Η στιγμή κατά την οποία ο Κ. Τασούλας ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε το «1981» αντί για το «1821» την ημέρα της εθνικής επετείου προκαλεί κάτι περισσότερο από μια παροδική ενόχληση, διότι δεν πρόκειται απλώς για μια λεκτική αστοχία
• Ηταν, άραγε, απλώς ένα σαρδάμ, έστω και ατυχές; Ή υποδηλώνει κάτι βαθύτερο; Σε μια χώρα όπως η δική μας, όπου η ιστορική μνήμη δεν περιορίζεται στις σελίδες των σχολικών βιβλίων αλλά αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της εθνικής ταυτότητας, τα σύμβολα αποκτούν ιδιαίτερο βάρος και ενσωματώνουν συλλογικές εμπειρίες, αγώνες και αξίες που έχουν διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως έθνος. Και το 1821 δεν είναι μια απλή χρονολογία, αλλά το σημείο εκκίνησης του σύγχρονου ελληνικού κράτους, το ορόσημο της εθνικής αναγέννησης και ο συνδετικός κρίκος γενεών με την ιδέα της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Υπό αυτό το πρίσμα, η στιγμή κατά την οποία ο Κ. Τασούλας ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε το «1981» αντί για το «1821» την ημέρα της εθνικής επετείου προκαλεί κάτι περισσότερο από μια παροδική ενόχληση, διότι δεν πρόκειται απλώς για μια λεκτική αστοχία. Οταν ο ανώτατος πολιτειακός παράγοντας αναφέρεται δημόσια σε μια τόσο εμβληματική στιγμή της συλλογικής μας Ιστορίας, η ακρίβεια είναι ένδειξη σεβασμού προς τη μνήμη που εκπροσωπεί και όχι μια απλή λεπτομέρεια. Ο ρόλος του δεν ταυτίζεται με εκείνον ενός απλού ομιλητή σε μια επετειακή εκδήλωση. Εκφράζει τη θεσμική συνέχεια του κράτους, την ενότητα του έθνους και τη διαχρονική συλλογική μνήμη…
• Πολλοί στάθηκαν στο καθαρά «ανθρώπινο λάθος». Και, πράγματι, κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Ωστόσο, υπάρχει σαφής διαφορά ανάμεσα σε ένα ολίσθημα της καθημερινότητας και σε μια σύγχυση που αφορά μια τέτοια χρονολογία-ορόσημο, ιδίως τη στιγμή που αυτή τιμάται επίσημα. Σε αυτή την περίπτωση η προσωπική διάσταση υποχωρεί και το ζήτημα αποκτά θεσμικό και συμβολικό χαρακτήρα.
• Μάλιστα, σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς θεσμούς έχει ήδη δοκιμαστεί, ακόμη και τέτοιου τύπου αστοχίες δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητες. Χωρίς να ανατρέπουν, φυσικά, την Ιστορία, ενισχύουν την εντύπωση χαλαρότητας ή αποστασιοποίησης από το βάρος των εθνικών συμβόλων την ώρα που η εικόνα που εκπέμπεται σε ανώτατο πολιτειακό επίπεδο οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη και συλλογική ωριμότητα.
• Η εθνική μνήμη, άλλωστε, δεν είναι μια τυπική διαδικασία αλλά μια συνειδητή πράξη σεβασμού προς όσους αγωνίστηκαν, όσους θυσιάστηκαν και προς τις επόμενες γενιές που κληρονόμησαν αυτή την ευθύνη. Κατά συνέπεια, απαιτείται η ανάλογη προσοχή, ώστε να μην αφήνει περιθώρια παρερμηνειών ακόμη και αν η αιτία ήταν μια στιγμιαία απροσεξία.
• Και δυστυχώς αυτό επιβεβαιώθηκε μέσα σε λίγες ώρες και με άλλον τρόπο. Ο ευτελισμός της στιγμής ολοκληρώθηκε με το γρήγορο, προεκλογικού χαρακτήρα βιντεάκι που έσπευσε να ετοιμάσει και να αναρτήσει το ΠΑΣΟΚ, λίγες ώρες πριν από την έναρξη του συνεδρίου του. Μια κίνηση που μετέτρεψε ένα θεσμικό ολίσθημα σε εργαλείο πολιτικού εντυπωσιασμού, προσθέτοντας ακόμα ένα στρώμα θολότητας σε μια ημέρα ιστορικής μνήμης και σεβασμού…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
