Στην αρχή νομίζεις ότι πρόκειται περί φάρσας. Αναλογίζεσαι: «Μα είναι δυνατόν μια μανδάμ να κολυμπάει στον παρά και να μην υπάρχει δίπλα της κάποιος με κοινό νου να της προτείνει να μην εκτίθεται;». Κι όμως. Η εν λόγω κυρία είναι πιθανότερο να σκοντάψει σε ράβδο χρυσού στο σαλόνι της παρά σε λογικό άνθρωπο, ο οποίος θα της πει τα αυτονόητα.
Τέλος πάντων, ας αντιπαρέλθουμε την υστεροφημία της. Αυτή είναι εγγυημένη – τουλάχιστον για όσο καιρό θα ξεχρεώνουμε τα κερατιάτικα από τα ντιριντάχτα στην τελετή έναρξης με τους αγγέλους που ήταν σαν στρουμφ, βαμμένοι μπλε, και τις μεγάλες τσιμινιέρες στο ΟΑΚΑ, καθώς και το πανάκριβο παλούκι του Καλατράβα που μπήκε στην τσέπη μας και έσκισε τη φόδρα. Πάντοτε θα έχουν έναν λόγο να πουν οι Ελληνες για τη Γιάννα. Αν θα είναι καλός ή όχι, εξαρτάται από τον Ελληνα, όχι από εκείνη. Αν ο κρίνων βρίσκεται στο μισθολόγιό της, ίσως πει τα καλύτερα. Αν όχι, πιθανότατα να εκστομίσει τα επιβεβλημένα. Αλλο είναι το θέμα: Γιατί μας ζαλίζουν με το βιβλίο της;
Ποπό, νόημα!
Εντάξει, βρε αδελφέ. Τα διαβάσαμε, τα εμπεδώσαμε, κοντέψαμε να τα αποστηθίσουμε. Εκείνη έκοψε κομμάτια από τον εαυτούλη της για να προσφέρει στην πατρίδα. Οι πολιτικοί που την επέβαλαν στη ράχη μας είναι κακοί. Εκείνη είναι κάλλιστη. Φίσκα στην αισθητική. Τίγκα στην κουλτούρα. Γεμάτη αυτοπεποίθηση. Πλήρης εμπειριών και ταλέντων. Και μπράβο της και συχαρίκια. Εμείς πού φταίξαμε και μας τρελάνανε στα αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό πόνημά της;
«Αν οι Ελληνες θυμηθούν τους θριάμβους της Ιστορίας τους, τότε μπορούν να πετύχουν πολλά. Και εγώ έγραψα το βιβλίο για να τους το θυμίσω αυτό» γράφει η κυρία. Μιλάμε για κειμενάρα, που για να βρεις ισάξια πρέπει να επενδύσεις σε καζαμία (και κάτω). Τύφλα να ΄’χουν ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος, ο Περίανδρος ο Κορίνθιος, ο Βίας ο Πριηνεύς και οι υπόλοιποι εκ των επτά σοφών. Τι βάθος! Ποπό νόημα, που λέει κι ο Χάρρυ Κλυνν, όταν υποδύεται τον μάγκα σινεφίλ στην ταινία «Αλαλούμ».
Με την κυρία Αγγελοπούλου και τα πύρινα κείμενά της θα θυμηθούμε τους θριάμβους της Ιστορίας μας. Να είναι καλά η γυναίκα, γελάσαμε πάλι…
Παναγιώτης Λιάκος
