Το πρώτο πράγμα που θα συμβούλευα τη νέα πρέσβη του Ισραήλ στην Ελλάδα -μιας και δηλώνει ότι ενδιαφέρεται να προάγει την καλή εικόνα της χώρας της- θα ήταν να προσέχει τους «δηλωμένους φίλους του Ισραήλ». Και ειδικά τους εσχάτως… ανανήψαντες. Πολιτικούς αγύρτες που βιοπορίζονταν πουλώντας αντισημιτισμό και πρώην ορθόδοξους κομμουνιστές που αίφνης είδαν το φως το αληθινό και παριστάνουν τους αρθρογράφους περιωπής εξυμνώντας τους άθλους του εβραϊκού έθνους.
Και οι μεν και οι δε κάνουν τεράστια ζημιά στη δημόσια εικόνα του Ισραήλ. Τουλάχιστον στην Ελλάδα. Γιατί είναι (πολύ) γνωστοί στους… παροικούντες που έχουν κάθε λόγο να αμφισβητούν την αγνότητα των κινήτρων τους. Ας ψάξει η κυρία Πνινάτ Γιανάι λίγο καλύτερα το βιογραφικό του Αδωνη Γεωργιάδη, τον βαθμό αξιοπιστίας των λεγομένων του στην ελληνική κοινή γνώμη και το ποσοστό αρνητικών κρίσεων στο πρόσωπό του. Ισως τότε καταλάβει και ενημερώσει έγκαιρα την κυβέρνησή της. Τέτοιους αυτόκλητους «διαφημιστές» δεν χρειάζεται η χώρα της…
Πάμε τώρα και στην ουσία των πραγμάτων. Είναι το κράτος του Ισραήλ άξιο θαυμασμού; Από πολλές σκοπιές ασφαλώς και είναι. Οποιος αρνείται σήμερα τη στρατιωτική, τεχνολογική και μορφωτική υπεροχή της συγκεκριμένης χώρας είναι είτε αστοιχείωτος είτε εμπαθής. Και η υπεροχή αυτή δεν οφείλεται τόσο στην αφθονία των μέσων ή των κεφαλαίων όσο στην ικανότητα, στο πατριωτικό φρόνημα και στη σιδερένια πειθαρχία του εβραϊκού λαού.
Διαπράττει σήμερα το Ισραήλ ναζιστικού τύπου γενοκτονία εις βάρος των Παλαιστινίων; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντη, δηλαδή ένα αβασάνιστο «ναι». Το Ισραήλ διαπράττει σίγουρα έναν πόλεμο ολοκληρωτικού χαρακτήρα με ελάχιστη ευαισθησία για τις ανθρώπινες απώλειες του αντιπάλου.
Αλλά ο πόλεμος αυτός είναι αμυντικού, ή ακριβέστερα, προληπτικού χαρακτήρα. Δεν έχει ως αυτοσκοπό τη μαζική εξόντωση κάποιου λαού ούτε την ιμπεριαλιστική επέκταση σε ξένο έδαφος (πέραν αυτού που οι Ισραηλινοί αντιλαμβάνονται ως «ζωτική περίμετρο ασφαλείας») με στόχο την οικονομική εκμετάλλευση αλλότριων πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Αν συνυπολογίσει μάλιστα κανείς το βαθύ τραύμα του εβραϊκού λαού από τους πολλαπλούς διωγμούς και την ασύλληπτη γενοκτονία που υπέστη τον περασμένο αιώνα, μπορεί να δικαιολογήσει ως έναν βαθμό και την ασύμμετρη απάντηση στις διαφαινόμενες απειλές, ειδικά όταν αυτές αναβιώνουν τον τρόμο της δολοφονίας ανυποψίαστων πολιτών. Το κράτος του Ισραήλ είναι αρκετά ξεκάθαρο προς αυτήν την κατεύθυνση: «Οποιος πειράξει τον λαό μας θα εισπράξει απάντηση πολλαπλάσιας ισχύος». Και αυτή η ιδιοσυγκρασιακή αποφασιστικότητα δεν παραπέμπει σε ναζισμό. Περισσότερο στην Παλαιά Διαθήκη παραπέμπει…
Δεύτερο κρίσιμο ερώτημα: Ανεξαρτήτως της επιλήψιμης στρατιωτικής δράσης, οι σημερινοί Εβραίοι είναι πιο κοντά στις αξίες του δυτικού πολιτισμού σε σχέση με τους μουσουλμάνους, Αραβες και μη; Η απάντηση εδώ είναι καταφατική. Χωρίς περιστροφές. Αν αφήσουμε κατά μέρος τις ανθρωπιστικές πομφόλυγες της Αριστεράς, που εμπεριέχουν μεγάλο βαθμό υποκρισίας και διπλών κριτηρίων, εύκολα θα αποφανθούμε πως ο μέσος Ισραηλίτης είναι πιο κοντά στον μέσο συντηρητικό Ευρωπαίο ή Αμερικανό από πλευράς αντιλήψεων, ψυχοσύνθεσης και πολιτισμικού υπόβαθρου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αποκαλούμενος «Εβραιοχριστιανισμός», που βασίζεται στην αξιακή εγγύτητα των δύο θρησκειών, αποτελεί πυλώνα της νέας αντι-woke και αντι-παγκοσμιοποιητικής ιδεολογικής πλατφόρμας των συντηρητικών, κυρίως στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη.
Πάμε τώρα και στα… καθ’ ημάς. Υπάρχει εγγενής αντισημιτισμός στην Ελλάδα; Ψευδές, ψευδέστατον, τουλάχιστον σε σύγκριση με τη συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών. Ούτε στα χρόνια του Μεταξά δεν διώχτηκαν οι Εβραίοι στη χώρα μας και όποια προκατάληψη περιοριζόταν σε περιθωριακούς ή παραθρησκευτικούς κύκλους (γι’ αυτό καλά θα κάνουν κάποιοι κύριοι του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου να μην επαναλαμβάνουν με κάθε αφορμή τέτοια εσφαλμένα στερεότυπα – δεν προάγουν έτσι τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών).
Υπάρχει σήμερα «επίκτητη» εχθρότητα απέναντι στο κράτος του Ισραήλ και στους Ισραηλινούς πολίτες από μερίδα της ελληνικής κοινής γνώμης; Ναι, υπάρχει, γιατί με αφορμή και τα πρόσφατα γεγονότα στο πολεμικό μέτωπο η εχθροπάθεια καλλιεργείται από τις δυνάμεις της Αριστεράς σε όλο της το ιδεολογικό φάσμα και από τους ελάχιστους οπαδούς του νεοναζισμού που ανιχνεύονται στη χώρα. Την ένταση δυστυχώς φροντίζουν να υποδαυλίζουν και κάποιοι (ευτυχώς λίγοι) Ισραηλινοί επισκέπτες ή επενδυτές που συμπεριφέρονται με αναιδή νοοτροπία εποίκου.
Mεταπολεμική περίοδος
Υπήρξε η ελληνική εξωτερική πολιτική στη μεταπολεμική περίοδο φιλική προς το κράτος του Ισραήλ; Η απάντηση θα σας εκπλήξει και είναι αρνητική. Για ανεξήγητους λόγους, ακόμη και από την εποχή του αλήστου μνήμης Πιπινέλη, η ελληνική διπλωματία (σε αντίθεση με την αντίστοιχη τουρκική!) εμφορείτο από κάποιου είδους φιλοαραβική προκατάληψη. Τα θερμά αισθήματα προς τον αραβικό κόσμο στερούντο κάθε έννοιας ανταποδοτικότητας ή ιστορικού ερείσματος, και βεβαίως δεν εξέφραζαν το κοινό αίσθημα.
Αν μη τι άλλο η πικρή εμπειρία του ξεριζωμού από το καθεστώς Νάσερ ολόκληρης της ελληνικής παροικίας της Αιγύπτου θα δικαιολογούσε μία πρόσθετη επιφύλαξη προς τον αραβικό κόσμο, που σε αντίθεση με τους Ισραηλινούς (όταν τον Αύγουστο του 1953 μία ολόκληρη ναυτική μοίρα του πολεμικού τους στόλου που συμμετείχε σε άσκηση, άλλαξε πορεία και ήρθε να προστρέξει τους σεισμόπληκτους της Κεφαλλονιάς), δεν διακρίθηκε από κινήσεις αλληλεγγύης προς το ελληνικό έθνος.
Προσέξτε δε το παράδοξο: Η Τουρκία έσπευσε ήδη από το 1950 να αναγνωρίσει επίσημα (de jure) το κράτος του Ισραήλ, αναπτύσσοντας μαζί του στρατηγική συνεργασία, ενώ η Ελλάδα, προσβλέποντας ίσως στη δημιουργία ενός «αντίβαρου», χωρίς ρεαλιστική προοπτική, έσπευσε στα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου να φιλοξενήσει διπλωματική αποστολή της PLO στην Αθήνα!
Την περίοδο 1981-89 με τον Κάρολο Παπούλια στο υπουργείο Εξωτερικών το φιλοαραβικό ρεύμα κορυφώθηκε καλλιεργώντας αβάσιμες προσδοκίες για «πακτωλό πετροδολαρίων που θα έρθει στην Ελλάδα», την ίδια ώρα που σημαντικές ελληνικές τεχνικές εταιρίες χρεοκοπούσαν από τα «φέσια» αραβικών καθεστώτων.
Την «ασυμμετρία» στις σχέσεις με το Ισραήλ ήρθε να διορθώσει με σημαντική καθυστέρηση ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, αναγνωρίζοντας επιτέλους επίσημα το κράτος του Ισραήλ, τελευταίος από όλους τους ηγέτες της τότε ΕΟΚ. Αλλά η μέχρι τότε φιλοαραβική στάση της Αθήνας δεν επέτρεψε τη δημιουργία μιας στρατηγικής σχέσης. Στο διάστημα 1993-96 ο Γεράσιμος Αρσένης προσπάθησε φιλότιμα να χτίσει μία αμυντική σύμπραξη μεταξύ των δύο χωρών, αλλά η πρωτοβουλία κόπηκε στη μέση με «βέτο» του Ανδρέα, που εξακολουθούσε να διατηρεί στενές σχέσεις με τον ηγέτη των Παλαιστινίων Γιασέρ Αραφάτ.
Το γεγονός αυτό, αλλά όχι μόνον, συνέβαλε στη σταδιακή σύγκλιση του Ισραήλ με την Τουρκία και στην υπογραφή στρατιωτικής συμφωνίας το 1996. Η συνεργασία υπήρξε στενή, προσλαμβάνοντας χαρακτηριστικά άτυπης αμυντικής συμμαχίας με κοινό εχθρό (για διαφορετικούς λόγους φυσικά), το καθεστώς Ασαντ της Συρίας. Τα δεδομένα ωστόσο άλλαξαν δραματικά τα τελευταία χρόνια, καθώς η μεν Τουρκία αποκατέστησε τις σχέσεις της με τον αραβικό κόσμο, επέβαλε φιλικό προς αυτήν καθεστώς στη Συρία και βρέθηκε να πρωτοστατεί στην πολεμική κατά του Ισραήλ, κηρύσσοντας μέχρι και… ανένδοτο για την «απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ».
Η ανατροπή αυτή των γεγονότων, πιθανώς συγκυριακή, θέτει επί τάπητος το κρίσιμο ερώτημα που θα απασχολήσει τη συνέχεια αυτού του άρθρου…
Στο επόμενο Β’ Μέρος: ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΙΣΡΑΗΛ: ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΑΥΤΑΠΑΤΗ;
