Οι δυσκολίες έχουν πεισμώσει την 50χρονη δασκάλα, που αγωνίζεται για τον μοναδικό μαθητή του νησιούΑπό την
Κέλλυ Φαναριώτη
Κάθε πρωί στις οκτώ ο εννιάχρονος Χρήστος πηγαίνει στο σχολείο, όπου τον περιμένει η δασκάλα του, και αφού χτυπήσουν συμβολικά το κουδούνι κάνουν προσευχή κι έπειτα αρχίζει το μάθημα.
Ο Χρήστος είναι ο μοναδικός μαθητής στο πολύπαθο σχολείο των Αρκιών, το μικρότερο της Ευρώπης, όπου τον τελευταίο ενάμιση χρόνο η 50χρονη Μαρία Τσιαλέρα εκτελεί τα εκπαιδευτικά της καθήκοντα κάνοντάς το γνωστό στα πέρατα του κόσμου.
Ηταν όνειρο
Οπως εξηγεί στη «δημοκρατία», ζήτησε η ίδια να υπηρετήσει στην εσχατιά του Αιγαίου και παρά το γεγονός ότι πλέον βλέπει τον σύζυγό της μόνο τα Σαββατοκύριακα, όταν ο καιρός επιτρέπει τη μετακίνησή της, χαίρεται πολύ που επιτέλους το επαγγελματικό της όνειρο έγινε πραγματικότητα.
«Είχα πόθο να εργαστώ εδώ από το 2007. Παρακολουθούσα την πορεία του σχολείου, γνώριζα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι αλλά και πόσο αδικημένα είναι τα παιδιά που ζουν στο νησί. Δεν μετάνιωσα στιγμή για την απόφασή μου. Αντιθέτως, αντιμετωπίζω πολλές δυσκολίες, οι οποίες με έχουν πεισμώσει, και θέλω ακόμη περισσότερο να αγωνιστώ για τα αυτονόητα δικαιώματα του μοναδικού μαθητή στους Αρκιούς» δηλώνει χαρακτηριστικά.
Πριν από λίγο καιρό η Ακαδημία Αθηνών τίμησε την 50χρονη δασκάλα για την αφοσίωση και τη συνέπεια με την οποία εκτελεί τα καθήκοντά της. «Είναι σίγουρα τιμητικό, αλλά δεν περνούσε ποτέ από το μυαλό μου το γεγονός ότι θα βραβευτώ επειδή κάνω το αυτονόητο: τη δουλειά μου» σημειώνει.
Συμμαθήτρια και φίλη
Στη διάρκεια της καριέρας της εργάστηκε σε ολιγοθέσια σχολεία ανά την Ελλάδα, αλλά πρώτη φορά διδάσκει σε μονοθέσιο αναλαμβάνοντας παράλληλα εκτός από τον ρόλο της δασκάλας εκείνον της συμμαθήτριας και της φίλης. «Το νησί δεν έχει άλλα παιδιά και ο Χρήστος δεν κοινωνικοποιείται.
Μετά το πέρας των μαθημάτων παίζουμε μαζί κάποιο επιτραπέζιο και κουβεντιάζουμε για ό,τι μας απασχολεί. Μόλις τελειώσει το δημοτικό, θα πρέπει είτε να αρχίσει να δουλεύει είτε να μετακομίσει στο κοντινότερο νησί, όπου υπάρχει γυμνάσιο. Το κράτος με αντισυνταγματικό τρόπο καταδικάζει τα παιδιά των Αρκιών, καθώς δεν τους επιτρέπει να ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση».
«Ζούμε το 2019 σε συνθήκες λίγο καλύτερες απ’ ό,τι στην Κατοχή»
Εκτός από τη μοναχικότητα, ο εννιάχρονος μαθητής φέτος αντιμετωπίζει και τις επιπτώσεις της κακοκαιρίας, καθώς το παλαιό κτίριο του σχολείου πλημμυρίζει με την πρώτη βροχή. «Υπάρχουν μέρες που φορά το μπουφάν του από τις οκτώ το πρωί ως το μεσημέρι που σχολάει. Το παιδί τρέμει ολόκληρο από την υγρασία» λέει η δασκάλα του καταγγέλλοντας το γεγονός ότι ενώ έγινε αυτοψία στο κτίριο το περασμένο καλοκαίρι οι ζημιές δεν έχουν ακόμη αποκατασταθεί. Μάλιστα, εκτός από τους κινδύνους που διατρέχουν για την υγεία τους, πολλές φορές αναγκάζονται να ακυρώσουν τα μαθήματα αγγλικών, που για πρώτη φορά φέτος γίνονται στο σχολείο των Αρκιών σε συνεργασία με κέντρο ξένων γλωσσών στους Λειψούς. «Τα μαθήματα αυτά γίνονται ηλεκτρονικά, όμως όταν βρέχει βγάζουμε από την πρίζα τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό διότι το νερό στάζει στους τοίχους και υπάρχει πιθανότητα βραχυκυκλώματος. Είναι αδιανόητο να ζούμε εν έτει 2019 σε μια γωνιά του Αιγαίου σε συνθήκες λίγο καλύτερες απ’ ό,τι στην Κατοχή» καταλήγει.
