Ο Δελλαρόκας αντέκρουσε με ακλόνητα επιχειρήματα και αποδείξεις όλες τις εναντίον του έθνους μας συκοφαντίες και τις ύβρεις
«Οι Συριανοί, όπως όλοι οι κάτοικοι του Αρχιπελάγους και της Στερεάς, ομιλούν τη σωστή ελληνική γλώσσα. Η προφορά τους ταυτίζεται με την προφορά των αρχαίων. Λανθασμένη είναι η προφορά ορισμένων διανοουμένων των Παρισίων που έχουν μάλιστα την αξίωση να την επιβάλουν και σε μας. […] Ενας σοφός ελληνιστής στο Παρίσι, στον οποίο ανέφερα μια μέρα τις σκέψεις μου, ισχυρίστηκε πως, σε ό,τι αφορά στην προφορά της ελληνικής γλώσσας, το πλήθος των βαρβάρων που κατέκλυσαν την Ελλάδα την διέφθειραν.
Στο συνομιλητή μου ζήτησα ποιοι ήταν οι βάρβαροι αυτοί. “Οι Γαλάτες” μου απάντησε. Υπό την ηγεσία του Brennus λεηλάτησαν την Αττική, πυρπόλησαν το ναό των Δελφών και πέρασαν στην Ασία όπου ίδρυσαν το μικρό βασίλειο της Γαλατίας.
Εγώ του απάντησα πως, αν μια δράκα Γαλατών κατόρθωσε διασχίζοντας την Ελλάδα να αλλοιώσει την γλώσσα της, τότε γιατί η δική τους γλώσσα παρέμεινε ανόθευτη κατά την μακρά περιπλάνησή τους;
Ούτε οι επιδρομές των βαρβάρων ούτε των Περσών επηρέασαν την ελληνική γλώσσα που άνθισε υπό την ηγεμονία των Αθηναίων και του Μεγάλου Αλεξάνδρου αλλά και κατά τη Ρωμαιοκρατία. Οι Χρυσόστομοι, οι Βασίλειοι, οι Γρηγόριοι Ναζιανζηνοί και το πλήθος άλλων υπέροχων συγγραφέων και ρητόρων αποδεικνύουν του λόγου το αληθές».
Αββά Στέφανου Δελλαρόκα – Πρωθιερέα Καθολικής Επισκοπής Σύρου «Σύρα, Ιστορική Ιχνηλασία – Παρίσι 1790». Μεταφράστηκε στα ελληνικά το 2008 από τις εκδόσεις Πίστη και Ζωή, σελ. 216-217. Εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια από τον δρα Μάρκο Ν. Ρούσσο Μηλιδώνη.
Το έργο του Πρωθιερέα της Καθολικής Επισκοπής Σύρου Αββά Στεφάνου Δελλαρόκα, που τυπώθηκε το 1790 στο βασιλικό τυπογραφείο των Παρισίων, δεν είχε ως βασικά του θέματα την ιστορία της Σύρας, την τεκμηρίωση της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού έθνους και το ανόθευτον της γλώσσας μας. Το ογκωδέστατο πόνημα (περισσότερες από 1.500 σελίδες) είχε να κάνει με τις μέλισσες! Ο τίτλος της πρώτης έκδοσης ήταν «Γενική πραγματεία περί των μελισσών μετά μιας νέας μεθόδου καλλιέργειάς τους, όπως εφαρμόζεται στη Σύρα, νησί του Αρχιπελάγους». Ομως οι πρώτες 267 σελίδες του βιβλίου πραγματεύονται την ιστορική διαδρομή της Σύρου από την εποχή του Ομήρου εως το 1790, όταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη έκδοση.
Ο Δελαρρόκας, ο οποίος εκφράζει απόψεις που μπορεί σήμερα να προκαλέσουν την μήνιν των εξαγορασμένων οθωμανολάγνων ελληνοφώνων της σεσηπυίας «ελίτ», δεν δηλώνει Ελληνας. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες αναφέρει ότι είναι «Λεβαντίνος γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη». Αφιερώνει το βιβλίο στον βασιλέα (τον Λουδοβίκο 16ο) και αυτοπροσδιορίζεται ως «ταπεινός, αφοσιωμένος και ευπειθής υπηρέτης του». Αυτή η αφιέρωση του γενναιόφρονος αββά στον βασιλέα του ήταν αναμφίβολα μια παράτολμη χειρονομία, μια και εκείνες τις ημέρες η Γαλλία πνιγόταν στο αίμα των θυμάτων της αντιμοναρχικής επανάστασης.
Αυτή η ευγενική μορφή αντέκρουσε με την προσωπική μαρτυρία του, με ακλόνητα επιχειρήματα και αποδείξεις όλες τις εναντίον του έθνους μας συκοφαντίες και τις ύβρεις που εξέμεσε το κίνημα του -γερμανικού κυρίως- ανθελληνισμού – τις περισσότερες προτού καν εκδηλωθούν. Αξίζει να σημειωθεί ότι η θεωρία του Φαλμεράγιερ περί «εξολόθρευσης» του ελληνικού αίματος από την Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη άρχισε να διαδίδεται το 1830. Το βιβλίο του Δελαρρόκα κυκλοφορούσε ήδη από το 1790.
Τουρκοκρατία
Οι πληροφορίες που προσφέρει στον αναγνώστη ο Δελαρρόκας είναι πολύτιμες και χρήσιμες για πολλές από τις εκδηλώσεις του καθημερινού βίου. Πρώτα και κύρια αυτό το έργο ακόμα και σήμερα θεωρείται παγκοσμίως ένα σημείο αναφοράς για την μελισσοκομία. Ετι δε, μνημονεύει από τύπους μελισσοκομίας και τα άνθη του νησιού μέχρι και παλιά συριανά γιατροσόφια και αρχαίες μεθόδους καλλιέργειας, οι οποίες επιβίωναν στην εποχή του και αποδεικνύουν τη συμπαγή ελληνική ταυτότητα του πληθυσμού στην πατρίδα μας.
Φυσικά, στον απολογισμό των εισβολών και των κατοχών από βαρβαρικούς πληθυσμούς που υπέστη η Ελλάς κατά την πάροδο των χιλιετιών ο Δελαρρόκας περιλαμβάνει και την Τουρκοκρατία. Και για εκείνη την περίοδο καταλήγει στο ακόλουθο συμπέρασμα:
«Ούτε οι Τούρκοι που κατέκτησαν την Ελληνική Αυτοκρατορία κατόρθωσαν να αλλοιώσουν την γλώσσα της. Αυτό που πέτυχαν ήταν να μεταδώσουν στους ηττημένους μερικούς όρους του λεξιλογίου τους. Οχι όμως να αλλάξουν την προφορά τους. Ισως αυτό να είχε συμβεί αν οι κατακτητές είχαν συγχωνευτεί με τους νικημένους, κάτι το οποίο δεν έγινε. Μετά την Αλωση, μεταξύ των νικητών και των νικημένων υψώθηκε ένα τείχος που συνεχίζει να υφίσταται μέχρι σήμερα. Κάτοικοι των ιδίων περιοχών, Ελληνες και Τούρκοι, δεν ζουν περισσότερο ενωμένοι από τους κατοίκους της νέας και της παλαιάς ηπείρου».
Παναγιώτης Λιάκος
