Μιλάμε για μεγάλο σουξέ. Και ποιος δεν ανατριχιάζει από συγκίνηση βλέποντας την επανασύνδεση κοσμαγάπητων σημιτανθρώπων.
Νοστάλγησες Κώστα Σημίτη; Να τος! Πρώτη μούρη στο Καβούρι. Θέλεις Μπίστη; Εχουν. Καμαρώνει σαν σκεπάρνι Ρομά (για να είμεθα και πολιτικώς ορθοί). Πεθύμησες τη νηφάλια και νουνεχή παρουσία του Γρηγόρη Ψαριανού; Ιδού! Ο Βενιζέλος δεν σου φτάνει σε κυβέρνηση και πασοκάρα; Γουστάρεις κι άλλο, μπόλικο; Πήγε κι αυτός. Από ΔΗΜ.ΑΡ.; Τι θα έλεγες να υπάρχουν κι άλλες δόσεις ΔΗΜ.ΑΡ. εκτός από Ψαριανό; Φίσκα και πανδαιμόνιο. Το αδιαχώρητο κυρίες και κύριοι. Αααα, ποιον ξεχάσαμε; Τον Χάρι Χουντίνι της Αθήνας. Τον δήμαρχο Γιώργο Καμίνη, ο οποίος ανεπαισθήτως γίνεται αντιληπτός ακόμα κι αν συζητάς μαζί του. Τόσο διακριτικός ως δημοτικός άρχων, που τον περνάς για άφαντο. Κι αυτός ήτο εκεί. Κατά πολλούς κακοπίστους (προφανώς αναχρονιστές), όλοι οι παραπάνω ήταν η «ντριμ τιμ» (ελληνιστί «ομάδα όνειρο») του ελληνικού προβλήματος. Ομως η αλήθεια είναι ότι η Πρωτοβουλία των «58» δεν συνιστά μια ιδέα αδέσποτων πασοκτζήδων που ντρέπονται να πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια δράκα ανθρώπων, τα μάλα αποφασισμένων να βγούμε από την κρίση οριστικά και αμετάκλητα. Με αυτούς ενωμένους και ισχυρούς είναι βέβαιον ότι θα βγούμε – το αν θα είμαστε ζωντανοί αμφιλέγεται.
58 υπό το 0
Τα αντικειμενικά ΜΜΕ, αυτά που είχαν ανακαλύψει συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν ακόμα κι όταν δεν έγινε, μετέδωσαν χαρμόσυνες ειδήσεις περί της πάνδημης αποδοχής της Πρωτοβουλίας των «58». Σου είπαν ακόμα και για 2.000 νοματαίους που γέμισαν ασφυκτικά το θέατρο Ακροπόλ (και όχι το Δελφινάριο, αυτό είναι καπαρωμένο από τον Σεφερλή).
Ωστόσο, εχθροί του πεφωτισμένου καθεστώτος του Κώστα Σημίτη και των πανάξιων επιγόνων του άρχισαν τις ειρωνείες.
Και σαν να μην έφτανε η επίθεση στους θεσμούς (ο Σημίτης και ο εκσυγχρονισμός και τα ΜΜΕ), η «τρολυμπία» συνέχισε: «Είναι θεόπνευστος ο εκσυγχρονισμός; Είναι θεόσταλτος ο Ανδρέας Παπαδόπουλος; Μετανόησε ο Νίκος Μπίστης, ως άλλος Σαούλ;»
Σαν δεν ντρέπεται, γιορτάρες μέρες…
Παναγιώτης Λιάκος
