Στο γνωστό μονοπάτι των Μνημονίων -στο οποίο βρίσκεται από την 5η Μαΐου του 2010, την επομένη της τραγωδίας στη Μarfin, οπότε και ψήφισε το Μνημόνιο 1- θα βαδίσει η Βουλή από αύριο. «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη-μέλη της ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο» ήταν ο τίτλος του πρώτου νομοσχεδίου το οποίο έβαλε τη χώρα στις δαγκάνες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Κι αν εκείνη η συνεδρίαση ήταν θυελλώδης, τριάμισι χρόνια αργότερα και με περισσότερα των 10 μνημονιακών νομοσχεδίων να έχουν ψηφιστεί στο ενδιάμεσο, η Βουλή φαίνεται να έχει υποστεί τη μέθοδο του μιθριδατισμού και να έχει πάθει ανοσία. Κι αυτό γιατί, σύμφωνα με την παραστατική αφήγηση παλαιού βουλευτή, όπως ο βασιλιάς Μιθριδάτης εξαιτίας του μεγάλου φόβου του μήπως τον δηλητηριάσουν χορηγούσε στον εαυτό του βαθμιαία αυξανόμενες, μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου, ώστε να αναπτύξει τελικά ανοσία, έτσι και η Βουλή, έχοντας ψηφίσει τρία Μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και εφαρμοστικούς, αντιμετωπίζει πλέον το τέταρτο κατά σειρά Μνημόνιο ως ένα απλό νομοσχέδιο.
Το μαρτυρά αυτό η εικόνα της Βουλής την Πέμπτη και την Παρασκευή, όταν το νομοσχέδιο έγινε αντικείμενο επεξεργασίας από την αρμόδια Επιτροπή Οικονομικών. Η διαδικασία ήταν απολύτως ήρεμη, κι αν δεν ήταν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης να ακολουθήσει το «έθιμο» και να καταγγείλει πραξικόπημα και η Ντόρα Μπακογιάννη να τα «χώνει» στον Γ. Στουρνάρα, πιθανώς να μην είχαν ασχοληθεί και πάρα πολλοί μαζί της.
Η λέξη πάντως που αποτυπώνει το κλίμα στη Βουλή δεν είναι τόσο οργή ή διαφωνία όσο απογοήτευση και επομένως αδιαφορία. Κι αυτό λόγω του ότι ασχέτως του αν ψηφίζουν ή όχι οι περισσότεροι βουλευτές συμφωνούν στο ότι επί τριάμισι χρόνια η Βουλή ψηφίζει Μνημόνια τα οποία δεν εφαρμόζονται. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι οι περισσότεροι συνομολογούν το ότι για μια ακόμα φορά η χώρα φτάνει με το πιστόλι στον κρόταφο, στο παρά πέντε μιας ακόμα δόσης μόνο και μόνο επειδή -πλην των εισπρακτικών και φορομπηχτικών μέτρων- δεν εφαρμόστηκε κανένα μεταρρυθμιστικό μέτρο από όσα προβλέπονταν στα προηγούμενα Μνημόνια. Εξ ου και η απογοήτευση.
Το νομοσχέδιο θα εισαχθεί προς συζήτηση στην Ολομέλεια το πρωί της Τρίτης και το ερώτημα που πλανάται πάνω από τη Βουλή είναι αν θα ισχύσει και αυτήν τη φορά το επίσης μνημονιακό «έθιμο» των διαγραφών, καθώς σε όλα τα Μνημόνια υπήρξαν αντάρτες οι οποίοι είδαν την πόρτα της εξόδου. Στα πηγαδάκια -κυρίως τα «γαλάζια»- η αλήθεια είναι ότι επικρατεί γκρίνια. Λίγο οι δημοτικοί αστυνομικοί, λίγο οι σχολικοί φύλακες, αλλά κυρίως η πίεση που ασκείται σε όσους βουλευτές έχουν περάσει από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, είναι δεδομένο ότι προκαλεί σε πολλούς βουλευτές αναστάτωση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι μόνοι κυβερνητικοί βουλευτές που την προηγούμενη εβδομάδα είτε γκρίνιαξαν είτε απείλησαν για καταψήφιση των συγκεκριμένων άρθρων ήταν όσοι έχουν περάσει από δημαρχιακούς θώκους (Ντόρα Μπακογιάννη, Νικήτας Κακλαμάνης, Ηλίας Ταμήλος κ.ά.).
Μολονότι όλα δείχνουν ότι δεν αναμένονται ιδιαίτερες διαφοροποιήσεις, το παράδειγμα των προηγουμένων Μνημονίων και οι διαγραφές δεν είναι εύκολο να απαξιωθούν από κανέναν. Ηδη μάλιστα τα επιτελεία των δύο κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση έχουν στοχοποιήσει τους «ύποπτους» βουλευτές και το μασάζ έχει αρχίσει.
Αδειασαν και οι πλατείες
Στο ήπιο κλίμα πάντως που επικρατεί εντός Βουλής καταλυτικό ρόλο παίζει και η κατάσταση που διαμορφώνεται έξω από το κτίριο. Εμπειρος κοινοβουλευτικός μάλιστα δεν δίστασε να πει ότι όσο περισσότερο κόσμο είχε η πλατεία Συντάγματος σε κάθε ψηφοφορία τόσο περισσότερα ήταν και τα «όχι» που ακούγονταν στην αίθουσα της Ολομέλειας. Με την πλατεία του 2013 να μη θυμίζει σε τίποτα το εκρηκτικό σκηνικό και τις πολυπληθείς μάζες του 2010, όλα δείχνουν ότι εντελώς διαφορετικό θα είναι και το κλίμα στην Ολομέλεια, με τα «όχι» και τα αντάρτικα να είναι -αν είναι- λιγοστά.
Γιώργος Λυκουρέντζος
