Αν ο τζόγος ήταν σπορ, η Ελλάδα θα είχε σηκώσει περισσότερα τρόπαια από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό μαζί. Δεν υπάρχει περίπτερο που να μην υπόσχεται «μια δεύτερη ευκαιρία», καφενείο που να μη φιλοξενεί τύπους που «το ’χουν το σύστημα», πρακτορείο ή play room που να μην υπόσχεται εκατομμύρια.
Βεβαίως, το υποκριτικό και απύθμενα κυνικό κράτος απαγορεύει τις διαφημίσεις τσιγάρων και ποτών «για να μην εθιστούμε σε αυτά», αλλά επιτρέπει τον καταιγισμό ρεκλάμας για τζόγο και κινητά τηλέφωνα, τα οποία έχουν κάνει τον εγκέφαλό μας γιαούρτη!
Και να που ο εθισμός στον τζόγο έφερε τη νύφη να δολοφονεί την πεθερά! Ο Ελληνας, πάντως, δεν παίζει για να κερδίσει, παίζει από υποχρέωση! Είναι ζήτημα τιμής. Πώς θα εξηγήσει στο σύμπαν ότι αυτή η εβδομάδα θα είναι διαφορετική από τις προηγούμενες σαράντα επτά όπου πήγαινε να το πιάσει, αλλά δεν του έκατσε το τελευταίο νούμερο;
Και κάπου εκεί, στην ανθρώπινη αυτή τραγικότητα, με την υπάλληλο που τρέχει κάθε Τρίτη για Τζόκερ και τον ταξιτζή που έχει ξοδέψει σε δελτία όσα θα έδινε σε δίδακτρα ιδιωτικού πανεπιστημίου, έσκασε και το περιστατικό στη Σαλαμίνα! Νύφη, πεθερά, λεφτά και η ζωή της άτυχης γυναίκας βορά «στη ρουλέτα της ζωής». Ολα στο κόκκινο, για να τελειώνουμε!
Φυσικά, το δράμα έγινε πρώτο θέμα. Οχι γιατί σοκαριστήκαμε από την ανθρώπινη απώλεια, αλλά επειδή είμαστε λαός που βλέπει μια τραγωδία και αναρωτιέται «ρε, μήπως έπαιζε τίποτα;» Η δε κοινωνία έσπευσε να δώσει τη δική της σοφία. «Ε, άμα ανακατεύεται κανείς με τον τζόγο…». Λες και ο τζόγος είναι κάποια αρχαία θεότητα που απαιτεί θυσίες και η μόνη μας δουλειά είναι να βρούμε ποιον συγγενή θα της προσφέρουμε πρώτο.
Την ίδια στιγμή το κράτος μοιάζει να έχει υιοθετήσει στάση στοργικού πατέρα. «Μην παίζετε πολύ, παιδιά» λέει, ενώ παράλληλα χτίζει ένα πρακτορείο ανά τετράγωνο και επιτρέπει να γεμίζουν οι οθόνες μας με ευκαιρίες εύκολου πλουτισμού. Γιατί, ναι, μπορεί να δημιουργηθεί εθισμός, αλλά να είναι φορολογήσιμος! Και οι πολίτες; Εμείς, οι αιώνιοι αιμοδότες; Συνεχίζουμε με εκείνη την αστείρευτη πεποίθηση ότι «η τύχη θα μας αλλάξει τη ζωή». Μόνο που καμιά φορά η τύχη αλλάζει ζωές με τρόπους που δεν χωρούν σε δελτία και στατιστικές.
Οπως στη Σαλαμίνα, όπου μια τραγική έκρηξη θυμού έγινε η πιο σκληρή υπενθύμιση ότι ο τζόγος δεν είναι ποτέ μόνο παιχνίδι. Είναι μια σκιά που απλώνεται πάνω από οικογένειες, πορτοφόλια και λογικές. Οσο ο τζόγος θα είναι ο κύριος εκφραστής των χορηγουμένων ονειρώξεων, το κακό δεν πρόκειται να μας αφήσει…
Η ΑΚΙΣ
