Δεν περνάει μέρα χωρίς ελληνικό μετάλλιο στο Ρίο. Στο πλαίσιο της 3ης ημέρας των 15ων Παραολυμπιακών Αγώνων η Ελλάδα κατέκτησε ακόμη ένα μετάλλιο και συγκεκριμένα το ασημένιο, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Σενικίδη στη σφαίρα κατηγορίας F20. Στον ίδιο τελικό ο Στράτος Νικολαίδης ήταν 4ος, χάνοντας το χάλκινο μετάλλιο στην 6η βολή από τον Αυστραλό Χόντγκεντς.
Ο αθλητής του Λάζαρου Στεφανίδη, προσγείωσε την σφαίρα στα 16 μέτρα 17 εκατοστά στην τρίτη προσπάθεια και πανηγύρισε την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου, όπως είχε συμβεί και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2015 στην Ντόχα. Παράλληλα βελτίωσε δύο φορές το δικό του ρεκόρ Ευρώπης που ήταν 15.68μ από το πανελλήνιο πρωτάθλημα του Ιουλίου
Οι έγκυρες προσπάθειες του Σενικίδη κατά σειρά ήταν 15.51, 16.06, 16.17, 16.12, 15.78, 16.01μ.
Όσον αφορά στον Στράτο Νικολαίδη, βελτίωσε το δικό του προσωπικό ρεκόρ και με καλύτερη βολή στα 15 μέτρα 69 εκατοστά κατετάγη 4ος με τον Αυστραλό Χόντγκεντς στην τελευταία βολή να του κλέβει το χάλκινο μετάλλιο με βολή στα 15.82μ.
Οι έγκυρες προσπάθειες του Στράτου Νικολαίδη 15.64, 15.69, 14.76μ.
Σε δηλώσεις του μετά τον τελικό ο Σενικίδης αναφέρθηκε στο βαθμό δυσκολίας του αγώνα ενώ ο «ασημένιος» παγκόσμιος πρωταθλητής του 2015 στην Ντόχα δεν έκρυψε και την στεναχώρια του για την απώλεια του δεύτερου ελληνικού μεταλλίου στον ίδιο τελικό στην τελευταία κυριολεκτικά βολή.
«Νοιώθω εξαιρετικά. Ο αγώνας ήταν δύσκολος. Ο βασικός αντίπαλός μου, ο αθλητής από την Μαλαισία έκανε παγκόσμιο ρεκόρ που δείχνει πόσο το βαθμό δυσκολίας. Ήρθε το ασημένιο μετάλλιο. Ανανέωσα το ραντεβού μαζί του για του χρόνου. Γεροί να είμαστε και θα προσπαθήσω να τον ξεπεράσω», είπε ο Σενικίδης, ο οποίος αναφέρθηκε και στην απώλεια του χάλκινου μεταλλίου από τον Στράτο Νικολαίδη.
«Θα μπορούσαμε να κάνουμε το 2-3. Στον αγώνα ήμασταν πολλοί δυνατοί και πραγματικά στεναχωρήθηκαν που ο Στράτος δεν πήρε μετάλλιο. Το έχασε στην τελευταία βολή. Του άξιζε το μετάλλιο και είναι κρίμα που το έχασε με αυτόν τον τρόπο».
Ο Σενικίδης αφιέρωσε το Παραολυμπιακό μετάλλιο στην οικογένειά του, στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα του. «Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γονείς μου και στα αδέλφια μου που βρίσκονται δίπλα σε κάθε μου βήμα. Φυσικά και στους προπονητές μου».
