Με μια μέρα καθυστέρηση -ένεκα της απεργίας της ΕΣΗΕΑ- θα κάνουμε ένα σεμνό και ταπεινό αφιέρωμα στη συμπλήρωση 31 ετών από τη «μαγική» (και σατανική να την πεις, μέσα θα πέσεις) βραδιά που ο Αντρέας έμπασε το… πειρατικό της πασοκάρας στα Μέγαρα Μαξίμου, στα υπουργεία, στους Οργανισμούς, στις Γενικές Γραμματείες και στη ζωή μας. «Στις 18 Σοσιαλισμός!» ούρλιαζε στις ρούγες με το ατίθασο μαλλί ηλεκτρισμένο από την έκσταση της νίκης ο ομορφάντρας Ακης Τσοχατζόπουλος. «Απόψε πεθαίνει η Δεξιά!» αλάλαζε ο αείμνηστος Μένιος Κουτσόγιωργας, με τη γνωστή του αβροφροσύνη. «Αμάν, τη βάψαμε όλοι μαζί και ο καθένας χώρια…» σκέφτονταν οι νεοδημοκράτες, οι απολιτίκ και οι νουνεχείς της Αριστεράς, όταν αντίκριζαν τα στίφη των πρασινοφρουρών με τα μουστάκια, τις τριχάντζες να εξέχουν από τα ανοιχτά πουκάμισα, τα χρυσά σφραγίσματα στα δόντια και την «Εξόρμηση» στην κωλότσεπη. Εκείνη η βραδιά, που όσοι την έζησαν δεν πρόκειται να ξεχάσουν ποτέ, θύμιζε περισσότερο σκηνή από τον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών» με τις στρατιές των Ορκ, των Τρολ και των Νάζγκουλ να την πέφτουν σε ό,τι κινείται, παρά μετεκλογικό πανηγύρι.
«Δωράκι στον εαυτό»
Από εκείνη την ημέρα κι έπειτα, όταν τα Ορκ, τα Τρολ και τα Νάζγκουλ κατσικώθηκαν πάνω στις πολυθρόνες της εξουσίας κι άνοιξαν διάπλατα τους μασητήρες τους για να καταπιούν μονοκοπανιάς τα δημόσια ταμεία, όλα τα πράγματα και οι άνθρωποι στην Ελλάδα εφάρμοσαν μόνο έναν νόμο: το νόμο της βαρύτητας. Ολα εφόρμησαν προς τα κάτω και τον γδούπο από την πρόσκρουση του ’81 τον ακούμε τώρα. Τα μπουζούκια, οι διορισμοί, οι γκόμενες, το χονδρεμπόριο «δημοκρατικότητας», οι κλαδικές, οι συνδικάλες, τα ξεβρακώματα, η χυδαιότητα και η αρπαγή πήγαν σύννεφο. Εδώ, στην Ελλάδα που φαλίρισε, είχαμε το μοναδικό φαινόμενο σ’ ολόκληρο τον κόσμο να πει πρωθυπουργός για δημόσιο παράγοντα «είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του» και να μείνει στη θέση του! Οταν ξεστόμισε αυτή την ασύλληπτη αθλιότητα ο Αντρέας, οι άλλοι δεν άκουγαν λέξεις, αλλά την πιστολιά του αφέτη που κήρυξε την έναρξη του μαραθωνίου μίζας, κλοπής και αρπαχτής. Η μακάβρια ιστορία του «Κινήματος», που κατάντησε κι αυτό να καθοδηγείται από τον μπούα Βενιζέλο, είναι ό,τι πρέπει για τους λάτρεις των αιματηρών θρίλερ. Μακριά από εμάς και Θεός φυλάξοι!
