Καθηλωμένος στις πόλγες της Αττικής Οδού, μου φάνηκε ότι άκουσα το λεκανοπέδιο να μου φωνάζει στο αυτί: «Παιδιά, φτάνει! Δεν είμαι μπαλόνι και δεν μπορώ να φουσκώσω άλλο!» Εντάξει, θα πείτε τώρα ότι το λεκανοπέδιο δεν μιλάει. Ναι, αλλά το δείχνει! Το δείχνει με κορναρίσματα, με ατελείωτες ουρές, με εκείνους τους τσαρλατάνους του βολάν που έχουν αναπτύξει το μοναδικό ταλέντο να αλλάζουν τέσσερις λωρίδες σε δύο δευτερόλεπτα χωρίς να διαταράξουν ούτε τρίχα από τη χωρίστρα τους. Το δείχνει, το φωνάζει με τη γενικευμένη πλέον αίσθηση ότι η Αθήνα έχει γίνει ένας απέραντος χώρος στάθμευσης… σε αναμονή!
Και όλα αυτά πριν καν αρχίσει η επέλαση των χιλιάδων νέων αυτοκινήτων που μας υπόσχονται τα στατιστικά. Γιατί, όπως φαίνεται, ο Αθηναίος έχει αποφασίσει ότι το να έχεις αυτοκίνητο είναι κάτι σαν κοινωνικό δικαίωμα, κάτι ανάλογο με τον φρέντο στο χέρι και παραλία τον Αύγουστο. Μπορεί να μην έχεις πού να το παρκάρεις, μπορεί να χρειάζεσαι δάνειο για τη βενζίνη, μπορεί να περνάς περισσότερη ώρα μέσα στο αμάξι παρά στο σπίτι σου, αλλά… είναι δικό σου! Το φροντίζεις, το χαϊδεύεις, το έχεις κάνει σημαία της ανεξαρτησίας σου.
Φυσικά, αυτό το πάθος οδηγεί σε στιγμές απόλυτης σουρεαλιστικής ομορφιάς. Μια κλασική σκηνή: Είσαι κολλημένος στην Κηφισίας 25 λεπτά χωρίς να έχει υπάρξει κάποιο τροχαίο. Ας πούμε ότι δεν υπάρχουν ατύχημα, έργα, διαδήλωση, ούτε καν μια γάτα που αποφάσισε να διασχίσει τον δρόμο με αργόσυρτη, αυτοκτονική κίνηση.
Κι όμως, δεν κινείται τίποτα. Εχεις την υποψία ότι απλώς όλοι οι οδηγοί μπροστά σου παρατήρησαν ταυτόχρονα ένα σύννεφο που «κάτι τους θυμίζει» και είπαν να σταματήσουν μια στιγμή να το θαυμάσουν. Τα καλύτερα, βέβαια, συμβαίνουν όταν προσπαθείς να αποφύγεις την κίνηση. «Θα πάρω τον παράδρομο» λες. Και ξαφνικά βρίσκεσαι σε μια στενωπό όπου έχει εγκλωβιστεί η μισή Αττική! Εκεί οι νόμοι της Φυσικής δεν ισχύουν. Ενας δρόμος πλάτους 2 μέτρων μπορεί να χωρέσει τρία SUV, ένα μηχανάκι, έναν ντελιβερά που κάνει ακροβατικά πάνω από τους καθρέφτες και έναν κύριο που επιμένει να κατηφορίζει ανάποδα γιατί «έτσι τον βολεύει»…
Και σαν να μη μας έφτανε όλο αυτό, έρχονται όλο και περισσότερα αυτοκίνητα. Περισσότερα! Λες και κάποιος είπε: «Ωραία η κατάσταση, αλλά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε λίγο περισσότερο αλατοπίπερο!» Η λύση είναι απλή. Μάθετε να γελάτε! Να χαμογελάμε στον διπλανό οδηγό, να ρίχνουμε ένα «δεν πειράζει» όταν μας κλείνουν, να αποδεχόμαστε πως εδώ, στο λεκανοπέδιο, η κίνηση δεν είναι πρόβλημα. Είναι τρόπος ζωής. Και όπως κάθε τρόπος ζωής, θέλει υπομονή, φαντασία… και μερικές καλές δόσεις χιούμορ.
Από την στήλη «ΑΚΙΣ» της «Δημοκρατίας»
