Καταργεί, αρχικά πιλοτικά τα επιδόματα πρόνοιας και με κόστος 52,2 δισ. ευρώ προσφέρει στάνταρ βοήθημα
Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα που εισήχθη στην Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας ως θεσμός για τη στήριξη των κοινωνικά ασθενέστερων πολιτών έρχεται σήμερα να απλοποιήσει κατά τους υπερμάχους του ή ουσιαστικά να καταργήσει, όπως υποστηρίζουν όσοι το αντιμετωπίζουν με επιφυλάξεις, το κράτος πρόνοιας, αντικαθιστώντας το σύνολο των κεκτημένων μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες του παρελθόντος ειδικών επιδομάτων.
Η Φινλανδία εξετάζει την κατάργηση των επιδομάτων πρόνοιας και την αντικατάστασή τους με ένα αφορολόγητο «βασικό εισόδημα» ύψους 800 ευρώ που θα καταβάλλεται πάντως σε όλους τους πολίτες. Το μέτρο, που θα εφαρμοστεί πειραματικά μέχρι η κυβέρνηση να λάβει τις αποφάσεις σχετικά με τη γενικευμένη εφαρμογή του τον Νοέμβριο του 2016, θα έχει δημοσιονομικό κόστος 52,2 δισ. ευρώ τον χρόνο. Πιλοτικά, το βασικό εισόδημα θα εφαρμοστεί το 2016 και στην Ολλανδία, η Ελβετία το θέτει σε δημοψήφισμα μέσα στον επόμενο χρόνο παρά το τεράστιο κόστος εφαρμογής του, ενώ στην Ελλάδα έχει προβλεφθεί (ως «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα») στον νέο Προϋπολογισμό, αλλά εκτός της παροχής σε χρήμα που περιλαμβάνει, ισοσκελίζει και παροχές σε είδος, όπως φορολογικά πλεονεκτήματα και ασφάλιση.
Bloomberg: Μη ρεαλιστικό σχέδιο
Το οικονομικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg σχολίαζε χθες ότι το φινλανδικό σχέδιο είναι μη ρεαλιστικό, καθώς η χώρα «έχει από τις πιο ασταθείς οικονομίες στην Ε.Ε.», σε σταθερή από το 2012 ύφεση, χωρίς νέες αναπτυξιακές ευκαιρίες στον ορίζοντα (αφού η άλλοτε ισχυρή βιομηχανία χάρτου βουλιάζει, ενώ και ο τεχνολογικός τομέας παρακμάζει παρασυρόμενος από την πρωτοπόρο κατά το παρελθόν Nokia, που έχει χρόνια τώρα απολέσει την ηγετική θέση της στην αγορά κινητών).
Ομως, οι Φινλανδοί το υποστηρίζουν με ποσοστά που αγγίζουν το 69%, όπως έδειξε δημοσκόπηση του Φινλανδικού Ινστιτούτου Κοινωνικής Ασφάλισης, το οποίο μελετά την πρόταση. Επιπλέον, το μέτρο υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Ο Φινλανδός πρωθυπουργός Γιούχα Σιπίλα το χαρακτηρίζει «μέθοδο απλούστευσης του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας», η οποία στη χώρα προβλέπει πληθώρα διαφορετικών επιδομάτων, άγνωστα τα περισσότερα στην Ευρώπη ακόμα και πριν από το ξέσπασμα της κρίσης.
