Υπάρχει στην Αθήνα μια πλατεία που, παρότι δεν είναι η μεγαλύτερη, η κεντρικότερη ή η πιο γκλαμουράτη, έχει καταφέρει να δημιουργήσει -και κυρίως, να συντηρήσει επί δεκαετίες- τον δικό της θρύλο, παρά τον αδυσώπητο ανταγωνισμό και την αέναη εναλλαγή στα στέκια της πόλης. Το αμείλικτο άγγιγμα του χρόνου έχει μεταμορφώσει την Αθήνα, από «μικροπρωτεύουσα» των δεκαετιών του ’50 και του ’60, όπως τη θυμούνται οι παλαιότεροι, σε μια μητρόπολη η οποία εδώ και πέντε δεκαετίες ψάχνει την ταυτότητά της, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα σε αυτό που ήταν και σε αυτό που θέλει να γίνει.
Η προαναφερθείσα γωνιά της πόλης, πάντως, δείχνει να νιώθει καλά με αυτό που είναι, έχοντας καταφέρει να παραμείνει σε μεγάλο βαθμό ανέπαφη, παρότι όλα τριγύρω αλλάζουν με ρυθμούς… 21ου αιώνα. Συνεπώς, η θρυλική πλατεία Μαβίλη δικαιούται επάξια να διεκδικεί τον τίτλο του πλέον αυθεντικού στεκιού της Αθήνας. Αλλωστε, όπως κάθε εμβληματική συνοικία που σέβεται τον εαυτό της, έχει αποτελέσει στέκι ανήσυχων πνευμάτων από τον χώρο των τεχνών και των γραμμάτων, ενώ δεν άφησε… αδιάφορους και τους πολιτικούς της νεότερης Ελλάδας. Στα ποτάδικα, στην καντίνα και στα παγκάκια της έχει γραφτεί ιστορία…
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο περιοδικό «δ» που κυκλοφορεί με την «κυριακάτικη δημοκρατία»
