας. Το 25% των Ελλήνων ζει το όνειρό του: καταναλώνει, γλεντά, ταξιδεύει, ντιλάρει, αποταμιεύει. Μπορεί να καίει η φωτιά δίπλα του, αλλά να μην τη βλέπει. Το άλλο 75% είναι κατά το μάλλον ή το ήττον κουρασμένο, αποκαρδιωμένο, αποσβολωμένο, και μολονότι βλέπει την πυρκαγιά έχει ως προτεραιότητα να βάλει τάξη στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της δικής του τσέπης. Ο γολγοθάς της επιβίωσης εκτοπίζει καθετί άλλο.
Την κατάσταση της διαβρωμένης ελληνικής κοινωνίας τη γνωρίζουν άριστα οι γείτονες. Εχουν την ανάγνωση ότι οι δυτικές κοινωνίες βρίσκονται σε παρακμή και είναι ιδιαιτέρως ευάλωτες. Ακόμα και μέσα στον σκληρό πυρήνα του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Και εκεί μπορεί να «ποντίσουν» καλώδια για ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, πολιτικούς, διπλωμάτες που σπέρνουν την ηττοπάθεια με το όνομα «ρεαλισμός».
Εμείς τι κάνουμε;
Εν πάση περιπτώσει, αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. Εμείς καταρχάς ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι χάνουμε την ταυτότητά μας ως έθνος. Γινόμαστε άλλοι. Και εξαιτίας αυτής της απώλειάς μας υποχωρούν και τα ανακλαστικά μας. Σε σημείο που, όταν συνειδητοποιούμε την κατάσταση και πρέπει να ενεργοποιηθούν, να μην είμαστε σε θέση να αντιδράσουμε άμεσα. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο μεγάλη σημασία έχει να (μην) εκπέμπουν τουρκικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί στη Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κρήτη κατά τη διάρκεια μιας κρίσης.
Μπορούν, σκεπάζοντας τους ελληνικούς, να ακυρώσουν την ενημέρωση του πληθυσμού και να καθοδηγήσουν τους όποιους «δικούς» τους πληθυσμούς στο τι να κάνουν. Να καταστούν, δηλαδή, οι κεραίες των ραδιοφωνικών σταθμών ασύμμετρα όπλα. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι σημασία μπορεί να έχει κατά τη διάρκεια μιας κρίσης ένα αδέσποτο drone πάνω από ένα ακριτικό αεροδρόμιο, όπως το «Δημόκριτος» της Αλεξανδρουπόλεως.
Μπορεί να ακυρώσει ή να αλλάξει όλα τα σχέδια πτήσεως, προκαλώντας τεράστια αναταραχή και ανασφάλεια στον πληθυσμό. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ποιοι μπορεί να κρύβονται ανάμεσα σε μούτσους στα πληρώματα των τουρκικών αλιευτικών που πλησιάζουν την ηπειρωτική Ελλάδα.
Τετελεσμένα
Εμείς διανύουμε την περίοδο ενός μακρύ ύπνου από τον οποίο ξαφνικά βγαίνουμε αυτή τη στιγμή, αφού έχουν προετοιμαστεί τα τετελεσμένα, ενώ εκείνοι βρίσκονται σε πλήρη διάταξη δυνάμεων. Επειδή ο Ελληνας, σύμφωνα με τον Τσιφόρο, ξέρει να παίζει άμυνα με το μυαλό, θέλουμε να ελπίζουμε ότι την ύστατη ώρα θα συνταχθούμε ως έθνος συνολικά.
Τα περιθώρια είναι πολύ μικρά, αλλά για έναν λαό σαν κι εμάς, που έχει περάσει καταστροφές τραγωδίες, εισβολές, δικτατορίες, εμφύλιους, προσφυγιά είναι πάρα πολύ μεγάλα. Και όταν με το καλό περάσει ο κίνδυνος, ναι, θα πρέπει για πρώτη φορά να αρχίσουμε να κάνουμε ταμείο και να παίρνουμε αποφάσεις. Οσοι αγοράζουν τη γη μας στη Μακεδονία και τη Θράκη με σκοπούς άλλους πρέπει να περνούν από μικροσκόπιο.
Εδώ πρόκειται για την ακεραιότητα της πατρίδας μας. Θα βγουν από τους τάφους τους οι πρόγονοί μας και θα μας πάρουν στο κυνήγι! Αρκεί να σας πω ότι αυτό το διάστημα αγοράζουν συστηματικά στη Θράκη παλαιές αγροικίες Βούλγαροι πολίτες του Νότου με τουρκική καταγωγή. Με δάνεια από την τουρκική τράπεζα ZIRAT της Κομοτηνής. Αθόρυβος εισβολή Τούρκων με ευρωπαϊκή ιθαγένεια σε ελληνικό έδαφος. Και κανείς δεν μιλάει.
Οσοι σταθμοί εκπέμπουν παρανόμως στο έδαφός μας θα πρέπει να καταρριφθεί το σήμα τους. Τελεία και παύλα. Οσοι ψαρεύουν τον εθνικό μας πλούτο και διαλύουν τον βυθό μας πρέπει να πάνε από κει που ήρθαν. Και όσοι -ανεξαρτήτως εθνικότητας- κρατούν μικρόφωνα και αναπαράγουν την τουρκική προπαγάνδα θα πρέπει να ξανασκεφτούν κάθε πότε πρέπει να έρχονται στην Ελλάδα. Γιατί οι γείτονες απαγορεύουν ακόμα και στον τελευταίο πολιτιστικό σύλλογο που έκανε εκδήλωση για τη Γενοκτονία των Ποντίων να εισέρχεται στο έδαφός τους. Κομμένα τα αστεία πια. Ας περάσουμε αυτή την κρίση που έρχεται ολοταχώς και, αν είμαστε καλά μετά, τα λέμε!
