Η κυβέρνηση του Μάριο Μόντι αποφάσισε τελικά να μη συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις με τα συνδικάτα για τις μεταρρυθμίσεις που θέλει να προωθήσει στις εργασιακές σχέσεις και ειδικότερα σε ό,τι αφορά την αλλαγή των νομικών διατάξεων που διέπουν τις απολύσεις, αλλά να δώσει τον λόγο στο Κοινοβούλιο. Ετσι χθες αργά η ιταλική κυβέρνηση κέρδισε την ψήφο εμπιστοσύνης, με 449 ψήφους υπέρ και 79 κατά, να προωθήσει τα μέτρα που αγγίζουν πολλούς τομείς των εργασιακών σχέσεων.
Οι αλλαγές αφορούν την ενίσχυση της εργασίας αορίστου χρόνου, με πιο ευνοϊκές συμβάσεις για τους εργοδότες όσον αφορά την καταβολή ενσήμων σε σχέση με τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, την υποχρέωση πρόσληψης ενός ποσοστού δόκιμων εργαζομένων και την κοινωνική ασφάλιση για την εργασία, που θα ισχύσει σε πέντε χρόνια και θα προβλέπει την καταβολή 1.119 ευρώ τον μήνα στους εργαζομένους που χάνουν τη δουλειά τους.
Το θέμα όμως που μπλόκαρε τις συζητήσεις με τα συνδικάτα ήταν η αλλαγή του λεγόμενου άρθρου 18, που έως τώρα προέβλεπε τη δυνατότητα απόλυσης μόνο λόγω «βάσιμης αιτίας» για τις επιχειρήσεις «με πάνω από 15 εργαζομένους». Η υπουργός Εργασίας Ελσα Φορνέρο στην τελική πρόταση της κυβέρνησης κατέστησε σαφές ότι η επαναπρόσληψη των εργαζομένων στο μέλλον θα είναι υποχρεωτική μόνον όταν η απόλυση οφείλεται σε διακρίσεις. Οταν η αιτία συνδέεται με οικονομικές δυσκολίες της επιχείρησης, θα επιλέγεται η οδός της αποζημίωσης, ενώ για τις περιπτώσεις των απολύσεων εξαιτίας των πειθαρχικών κυρώσεων θα αποφαίνεται ο δικαστής για το αν πρέπει να προτιμηθεί η επαναπρόσληψη ή η αποζημίωση. Τα συνδικάτα Cils και Uil είχαν συμφωνήσει με τα κύρια σημεία της μεταρρύθμισης, όχι όμως και η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση της χώρας, η κεντροαριστερή Cgil, η οποία μάλιστα εξήγγειλε 16 ώρες απεργιακών κινητοποιήσεων.
Ενας μεγάλος διάλογος έχει αρχίσει πάντως στον Τύπο για το πολιτικό μέλλον της Ιταλίας. Χθες το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» ανέφερε χαρακτηριστικά ότι στη χώρα έχει αρχίσει να λαμβάνει μέρος το πολιτικό παράδοξο να είναι εξαιρετικά δημοφιλής μια κυβέρνηση η οποία δεν είναι εκλεγμένη, ενώ από την άλλη η πολιτική ελίτ έχει ελάχιστη ουσιαστική δύναμη στα χέρια της. Κι όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι οι τιμές και οι φόροι αυξάνονται, τα δημόσια ιδρύματα, όπως τα νοσοκομεία, παραπαίουν, και η ανεργία βρίσκεται στα ύψη. «Οι άνθρωποι γκρινιάζουν και παραπονιούνται. Κι από την άλλη δεν επαναστατούν. Αντιθέτως, επιθυμούν να κρατήσουν αυτή την τεχνοκρατική κυβέρνηση που έχει κάνει τη ζωή τους πιο δύσκολη. Για ποιον λόγο; Επειδή, όπως πολλοί Ιταλοί λένε χαρακτηριστικά, «πού ξέρουμε τι θα ακολουθήσει» έγραφε το «Spiegel».
Μαρία Παναγιώτου
