Απόφαση-κοροϊδία του υπ. Οικονομικών μια και τελείωσε η καλοκαιρινή σεζόν Χρειάστηκαν πάνω από μία εβδομάδα η Γενική Γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας του υπουργείου Οικονομικών για να πιστοποιήσει τις αποκαλύψεις της «δημοκρατίας» (στις 22/08/2017) σχετικά τις παραβιάσεις του αιγιαλού της Μυκόνου από το χλιδάτο Nammos και άλλες 22 ημέρες (!) για να αποφασίσει να ακυρώσει την σύμβαση ενοικίασης της κοσμικής παραλίας της Ψαρρούς στο κέντρο που την εκμεταλλεύεται αντί… πινακίου φακής!
Στις 22 Αυγούστου, η «δημοκρατία» αποκάλυψε τη σύμβαση παραχώρησης της παραλίας της Ψαρρούς για τρία χρόνια στο κέντρο Nammos, αντί συνολικού μισθώματος 64.800 ευρώ (δηλαδή, 80 ευρώ/τ.μ.), μαζί με τους αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους χρήσης, τους οποίους παραβιάζει κάθε χρόνο η επιχείρηση με την τοποθέτηση ηχητικών συστημάτων στην παραλία!
Στις 31 Αυγούστου, οι λιμενικές Αρχές (για λογαριασμό της ΓΓΔΠ) πραγματοποίησαν έλεγχο στην περιοχή και… ανακάλυψαν ότι η επιχείρηση Nammos «κατασκεύασε και τοποθέτησε μεταλλική εξέδρα και διάδρομο επιφάνειας 236 τετραγωνικών μέτρων στο πλαίσιο πραγματοποίησης κοινωνικής εκδήλωσης».
Πέρασαν, λοιπόν, 22 ημέρες και, αφού έφυγαν οι κοσμικοί από το «πριγκιπάτο» της Μυκόνου, το υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε -προσέξτε!- όχι να ανακαλέσει την άδεια λειτουργίας του κέντρου, αλλά να ακυρώσει, απλά, την τριετή σύμβαση χρήσης της παραλίας!
Δηλαδή, η επιχείρηση θα συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά, χωρίς όμως τη χρήση της παραλίας, η οποία έτσι κι αλλιώς δεν θα έχει πολλή κίνηση λόγω φθινοπώρου και χειμώνα! Το καλοκαίρι, πάλι, βλέπουμε…
Για να γίνουν κατανοητές οι παραβιάσεις του Nammos, θυμίζουμε ότι η σύμβαση προέβλεπε ότι η παραχώρηση θα γινόταν αποκλειστικά για την άσκηση δραστηριοτήτων που εξυπηρετούν τους λουομένους και πως η άσκηση άλλης δραστηριότητας επιφέρει κυρώσεις.
Ξεκαθάριζε, δε, ότι απαγορεύεται οποιαδήποτε επέμβαση που αλλοιώνει τη φυσική μορφολογία και τα βιοτικά στοιχεία των χώρων αιγιαλού, παράλιας όχθης και παρόχθιας ζώνης, καθώς και τον κοινόχρηστο χαρακτήρα τους, και πως μέσα στο μίσθιο δεν πρέπει να γίνουν καμία εγκατάσταση και οποιοδήποτε δομικό έργο.
Ακόμη, προέβλεπε ότι απαγορεύεται η τοποθέτηση ηχητικών συστημάτων στον δημόσιο χώρο και πως σε οποιοδήποτε σημείο της παραχωρούμενης έκτασης η μουσική από την κύρια επιχείρηση δεν έπρεπε σε ένταση να ξεπερνά τα 50 ντεσιμπέλ.
