Ενώ τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα ολοκλήρωσαν την προβλεπόμενη διαδικασία διασπάσεως στο στρατιωτικό και στο πολιτικό κομμάτι, η κατάσταση της εταιρίας παραμένει ανεξήγητα τελματωμένη. Χωρίς πλέον να υπάρχει η δικαιολογία των προβλημάτων που δημιουργούσε η τρόικα, συγκεκριμένες ενέργειες που έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί από την κυβέρνηση καρκινοβατούν επικίνδυνα. Η κοινή υπουργική απόφαση για την εθελουσία έξοδο του πλεονάζοντος προσωπικού έχει εδώ και καιρό υπογραφεί από το υπουργείο Εθνικής Αμύνης και «χάθηκε» κάπου στους διαδρόμους της γραφειοκρατίας του υπουργείου Οικονομικών. Ετσι, αφού δεν εκταμιεύονται τα προβλεφθέντα 6.000.000 ευρώ, δεν γίνεται εφικτή η αναδιοργάνωση της εταιρίας στις ρεαλιστικές βάσεις που έχουν προσδιορισθεί από το σχέδιο διασώσεως. Η τυποποιημένη απάντηση των «συναρμόδιων φορέων» είναι μια ανάλγητη επίκληση των «διαδικασιών» που πρέπει να εφαρμόσουν!
Την ίδια στιγμή καθυστερεί η εκταμίευση των 25.000.000 ευρώ, ποσού που προβλεπόταν να δοθεί στην εταιρία αμέσως μετά τη διάσπαση. Η αργοπορία αυτή μπορεί να έχει καταλυτικές συνέπειες, αφού τα χρήματα αυτά προορίζονται για τις αρχικές κινήσεις των νέων ΕΑΣ (διακανονισμοί χρεών, αγορά πρώτων υλών κ.λπ.), που ήδη αρχίζουν να παίρνουν τις πρώτες παραγγελίες και πρέπει να ενεργοποιήσουν τις γραμμές παραγωγής τους.
Οσο για το πολιτικό κομμάτι (που ονομάζεται πλέον Ελληνικά Συστήματα Παραγωγής Πολιτικών Προϊόντων), η μεν Μεταλλουργική Ηπείρου είναι στη διαδικασία πωλήσεως, με τη Βιοχάλκο να διατηρεί το ενδιαφέρον για την αγορά της. Αναφορικά όμως με τη δεύτερη θυγατρική, την Ηλεκτρομηχανική Κύμης, ο «βασικός μέτοχος», δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο, δεν έχει εμφανισθεί για να ολοκληρώσει τη διαδικασία ορισμού εκκαθαριστή, ώστε να ξεμπλοκαριστούν και οι πληρωμές των δεδουλευμένων στους εργαζομένους.
Η κατάσταση θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί καθαρή υπονόμευση που παραπέμπει σε ρήσεις του τύπου «ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα;». Και τούτο διότι εδώ και περίπου έναν χρόνο ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς «πήρε επάνω του» την πολιτική ευθύνη για τη διάσωση της σημαντικότερης αμυντικής βιομηχανίας της χώρας. Εξάλλου, ο πρόεδρος των ΕΑΣ, ναύαρχος Γιάννης Δεμίρης, δεν χάνει ευκαιρία να υπογραμμίσει ότι τόσο ο υπουργός Εθνικής Αμύνης Δημ. Αβραμόπουλος όσο και η αναπληρώτρια υπουργός Φώφη Γεννηματά έχουν υπερβεί τον εαυτό τους στην προσπάθεια για στήριξη των ΕΑΣ. Από ετών αναμενόμενες συμβάσεις με τις Ενοπλες Δυνάμεις έχουν ενεργοποιηθεί το τελευταίο διάστημα, ενώ οι εξαγωγικές προσπάθειες προωθούνται προς κάθε δυνατή κατεύθυνση, με το σύνολο των υπηρεσιακών παραγόντων του ΥΠΕΘΑ να εργάζονται προς αυτόν τον στόχο.
Σε απόλυτη αντίθεση με αυτή τη στάση, η εταιρία υφίσταται μια τεράστια υπονόμευση από όλες τις άλλες πλευρές. Κρατικοί παράγοντες επικαλούνται καταγγελίες περί ατασθαλιών, οι οποίες αποδεικνύονται όχι μόνον ανακριβείς, αλλά και ανώνυμες, αφού οι καταγγέλλοντες είναι ανύπαρκτα πρόσωπα, ενώ μηχανισμοί αδρανείας, υπό το πρόσχημα της συνδικαλιστικής δράσεως, βάζουν εμπόδια σε κάθε παραγωγικό βήμα. Οι ίδιοι άνθρωποι που είναι υπαίτιοι για το γεγονός ότι η βιομηχανία δεν ανανεώθηκε επί δεκαετίες εμφανίζονται σήμερα ως τιμητές, δημιουργώντας προβλήματα στην προσπάθεια επανεκκινήσεως των εργοστασίων.
Η διοίκηση των ΕΑΣ θεωρεί ότι αυτοί είναι οι «λίγοι» οι οποίοι δεν κατανόησαν ότι οι εποχές των αλόγιστων κρατικών επιδοτήσεων χωρίς αντίκρισμα εργασίας και παραγωγής έχουν παρέλθει. Εκτός βέβαια εάν και αυτοί υλοποιούν την κρυφή ατζέντα αυτών που έχουν στοχοποιήσει την ελληνική αμυντική βιομηχανία.
Οι κυρίαρχοι στόχοι της εθνικής πολιτικής για την αμυντική βιομηχανία της χώρας
Προτάσεις για τη διαμόρφωση εθνικής στρατηγικής για την ελληνική αμυντική βιομηχανία επεξεργάζεται το υπουργείο Αμύνης, αφού πλέον είναι κοινός τόπος το γεγονός ότι η απουσία στρατηγικού προσανατολισμού στον τομέα αυτόν την είχε οδηγήσει σε κρίση χρόνια πριν η γενικότερη κρίση πλήξει την οικονομία της χώρας μας.
Κυρίαρχοι στόχοι αυτής της πολιτικής είναι η αναβάθμιση του τεχνολογικού επιπέδου της χώρας, η μείωση της απώλειας σημαντικών οικονομικών πόρων κυρίως λόγω της αναθέσεως των εξοπλιστικών μας προγραμμάτων σε βιομηχανίες του εξωτερικού, η ενίσχυση της εθνικής οικονομίας και η αξιοποίηση του επιστημονικού και τεχνικού προσωπικού, που έχει αποκτήσει εξειδίκευση στον σημαντικό τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.
Υπενθυμίζεται ότι η αναγκαιότητα συντάξεως μιας εθνικής αμυντικής βιομηχανικής στρατηγικής αποτελεί επιταγή της νομοθεσίας και συγκεκριμένα του άρθρου 3, του νόμου 3978/11, το οποίο προβλέπει:
«Για την προστασία των ουσιωδών συμφερόντων ασφάλειας της χώρας και ιδίως για την ασφάλεια εφοδιασμού και την επιχειρησιακή αυτονομία των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και για την κάλυψη των αναγκών που υπάρχουν σε περιόδους κρίσης, επιστράτευσης ή πολέμου, το υπουργείο Εθνικής Αμυνας λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την εγκαθίδρυση και διατήρηση μιας εγχώριας τεχνολογικής – βιομηχανικής βάσης, συμπεριλαμβανομένων μέτρων που αφορούν την έρευνα και την ανάπτυξη σε συγκεκριμένους στρατηγικούς τομείς άμυνας και ασφάλειας».
Παρακάτω δε ο νόμος προσδιορίζει ότι η εθνική αμυντική βιομηχανική στρατηγική πρέπει να εγκριθεί από το ΚΥΣΕΑ έπειτα από εισήγηση του υπουργού Εθνικής Αμύνης.
Πέρα όμως από τον νόμο, η πρακτική διδάσκει ότι δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη ενός τόσο σημαντικού κλάδου χωρίς την ύπαρξη ολοκληρωμένου στρατηγικού πλαισίου.
Η αναγκαιότητα αυτή κατέστη περισσότερο επιτακτική λόγω του ιδιαίτερου δημοσιονομικού περιβάλλοντος της χώρας, αλλά και λόγω των εξελίξεων στην Ευρωπαϊκή Ενωση, που στοχεύουν σε μία ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Αμυντικής και Τεχνολογικής Βιομηχανικής Βάσεως, στην οποία η Ελλάδα οφείλει να έχει ενεργό ρόλο.
Ετσι οι προτάσεις της Γενικής Διευθύνσεως Αμυντικής Πολιτικής του ΥΠΕΘΑ αναφέρονται στην εγκαθίδρυση και διατήρηση μιας εγχώριας τεχνολογικής – βιομηχανικής βάσεως, με την ανάληψη δράσεων και τη λήψη κατάλληλων μέτρων προς τον σκοπό αυτόν. Τονίζεται μάλιστα ότι τούτο αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, καθώς συνιστά βασικό παράγοντα για τη διασφάλιση της αποστολής των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ειδικότερα, με τα προτεινόμενα μέτρα το υπουργείο επιδιώκει:
– Να διατηρήσει και να αναπτύξει τις κρίσιμες βιομηχανικές δυνατότητες (Specific Industrial Capabilities) και τεχνολογίες αιχμής σε ευαίσθητους τομείς για την ασφάλεια της χώρας προκειμένου να επιτευχθεί σε υψηλό βαθμό η ασφάλεια εφοδιασμού των Ε.Δ., σύμφωνα πάντα με τις προβλέψεις της ισχύουσας εθνικής και ευρωπαϊκής νομοθεσίας, αλλά και μέσω της συμμετοχής της βιομηχανίας μας σε εθνικά και διεθνή προγράμματα συνεργασίας έρευνας, αναπτύξεως και παραγωγής αμυντικού υλικού.
– Να ενθαρρύνει και να υποστηρίξει την επέκταση των δραστηριοτήτων της στους τομείς της ασφάλειας και των υλικών διττής χρήσεως (στρατιωτικής και εμπορικής).
– Να στηρίξει τις εξαγωγές της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.
– Να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής αμυντικής βιομηχανικής βάσεως, εστιάζοντας σε συγκεκριμένες τεχνολογίες αιχμής με την παραγωγή καινοτόμων προϊόντων
– Να προωθήσει τη δημιουργία κοινοπραξιών – συνεργασιών ώστε να αυξηθεί η εγχώρια συμμετοχή στη δημιουργία της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας.
Η επιδίωξη της στρατηγικής για αρμονική συνεργασία των Ενόπλων Δυνάμεων με τους φορείς της αμυντικής βιομηχανίας και η δέσμευσή τους για έναν κοινό μακροπρόθεσμο σχεδιασμό με στόχο τη βελτίωση των βιομηχανικών δυνατοτήτων αναμένεται να δημιουργήσουν ευνοϊκές συνθήκες για την ικανοποίηση των μελλοντικών αμυντικών αναγκών της χώρας.
Επίσης, η προτεινόμενη στρατηγική δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο δικαίωμα της χώρας μας να προστατεύσει τα ουσιώδη συμφέροντα ασφαλείας της, κάνοντας χρήση του άρθρου 346 της ΣΛΕΕ (Συνθήκη για τη Λειτουργίας της Ε.Ε.), το οποίο προβλέπει ότι: «Κάθε κράτος-μέλος δύναται να λαμβάνει τα μέτρα που θεωρεί αναγκαία για την προστασία ουσιωδών συμφερόντων της ασφαλείας του, που αφορούν την παραγωγή ή εμπορία όπλων, πυρομαχικών και πολεμικού υλικού».
Ευθύμιος Π. Πέτρου
