Το δίδυμο Ερντογάν – Μπαχτσελί επιχειρεί να κάνει μια διαφορετική προσέγγιση στο κουρδικό ζήτημα, που ούτως ή άλλως απειλεί την ενότητα της Τουρκίας. Διαπιστώνοντας ότι η επιλογή των όπλων και της βίας για την αντιμετώπιση του Κουρδικού δίνει σε τρίτες χώρες τη δυνατότητα να «χρησιμοποιούν» οργανώσεις που μάχονται κατά της Τουρκίας, οι συγκυβερνήτες της χώρας αποφάσισαν, αντί της στρατιωτικής λύσης, που δοκιμάστηκε επί 42 ολόκληρα χρόνια, την προσέγγιση με το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα.
Η προσέγγιση αυτή, για να περάσει στη φανατισμένη τουρκική κοινή γνώμη, που «δηλητηριάστηκε» τις δεκαετίες αυτές με συνθήματα μίσους κατά των Κούρδων, ονομάστηκε «Τουρκία χωρίς Τρομοκρατία», ενώ ο σχετικός νόμος-πλαίσιο, με τον οποίο ρυθμίζονται διάφορα ζητήματα νομικής φύσεως, όπως η απελευθέρωση χιλιάδων καταδίκων και κρατουμένων και η παύση διώξεων δεκάδων χιλιάδων Κούρδων, αλλά και η παράδοση των όπλων του ΡΚΚ, ονομάστηκε «Νόμος για την Ενίσχυση της Εθνικής Αλληλεγγύης και της Κοινωνικής Ενταξης».
Το ζήτημα, όμως, είναι ευρύτερο και δεν περιορίζεται μόνο στο Κουρδικό, αφού ο Ερντογάν αποπειράται να μεταμορφώσει το μοντέλο του κράτους-έθνους, που έχτισε ο Μουσταφά Κεμάλ, σε ένα κράτος που αναγνωρίζει και άλλες εθνότητες, ενώ ρίχνει νεοοθωμανικές «γέφυρες συναδέλφωσης και συνεργασίας» γενικώς στους Κούρδους και τους Αραβες της περιοχής. Σ’ αυτήν την προσπάθεια μεταμόρφωσης του κράτους-έθνους αντιστέκονται Τούρκοι αρθρογράφοι, ένας εκ των οποίων, ο βετεράνος Εμίν Τζολασάν, περιγράφει ως εξής την κατάσταση, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Σοζτζιού»:
Περίπλοκα Θέματα!
Αγαπητοί αναγνώστες, γνωρίζουμε τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα; Μπορούμε να προβλέψουμε τι θα συμβεί στη συνέχεια; Νομίζω ότι ο αριθμός των ανθρώπων που θα απαντούσαν καταφατικά σε αυτές τις δύο ερωτήσεις δεν είναι μεγάλος. Οσοι ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν αναφέρονται σε αυτά που έχουν ακούσει από εδώ κι εκεί και λένε: «Ξέρω τι θα συμβεί!». Αλλά κανείς δεν ξέρει.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμη και εμείς οι «δημοσιογράφοι», που ισχυριζόμαστε ότι γνωρίζουμε τα πάντα στη χώρα μας, δεν γνωρίζουμε πολλά! Μερικές φορές, όταν συναντιόμαστε με φίλους και συνομιλούμε, αυτό το γεγονός γίνεται αμέσως εμφανές. Οταν ο ένας από εμάς λέει το Α και οι άλλοι φίλοι λένε το Β, ξεκινούν οι διαφωνίες και συνήθως δεν υπάρχει νικητής… Ο λόγος για αυτό είναι πολύ απλός!
Επειδή ούτε το κυβερνών κόμμα, το οποίο κυβερνά αυτή τη χώρα για 25 χρόνια, γνωρίζει! Εχουν πάρει το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) μαζί τους και έχουν αφήσει τη διαχείριση ορισμένων σημαντικών ζητημάτων στον πρόεδρό του, Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Επομένως, είναι απλοί θεατές των εξελίξεων, όπως και εμείς οι δημοσιογράφοι. Ενώ η Δημοκρατία της Τουρκίας προχωρά μέσα στο άγνωστο, δεν υπάρχει δύναμη που να μπορεί να εξαλείψει αυτές τις ντροπές.
Ο κύριος (Ερντογάν) είναι «παγκόσμιος ηγέτης», έτσι δεν είναι; Συνεχίζει να λέει ό,τι του κατέβει. Πιστεύει ότι κάποια μέρα θα αναδυθεί μια Τουρκία χωρίς τρομοκρατία. Μακάρι να γινόταν, κι εμείς, ως έθνος, θα χειροκροτούσαμε, αλλά αυτό δεν ισχύει ακριβώς. Η κυβέρνηση έχει ξεκινήσει τώρα από την αρχή και έχει θέσει δύο σημαντικούς όρους για να συμβεί αυτό:
Πρώτον, η οργάνωση του ΡΚΚ πρέπει να διαλυθεί!
Δεύτερον, η οργάνωση πρέπει να παραδώσει τα όπλα της στο κράτος!
Ας ξεκινήσουμε με το πρώτο. Τι διαφορά έχει αν η οργάνωση διαλυθεί ή όχι; Ορισμένα άτομα της οργάνωσης που διαχειρίζονται αυτή την επιχείρηση φωνάζουν κάθε δεύτερη μέρα: «Εχουμε ήδη διαλυθεί!» Το τελευταίο παράδειγμα είναι ο Μαζλούμ Αμπντί, ο εκπρόσωπος της οργάνωσης στη Συρία, ο οποίος είπε το ίδιο πράγμα πριν από δύο ημέρες. Αυτές είναι ιστορίες, παραμύθια.
Από αυτή την οπτική γωνία, σύντομα θα δούμε όλοι ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το δεύτερο, και πολύ πιο σημαντικό σημείο, είναι η φασαρία που γίνεται για το «η οργάνωση να καταθέσει τα όπλα της και να παραδοθεί στο κράτος». Οι απαντήσεις σε ερωτήματα όπως τι θα παραδώσουν, ποια όπλα, πώς και πού είναι ακόμη ασαφείς. Θυμηθείτε, πριν από λίγο καιρό έστησαν μια θεατρική παράσταση στη Σουλεϊμανίγια, στο βόρειο Ιράκ. Περίπου 100 άνδρες και γυναίκες κατέβηκαν από σπηλιές στα βουνά, παρατάχθηκαν σε μια σειρά και πέταξαν τα συμβολικά τους όπλα στη φωτιά, υποτίθεται ότι τα έκαψαν.
Φορούσαν στολές!
Οι άνδρες είχαν ξυρίσει τα γένια και τα μαλλιά τους. Οι περιποιημένες, νέες και όμορφες γυναίκες έμοιαζαν σαν να είχαν μόλις βγει από κομμωτήριο! Αλλά γιατί σκηνοθετήθηκε αυτή η θεατρική παράσταση;… Επειδή το PKK κατέθετε τα όπλα του! Πράγματι, δεν έχουν παραδώσει ούτε ένα πιστόλι από εκείνη την ημέρα. Φυσικά, δεν πειστήκαμε μ’ αυτό το φτηνό κόλπο.
Τώρα η μπάλα είναι στο γήπεδο του Απο (Οτσαλάν)… Τι θα απαιτήσει, ποια δικαιώματα θα του παραχωρηθούν, πότε και πώς θα αφεθεί ελεύθερος; Ο Απο γνωρίζει τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα αυτή τη στιγμή, αλλά, δυστυχώς, εμείς όχι. Ισως ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο νούμερο ένα οργανωτής αυτής της διαδικασίας, γνωρίζει επίσης. Υπάρχουν περισσότερα… Σε αυτή τη διαδικασία μιας Τουρκίας απαλλαγμένης από την τρομοκρατία, χιλιάδες τρομοκράτες* θα αφεθούν ελεύθεροι από τις φυλακές. Πόσοι άνθρωποι θα κερδίσουν το λαχείο; Ο κ. Μπαχτσελί θα το αποφασίσει κι αυτό.
Ας δούμε τι θα συμβεί!
Ο αριθμός των ανθρώπων που είναι αυτή τη στιγμή φυλακισμένοι και καταδικασμένοι στις τουρκικές φυλακές ανέρχεται σε περίπου 450.000. Αλλά χιλιάδες, ίσως δεκάδες χιλιάδες, αθώοι άνθρωποι βρίσκονται επίσης εκεί. Ειδικά κάποιοι που έλαβαν ποινές ισόβιας κάθειρξης για την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου. Στρατιώτες, λοχίες, φοιτητές στρατιωτικών σχολών, εκπαιδευόμενοι. Αυτοί θα παραμείνουν στις φυλακές, ενώ θα απελευθερωθούν μαζικά τα μέλη του PKK που εκτίουν τις ποινές ισόβιας κάθειρξης.
Και τότε αυτή η κυβέρνηση θα έχει ανοίξει τον δρόμο για σημαντικά γεγονότα στη χώρα… Τα επεισόδια στον ποδοσφαιρικό αγώνα Kocaelispor – Amedspor την Κυριακή είναι ίσως η πρώτη ένδειξη αυτού που θα ακολουθήσει. Γεια σου, Ρετζέπ Ταγίπ. Γεια σου, Ντεβλέτ Μπαχτσελί… Να είστε λίγο προσεκτικοί, αλλιώς η καταιγίδα που θα ξεσπάσει θα σας παρασύρει εσάς πρώτους. Αυτά τα πράγματα δεν είναι αστεία. Θα το μετανιώσετε αργότερα, αλλά θα είναι πολύ αργά.
*Η λέξη «τρομοκράτες» και «τρομοκρατία» διατηρείται στη μετάφραση του κειμένου χωρίς να σημαίνει ότι την υιοθετούμε. Το αντίθετο, θεωρούμε ότι πρόκειται για αγωνιστές της Ελευθερίας του λαού τους.
