«Παράνοια και κατάθλιψη». Σε αυτές τις δύο ενίοτε «κλινικές έννοιες» συμπυκνώνεται η εικόνα της Βηρυτού, του «Παρισιού της Ανατολής». Αυτό μας καταθέτει η Σαντρά, που μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στον Λίβανο και το Παρίσι και αδυνατεί να αναγνωρίσει πια την πατρίδα που άφησε πίσω της. Ιδίως μετά τον χαμό του εννιάχρονου κοριτσιού από σφαίρες στη γενέτειρά της, στην Τρίπολη του βόρειου Λιβάνου. Το κοριτσάκι έχασε τη ζωή του τη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ Λιβανών σουνιτών που υποστηρίζουν την εξέγερση στη Συρία και Λιβανών αλαουιτών που τάσσονται υπέρ του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ.
Ολα εμφύλιο θυμίζουν… Εναν εμφύλιο στα αιματοβαμμένα χώματα του Λιβάνου, άρρητα δεμένο με το συριακό ζήτημα.
«Αυτήν τη στιγμή συμβαίνουν στον Λίβανο απίστευτα πράγματα που δεν συγκρίνονται με τους προηγούμενους πολέμους. Οι άνθρωποι είναι τόσο φοβισμένοι και επιφυλακτικοί, που ακόμα και στις μικρές πόλεις, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, δεν μιλούν πια ο ένας στον άλλον. Νιώθουν πως έχουν θυσιαστεί άδικα στο όνομα της γεωπολιτικής και κανείς πια δεν καταλαβαίνει τον λόγο» μας εμπιστεύεται η 30χρονη Σαντρά, ψυχολόγος στο επάγγελμα αλλά δίχως επώνυμο. Σπάνια άλλωστε υπάρχει κάποιος που δέχεται να μιλήσει επώνυμα σε μια χώρα που μεταμορφώνεται ολοένα και περισσότερο σε πεδίο μάχης.
Συνοικία Τάρικ αλ-Τζαντίντ στην καρδιά της Βηρυτού. Η σουνιτική γειτονιά, προπύργιο του πρώην πρωθυπουργού Σάαντ Χαρίρι, έχει αποκλειστεί με οδοφράγματα. Αποτέλεσμα; Ανταλλαγή πυρών στα σύνορα ανάμεσα στη σουνιτική συνοικία και τις νότιες σιιτικές συνοικίες της λιβανικής πρωτεύουσας μεταξύ ομάδων οπλισμένων με αυτόματα όπλα και αυτοπροωθούμενες βομβίδες. Απολογισμός; Πέντε τραυματίες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, παρόλο που ο πρωθυπουργός του Λιβάνου Νατζίμπ Μικάτι και αρκετοί υπουργοί της κυβέρνησης είναι σουνίτες, η πλειονότητα της σουνιτικής κοινότητας υποστηρίζει τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Σάαντ Χαρίρι και θεωρεί ότι η σημερινή κυβέρνηση ελέγχεται από το σιιτικό κόμμα Χεζμπολάχ, σύμμαχο της Δαμασκού και του Ιράν.
«Το πεπρωμένο της χώρας βρίσκεται σε κίνδυνο» υποστηρίζει ο λιβανικός στρατός, ο οποίος δηλώνει αποφασισμένος να αποκαταστήσει την τάξη και την ειρήνη στη χώρα».
Στο όνομα της «ασφάλειας που βρίσκεται σε κόκκινη γραμμή», ο στρατός απηύθυνε έκκληση σε όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικής ταυτότητας, να ενεργήσουν με υπευθυνότητα σε αυτήν τη δύσκολη περίοδο»… Μονάχα που οι πολίτες του Λιβάνου ενεργούν πια με γνώμονα τον τρόμο, όπως μας λέει η Σαντρά. Και αυτός, ως γνωστόν, δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος…
Δήμητρα Αθανασοπούλου
