Αν είσαι ευτυχισμένος, γαλήνιος και θέλεις λίγο αλατοπίπερο (άγχος και καντήφλα) στη μονότονα ικανοποιημένη ζωή σου υπάρχει λύση. Ανοίγεις την τηλεόραση. Ολο και κάτι θα βρεθεί να σου πάει την πίεση στο 20 και τα επίπεδα στρες στο ταβάνι. Είτε θα παίζει κάνα τούρκικο με τους ερωτευμένους μουστακαλήδες να μιλούν πρόστυχα (στα τουρκικά και Σαίξπηρ να απαγγέλλουν, πρόστυχο ακούγεται) και να ξυλοφορτώνονται ανηλεώς είτε θα έχει εκπομπή λόγου. Οι εκπομπές όπου επιφανείς αποδομητές του τρόπου της ζωής μας ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις ή καντήλια, ισχυριζόμενοι πως αυτοθυσιάζονται για εμάς, βρίθουν με αφορμές πρόκλησης θλίψεως ή πανικού.
Φόροι, περικοπές, κρατήσεις, χαράτσια, τρόικες, «αναγκαιότητες», «μεταρρυθμίσεις», Μέρκελ, Σόιμπλε, ΔΝΤ και πάνω τούρλα. Είναι και οι πολιτικοί με τις ρολογάρες των πολλών χιλιάδων ευρώ, τις λιμουζινάρες, τις σπιταρόνες και τα παιδιά που σπουδάζουν «έξω» και σου κάνουν τα νεύρα τσατάλια. Αντί να κρύβονται σε ορυχεία άνθρακα, πολλά χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια της γης, έχουν τα μούτρα και βγαίνουν στην τηλοψία να υποσχεθούν κι άλλες «σωτηρίες». Ενας από τους διαπρεπέστερους υπηρέτες του Μνημονίου και ΓΑΠ-οφύλακας της ελεεινής τραπέζης είναι ο κ. Λοβέρδος.
Κονιάκ – παξιμάδι
Τούτος ο καθηγηταράς, ο οποίος ξεστόμισε το μνημειώδες «δεν υπάρχει σάλιο» όταν ανέλαβε υπουργός Εργασίας (μουχαχά) της κυβέρνησης Παπανδρέου, έφυγε από το ΠΑΣΟΚ. Εκανε κόμμα. Λέγεται Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα. Η λέξη «συμφωνία» παραπέμπει σε μουσική και η προϊστορία του Ανδρέα Λοβέρδου στα υπουργεία Εργασίας και Υγείας σε υποχρεώνουν να σκεφτείς πως αυτή η «συμφωνία» είναι ρέκβιεμ. Χθες στον Αντέννα ο νεόκοπος κομματάρχης άνοιξε τα χαρτιά του (άσος μπαστούνι) και υπαινίχθηκε ότι δεν αποκλείεται να θέσει υποψηφιότητα για τον Δήμο Αθηναίων.
Μακάρι να κατέβει. Στην περιοχή του Α’ Νεκροταφείου θα σαρώσει. Οι λουλουδάδες, οι επιχειρηματίες με γραφεία «κοινωνικών εξυπηρετήσεων» του στιλ «Ο Ασυνόδευτος», οι μαρμαράδες, οι διαθέτοντες αίθουσες μνημοσύνων (καφές, κονιακάκι, παξιμάδι, Θεός σχωρέσ’ τον καλός άνθρωπος, κουβαλητής, οικογενειάρχης) και οι εξειδικευμένοι «κούριερ» με τα μαύρα σκαρπίνια (αυτοί που κουβαλούν τα στέφανα) σίγουρα θα τιμήσουν τη συνεισφορά του κυρίου Ανδρέα στην άνθηση των επαγγελμάτων τους. Για να μην σας αναφέρουμε τους γκοθάδες, τους λάτρεις των ταινιών τρόμου και άλλες συνομοταξίες ανθρώπων που έλκονται από την αίσθηση του μακάβριου.
Με έναν Ανδρέα Λοβέρδο στη «μηχανή» της η Αθήνα θα γίνει πιο απόκοσμη και από την Πράγα ή την Αϊτή με τα ωραία της βουντού.
Παναγιώτης Λιάκος
