Λίγες στιγμές -αργά το βράδυ της Δευτέρας- αποδείχτηκαν τελικά αρκετές, προκειμένου οι κάτοικοι της Βοστόνης να εγγραφούν για πάντα στα μητρώα της «παγκόσμιας ιστορίας της τρομοκρατίας». Λίγες στιγμές αποδείχτηκαν τελικά αρκετές, προκειμένου οι Βοστονέζοι να ενδυθούν κι αυτοί με τη σειρά τους τον μαύρο μανδύα της μνήμης, η οποία στοιχειώνει ακόμη -ίσως για πάντα- τους Νεοϋορκέζους συμπατριώτες τους από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι και σήμερα. Και, δυστυχώς, ο χθεσινός τίτλος «Σκληρό το χτύπημα, αλλά σκληρότερη η πόλη» στην πρώτη σελίδα της ηλεκτρονικής έκδοσης της «Boston Globe», η οποία επιχειρούσε φιλότιμα να ανυψώσει το ηθικό των πολιτών, έμοιαζε να μην μπορεί να σηκώσει το βάρος του εφιάλτη που έζησαν εκείνοι που βρέθηκαν στη ματωμένη Μπόιλστον Στριτ.
Το βοστονέζικο, μακάβριο παζλ του τρόμου ολοκληρώθηκε με τις φρικιαστικές ανθρώπινες ιστορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας τις ώρες που διαδέχτηκαν το πανδαιμόνιο. Ανθρώπινες ιστορίες που προκαλούσαν σοκ σε όσους παρακολουθούσαν από απόσταση τα γεγονότα.
Στην περίπτωση της Βοστόνης, δύο αδέρφια έγιναν σημειολογικά οι ανθρώπινοι Δίδυμοι Πύργοι που κλονίστηκαν σοβαρά από την τρομοκρατική επίθεση, χάνοντας το καθένα από ένα πόδι, είδηση που έκανε τον πλανήτη να βουρκώσει! «Μαμά, έχω χτυπήσει πολύ άσχημα» είπε ο 31χρονος γιος της Λιζ Νόρντεν στη μητέρα του ενώ βρισκόταν στο ασθενοφόρο. Εκείνη, ανυποψίαστη, μόλις είχε τελειώσει τα ψώνια της στο μανάβικο της γειτονιάς, άκουγε αποσβολωμένη τον γιο της να της διηγείται μέσες-άκρες τι είχε συμβεί και ταυτόχρονα να της μεταφέρει την πληροφορία ότι «δεν είχε ιδέα» πού ήταν ο 33χρονος αδελφός του, ο οποίος τη στιγμή των εκρήξεων στεκόταν δίπλα του. Το μέγεθος της τραγωδίας η Νόρντεν το πληροφορήθηκε δύο ώρες αργότερα. Και οι δυο γιοι της είχαν χάσει από ένα πόδι, από το γόνατο και κάτω.
Ο Μάικ Μίτσελ, δρομέας από τον Καναδά, είχε μόλις τερματίσει τον Μαραθώνιο της Βοστόνης, όταν άκουσε τις εκρήξεις! «Ολοι φρίκαραν» δήλωσε χαρακτηριστικά στο Reuters, τη στιγμή που ένας θεατής, ο Τζον Ρος, έντρομος ανέφερε ότι «ένα κομμένο πόδι πετάχτηκε δίπλα από το κεφάλι μου», προσθέτοντας: «Εβγαλα τη ζώνη μου και την έδωσα για να δεθεί το ακρωτηριασμένο πόδι και να σταματήσει το αίμα ενός τραυματισμένου δίπλα μου». «Για κάποιες στιγμές δεν ήξερα αν οι δρομείς μπροστά μου, στη γραμμή τερματισμού, έπεφταν κάτω κουρασμένοι ή τραυματισμένοι» έγραφε και η Ρέιτσελ Φοξ, ρεπόρτερ της «Boston Herald».
Συγκλονιστικές ήταν και οι μαρτυρίες των ανθρώπων που πρόσφεραν τις πρώτες βοήθειες στη «βομβαρδισμένη από τον τρόμο» Μπόιλστον Στριτ της Βοστόνης, ενώ και οι γιατροί στα νοσοκομεία της πόλης ζούσαν μια κατάσταση «πρωτοφανή για ολόκληρη τη Μασαχουσέτη». «Τα νοσοκομεία θύμιζαν καιρό πολέμου» δήλωναν χειρουργοί την ώρα που οι δεκάδες σοβαρά τραυματισμένοι συμπολίτες τους διακομίζονταν στα νοσηλευτικά ιδρύματα. «Είναι πραγματικά θλιβερό να σκέφτεσαι ότι κάποιος ή κάποιοι άνθρωποι σχεδίασαν όλο αυτό το μακελειό» σχολίαζε ο γιατρός Πίτερ Φάγκενχολζ από το Γενικό Νοσοκομείο Μασαχουσέτης, εξηγώντας ότι «ποτέ στην καριέρα μου δεν έχω αντικρίσει ξανά κάτι ανάλογο».
Και για τους έμπειρους από ανάλογες καταστάσεις πυροσβέστες, το σκηνικό μετά την τρομοκρατική επίθεση στην Μπόιλστον Στριτ ήταν φρικιαστικό. «Στα 28 χρόνια που υπηρετώ στο Σώμα ποτέ δεν έχω ζήσει κάτι τέτοιο. Παντού υπήρχαν ανθρώπινα μέλη, αίμα, ενώ είδα κι ένα μικρό αγόρι νεκρό στην άκρη του δρόμου. Δίπλα του μία νεαρή κοπέλα γύρω στα 20, επίσης νεκρή» δήλωσε και ο επικεφαλής της πυροσβεστικής Ρον Χάρινγκτον στο NBC.
Μοναδική νότα ζωής μέσα στον απόλυτο πανικό αποτέλεσε ίσως ο… γάμος δύο μαραθωνοδρόμων, οι οποίοι είχαν σχεδιάσει να ανταλλάξουν όρκους αιώνιας πίστης μετά το πέρας του αγώνα. Ο λόγος για τον Ρόμπερτ Γουότλινγκ και την Κέλι Τζόνστον, οι οποίοι στα 38 τους χρόνια, και μετά τα όσα είχαν ήδη συμβεί στη Βοστόνη, αποφάσισαν να μην ακυρώσουν την τελετή και σε πείσμα των τρομοκρατών -υπό τους ήχους των σειρήνων που «ούρλιαζαν» σαν τρελές- να παντρευτούν.
Γιώργος Τραπεζιώτης
