Ανέκδοτο η προσπάθεια Φάμελλου για ενότητα της Κεντροαριστεράς!

Η εικόνα που μεταδίδει επίμονα εδώ και καιρό ο χώρος της λεγόμενης ανανεωτικής Αριστεράς, από τον ΣΥΡΙΖΑ και εντεύθεν, είναι πανηγυρικών διαθέσεων. «Το σπίτι τους καίγεται κι αυτοί κάθονται και θαυμάζουν τις φλόγες» σχολιάζουν δηκτικά στη «δημοκρατία»» άνθρωποι με βαρύ βιογραφικό στην Αριστερά.

Από την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας «έφυγε και τράβηξε και την πρίζα», σύμφωνα με παροιμιώδη διατύπωση κορυφαίου στελέχους, ο χώρος πελαγοδρομεί στα σκοτάδια, υποφέροντας, κατά γενική ομολογία, από όλες μαζί τις προπατορικές αμαρτίες της Αριστεράς: μικροηγεμονισμούς, ανερμάτιστες φιλοδοξίες, ηττοπάθεια, κάκιστες διαπροσωπικές σχέσεις που καλύπτονται πίσω από μια εύθραυστη «συντροφικότητα» για το θεαθήναι και κυρίως μια ατελή και ανεπαρκή ανάγνωση του κόσμου, μακριά πολύ από τις πραγματικές ανάγκες που αφήνει αδιάφορο τον λαό.

Υπό δυσμενείς συνθήκες ο Σωκράτης Φάμελλος, όπως λένε οι δικοί του, αγωνίζεται να δώσει υπόσταση στην ενότητα της Κεντροαριστεράς, η οποία έχει κατά κοινή ομολογία καταντήσει σύντομο ανέκδοτο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, υπηρετώντας προσωπική στρατηγική της «αυτόνομης καθόδου», του δείχνει συνεχώς την πόρτα. Και ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει μεν ότι επιδιώκει την ενότητα, αλλά με έναν τρόπο που θα προκαλέσει το big bang που θα τα σαρώσει όλα στην Κεντροαριστερά και θα οδηγήσει στο ιστορικό περιθώριο τα παλιά κατάκοπα κόμματα.

Μοναδική του φιλοδοξία, όπως έχουν έρθει τα πράγματα, σύμφωνα με τους γνώστες του παιχνιδιού, είναι να επιβιώσει από τις εκλογικές συμπληγάδες, ώστε να έχει «πρόσωπο» να συμμετάσχει στο τραπέζι που θα στρωθεί, ρεφενέ και όχι ρεζερβέ, όπως όλα δείχνουν, την επόμενη μέρα. Αυτό, φυσικά, λέγεται υπό τις παρούσες συνθήκες, όπου το κόμμα Καρυστιανού «βάζει δύσκολα» σε όλα τα κομματικά επιτελεία.

Στο «ρελαντί» ο Τσίπρας

Η εμφάνισή της στο προσκήνιο δεν αναστέλλει τα σχέδια Τσίπρα για ίδρυση κόμματος, αλλά είναι φανερό ότι κινείται πλέον στο «ρελαντί». Για την ώρα, αναζητεί «αιμοδότες» και ελκυστικές προγραμματικές θέσεις -όχι του τύπου «δημοκρατικός καπιταλισμός» ή «εθελοντισμός των πλουσίων, υπέρ της φουκαριάρας της νεολαίας» που αποκαλύπτουν κακοχωνεμένα «δάνεια» εξ ΗΠΑ-, ενώ παράλληλα λειαίνει τη σκληρή κριτική στους πρώην συντρόφους του, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορείς να βρίζεις αυτούς που θέλεις να πάρεις μαζί σου.

Στο ευρύτερο περιβάλλον του σχολιάζουν ότι ακόμα κι αν δεν είχε ερωτηθεί η Μαρία Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, θα έπρεπε να το κάνει ο ίδιος, διότι εκτιμούν ότι τον απάλλαξε από τις συνέπειες μιας κριτικής που θα καθιστούσε τη «μητέρα των Τεμπών» συμπαθή. Τώρα, προσθέτουν οι ίδιοι, το προοδευτικό ακροατήριο θα μπορούσε ευκολότερα να διακρίνει κάποιες διαχωριστικές γραμμές για να τονώσει μια ασθενική δυναμική. Το «κόμμα Τσίπρα» δεν προκαλεί μαζικό ενθουσιασμό.