Ελάχιστοι θυμούνται και τιμάνε την 1η Απριλίου του 1955, όταν ξεκίνησε ο αντιαποικιακός αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο. Δεν υπάρχει χώρος για τέτοια εθνικιστικά και ανεύθυνα στη χώρα της κυρίας -πασών των κεμαλικών- Ρεπούση. Αντιθέτως, τα γενέθλια του Πινόκιο είναι πάνδημη γιορτή. Δηλαδή, σε καθημερινή βάση οι κατ’ επάγγελμα σωτήρες της πατρίδας αντιγράφουν τον χαρακτήρα του ιταλικού παραμυθιού του Κάρλο Κολόντι και κατορθώνουν να μας φλομώνουν στο παπατζιλίκι, δίχως να μεγαλώνει η μύτη τους. Ομως, μεγαλώνουν, παχαίνουν και φαρδαίνουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί και η εκλογική απήχησή τους. Σήμερα, που λέτε, αν ήταν αλήθεια όσα μας έλεγαν επί περίπου 40 χρόνια οι γραβατοφόροι εκποιητές μας, η κατάσταση θα είχε ως εξής: Το να δένεις το σκυλί σου με λουκάνικα θα είχε απαγορευτεί διά νόμου και ο ποινικός κώδιξ θα το χαρακτήριζε κακοποίηση. Θα έπρεπε να φοράς στον κύνα σου περιδέραιο από Σβαρόφσκι και το λουρί θα οριζόταν να έχει κατασκευαστεί από μετάξι (το πολύ σατινέ). Επίσης, το ημερομίσθιο στην Ελλάδα της ισχυρής Ευρώπης θα είχε ξεπεράσει εκείνο του Λουξεμβούργου καθώς και της Ελβετίας.
Γιαούρτι
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 θα είχαν προκαλέσει τέτοια άνθηση στην οικονομία και στον τουρισμό, ώστε οι επίδοξοι επισκέπτες μιας πατρίδας που δόξασε η Γιάννα θα προτιμούσαν να αγοράσουν ακίνητο παρά να τα σκάσουν χοντρά στα υπερπλήρη και απλησίαστα ξενοδοχεία. Επιπλέον, σύμφωνα με τις κατά καιρούς διακηρύξεις των αλληλοδιάδοχων κυβερνήσεων περί «επένδυσης στη γνώση και την τεχνολογία», η Ελλάς θα είχε αποκτήσει με δόξα και τιμή το πρώτο της κοσμοδρόμιο και θα είχε ήδη απογειωθεί η πρώτη επανδρωμένη αποστολή για το δρομολόγιο Αρης, Ερμής, Πλούτωνας, στάση Δίας – τέρμα Κάτω Πατήσια. Στο πλήρωμα του διαστημικού λεωφορείου θα περιλαμβάνονταν λαμπρά δείγματα της φυλής μας, όπως ο ΓΑΠ, ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, ο Τάσος Μαντέλης, ο Κώστας Σημίτης, ο Θεόδωρος Τσουκάτος, ο Θεόδωρος Πάγκαλος και ο Γεώργιος Πανταγιάς.
Ετι δε η Τουρκία, έχοντας κατακοκκινίσει από ντροπή ένεκα των φιλικών χειρονομιών μας (Ιμια, Οτσαλάν κ.λπ.) θα είχε αυτοδιαλυθεί, ζητώντας παράλληλα συγγνώμη για τις γενοκτονίες που κατά καιρούς διέπραξε εις βάρος μας.
Τα λαμόγια θα είχαν μπει φυλακή, η ανεργία θα ήτο άγνωστη λέξη και η θάλασσα θα είχε γίνει οπωσδήποτε γιαούρτι.
Παναγιώτης Λιάκος
