Φορά την πιτζάμα του ασθενούς, επιστρατεύει την γκρίνια του, παίρνει και την «ταμπέλα» του θύματος -που προεξοφλεί τη συμπάθεια και τη συμπόνοια του κοινού- και το ερχόμενο Σάββατο 22 Δεκεμβρίου κάνει πρεμιέρα στην Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών στη Θεσσαλονίκη.
Ο πολύ αγαπημένος Γιώργος Κωνσταντίνου υποδύεται τον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου έπειτα από το σκηνοθετικό κάλεσμα του Σωτήρη Χατζάκη και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. «Με μεγάλη χαρά δέχτηκα αυτόν τον ρόλο, γιατί είναι σύνθετος, αστείος και δεν είναι απλά μια κωμωδία όπως πολλοί πιστεύουν. Εχει χορευτικά, μουσικές, τραγούδια, ένα μεγαλείο» αναφέρει στη «δημοκρατία» ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Μπορεί η φυσιογνωμία του Αργκάν να χαρακτηρίζεται από φοβίες, τσιγκουνιές και μια ατέρμονη εμμονή ότι πάσχει από φοβερές ασθένειες, αλλά ο γνωστός ηθοποιός είναι απόλυτα εξοικειωμένος με τον χαρακτήρα που καλείται να ενσαρκώσει. «Από τη στιγμή που ξεκινάω έναν ρόλο, είμαι υποχρεωμένος να μπω μέσα στο πετσί και να ταυτιστώ, να μπορέσω να αποδώσω αυτό τον τύπο και να τον παρουσιάσω ως αληθινό» λέει και εκεί ακριβώς εντοπίζει τη δυσκολία, την τέχνη αλλά ταυτόχρονα και τη μαγεία.
Τι κι αν το τελευταίο δημιούργημα του διάσημου συγγραφέα παίχτηκε για πρώτη φορά το 1673; Οι συνειρμοί με το παρόν είναι πολλοί και οι ανθρώπινοι φόβοι συγγενικοί. Πόσοι δεν νιώθουν μονίμως άρρωστοι και ηττοπαθείς; Και πόσοι δεν εκμεταλλεύονται την αδυναμία αυτών των δήθεν ασθενικών ανθρώπων; «Ολοι εκμεταλλεύονται τον Αργκάν, αλλά εκείνος πιστεύει στην αγάπη κι αυτό τον κάνει συμπαθή» συμπληρώνει ο κ. Κωνσταντίνου, που τον ενθουσιάζουν πολύ οι διάφορες κορυφώσεις του έργου, καθώς του δίνουν την ευκαιρία να μεταμορφώνεται και να ανακαλύπτει άγνωστα κομμάτια του. Οι προετοιμασίες για την πρεμιέρα έχουν φτάσει στην τελική τους ευθεία και ευτυχώς παρά τις διάφορες ματαιώσεις άλλων παραστάσεων λόγω στάσεων εργασίας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος η αυλαία θα σηκωθεί στην ώρα της λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Η παρουσία του Γιώργου Κωνσταντίνου στην πόλη είναι για τον ίδιο ένα δώρο, αφού όπως πολλές φορές έχει επισημάνει θα μπορούσε να γίνει μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης, αποποιούμενος τα φώτα της πρωτεύουσας. «Το κλίμα είναι πολύ όμορφο. Νιώθω σαν να έρχομαι για πρώτη φορά και νομίζω ότι θα μείνω και αρκετά».
«Αν» έπαιζε ξανά τον Αντωνάκη, δεν θα άλλαζε τίποτα
Οταν ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης του έδωσε να διαβάσει το σενάριο της νέας του ταινίας, ένιωσε τυχερός. Τριάντα χρόνια μετά την ελληνική ταινία «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα», ο κύριος και η κυρία Κοκοβίκου, ο Αντωνάκης και η Ελενίτσα, ο Γιώργος και η Μάρω, συναντήθηκαν στα γυρίσματα του «Αν» κι ήταν σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα. «Ηταν μια πολύ ωραία πινελιά αυτή που έδωσε ο Χριστόφορος. Εβαψε το τοπίο και επιτέλους ο Αντωνάκης και η Ελένη κατάφεραν να βρίζονται ελεύθερα» δηλώνει και αποκαλύπτει ότι με τη Μάρω Κοντού τα λένε συχνά και είναι ακόμα αγαπημένοι. Τα κοντά 320.000 εισιτήρια που έχει κόψει η ταινία τις πρώτες δύο εβδομάδες προβολής της στις κινηματογραφικές αίθουσες δεν τον παραξενεύουν γιατί, όπως λέει, το περίμενε. «Η ίδια η ταινία αποτελεί μια κορύφωση. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τον αμερικανικό ή τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Ο Χριστόφορος δεν επενέβη καθόλου, προσάρμοσε τους ρόλους στους ηθοποιούς. Αλλωστε οι χαρακτήρες ήταν γνωστοί».
Αν έπαιζε τον Αντωνάκη πάντως ξανά από την αρχή, δεν θα άλλαζε τίποτα. Τώρα μάλιστα δεν θα χρειαζόταν καν να υποδυθεί ρόλο. Θα ήταν περισσότερο ο εαυτός του και λόγω ηλικίας. Η ηλικία του είναι αυτή που τον καθιστά ψύχραιμο απέναντι στην άσχημη κατάσταση που επικρατεί στον καλλιτεχνικό χώρο. «Εχω περάσει Κατοχή, Εμφύλιο και δικτατορία, αλλά πάντα πίσω από αυτά έβλεπα λίγο φως, μια χαραμάδα. Τώρα δεν βλέπω τίποτα και αυτό με ανησυχεί. Αυτοί που κυβερνούν πρέπει να συλλογιστούν τον λαό που υποφέρει, πεινάει, δυστυχεί και χάνεται. Αυτοί πρέπει να φοβούνται την Ιστορία που θα γραφτεί από δω και πέρα» καταλήγει.
Ελένη Σκάρπου
