Ο Τσίπρας προκαλεί την ίδια ζημιά που είχε προκαλέσει ο ανεκδιήγητος Γιώργος Παπανδρέου
Η επίσκεψη Μακρόν έχει θετική σημασία για την Ελλάδα. Oπως είχε και η επίσκεψη του Ομπάμα, πέρυσι. Αλλά πόσο οι επισκέψεις αυτές ενισχύουν τη διεθνή εικόνα του Τσίπρα, όπως διατείνεται η κυβερνητική προπαγάνδα;
Πέρυσι, με τον Ομπάμα, ελέχθη ότι ο Τσίπρας ανακάλυψε (600 χρόνια μετά τον Κολόμβο) την Αμερική.Φέτος ανακαλύπτει, με την επίσκεψη Μακρόν, τον νεοφιλελευθερισμό και τις επενδύσεις. Αλλά οι ξένοι δεν χρειάζεται να ανακαλύψουν τον Τσίπρα. Τον γνωρίζουν ήδη, άριστα. Και τον θεωρούν (δυστυχώς, για τον τόπο) «non pour l’ Orient».
Η έκφραση είναι γαλλική, αλλά εντάσσεται στη διεθνή ορολογία. «Καλός για χώρες της… Ανατολής» (δηλαδή, τριτοκοσμικές) είναι η μετάφραση.
Αναφέρεται, κυρίως, σε επιστήμονες, επαγγελματίες, επιχειρηματίες, αλλά (εσχάτως) και σε πολιτικούς που στην Ευρώπη δεν έχουν καμία τύχη, αλλά είναι καλοί για την… Ανατολή, στην οποία καταφεύγουν.
Αρκούν η ανάγνωση του διεθνούς Τύπου, μια απλή επίσκεψη σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ή έστω η (off the record) συζήτηση με ξένους διπλωμάτες στην Ελλάδα για να απογοητευτείς ως Ελληνας για τον πρωθυπουργό σου.
Δεν είναι μόνο ο αριστερός λαϊκισμός, η ακατάσχετη ψευδολογία, η παρωχημένη πολιτική ιδεολογία, μαζί με άλλα, πιο προσωπικά στοιχεία, που συνθέτουν τη συνολική κακοφωνία του (μαζί, βεβαίως, με την εικόνα των συνεργατών και υπουργών του, που είναι όλοι… χειρότεροι από αυτόν).
Είναι και κάτι άλλο, που προκαλεί, πέρα από ειρωνικά σχόλια, και μια ιδιαίτερη απέχθεια στους -συνήθως υπερόπτες- ξένους ηγέτες.
Είναι ο ραγιαδισμός του Τσίπρα!
Το γεγονός ότι, πριν από τον ραγιαδισμό, προηγείται η γνωστή «ψευτομαγκιά» μετατρέπει συχνά την απέχθεια σε θυμηδία.
Αυτό φάνηκε και στη Σύνοδο Κορυφής της Μάλτας, τον περασμένο Φεβρουάριο, όπου ο Τσίπρας απειλούσε ότι -δήθεν- δεν θα υπέγραφε το κοινό ανακοινωθέν, για να πέσουν ειρωνικά χαμόγελα, χαλαρά χειροκροτήματα και περίεργα επιφωνήματα όταν έβαζε «φαρδιά πλατιά» την υπογραφή του.
Οι ξένοι (ειδικά οι Γερμανοί και οι Γάλλοι) γνωρίζουν καλά ότι, όπως τους παρέδωσε τη δημόσια περιουσία και το τραπεζικό σύστημα, είναι πρόθυμος να τους παραχωρήσει ό,τι επιπλέον του ζητήσουν, αρκεί να εξασφαλίσει όποια (έστω και εφήμερη) στήριξή τους.
Η εθιμοτυπία, το πρωτόκολλο, οι φωτό και τα τηλεοπτικά πλάνα δεν μπορούν να κρύψουν αυτά που οι ξένοι όχι απλώς σκέφτονται για τον Τσίπρα, αλλά και αυτά που χαμηλόφωνα λένε, ακόμη και στο περιθώριο των επίσημων επισκέψεών τους στην Ελλάδα.
Αυτή η (περίπου άθλια) διεθνής εικόνα του Τσίπρα έχει πλέον αποκρυσταλλωθεί και, δυστυχώς, παρασύρει και τη συνολική εικόνα της Ελλάδας, σε μια χρονική συγκυρία όπου η πατρίδα έχει ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, την «καλή μαρτυρία» της διεθνούς κοινότητας.
Προκαλεί την ίδια ζημιά που είχε προκαλέσει ο ανεκδιήγητος Γιώργος Παπανδρέου, όταν περιέγραφε την Ελλάδα ως «Τιτανικό».
Τελικά, δεν ξέρω αν ο Τσίπρας μοιάζει (στα ψέματα) με τον Ανδρέα, αλλά (για τη ζημιά στον τόπο) είναι «φτυστός» ο Γιώργος!
Αργύρης Ντινόπουλος
*Δημοσιογράφος, πρώην υπουργός Εσωτερικών
