Την ώρα που το κράτος κυνηγά το λαθρεμπόριο στα βενζινάδικα (!), στη θάλασσα η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη, με υπερήλικα πλοία-βόμβες να κάνουν τον εφοδιασμόΑπό τον
Δημήτρη Καπράνο
Οσο περνούν οι μέρες τόσο πιο… σκούρο μαύρο γίνεται το θέμα του ναυαγίου που κατέστρεψε τον Σαρωνικό. Οσο ψάχνει κανείς τόσο πιο σκοτεινά σημεία εντοπίζει, τόσο πιο πολύ τον καταλαμβάνει η απογοήτευση με όσα συμβαίνουν στο λιμάνι του Πειραιά.
Βεβαίως, όλα αυτά δεν συνέβησαν ξαφνικά, ένα κυριακάτικο ξημέρωμα του Σεπτεμβρίου του 2017.
Συμβαίνουν εδώ και χρόνια, κάθε τόσο επίσημα χείλη μάς ανακοινώνουν ότι επέρχεται «πάταξη του λαθρεμπορίου καυσίμων», μας λένε ότι «το κράτος χάνει δισεκατομμύρια από διαφυγόντες φόρους», αλλά το αδίκημα για το οποίο παραπέμφθηκαν ο πλοίαρχος και ο μηχανικός του πλοίου «Lassea», που πιάστηκε με το μαζούτ στην πλάτη, είναι πλημμέλημα! Κι αν ψάξει κάποιος στο παρελθόν της «καθημερινότητας», θα δει ότι το λαθρεμπόριο καυσίμων «πατάσσεται» κυρίως σε κάποια βενζινάδικα, όπου «αγγίζει» τους χιλιάδες οδηγούς, και όχι στην «πηγή», ήτοι στη θάλασσα ή στους σταθμούς φορτώσεως…
Τι γίνεται, όμως, αλήθεια, στο λιμάνι; Υπάρχουν αριθμοί; Υπάρχουν στοιχεία;
Εχουμε, λοιπόν, μετά τη 10η Σεπτεμβρίου (εξαιρούμε τα τρία πλοία του κ. Κουντούρη) 22 μικρά δεξαμενόπλοια, τα οποία έχουν άδεια «φυσικού εφοδιαστή», εφοδιάζουν δηλαδή νομίμως με καύσιμα πλοία μέσα στο λιμάνι του Πειραιά ή στη ράδα…
Από αυτά μόνο δύο έχουν ηλικία επτά ετών. Αλλα δύο έχουν ναυπηγηθεί το 2004 (13 ετών), ένα το 1964 (53 ετών), δύο το 1966 (51 ετών), ένα το 1967 (50 ετών), ένα το 1969 (48 ετών), ένα το 1971 (46 ετών), ένα το 1974 (43 ετών), ένα το 1976 (41 ετών), ένα το 1978 (39 ετών), ένα το 1979 (38 ετών), ένα το 1981 (36 ετών), ένα το 1983 (34 ετών), ένα το 1984 (33 ετών) και ένα το 1985 (32 ετών). Τα υπόλοιπα είναι ναυπηγημένα έπειτα από το 1990 (δύο το 1990, ένα το 1991, ένα το 1992, δύο το 2004 και δύο το 2010).
Πρόκειται, δηλαδή, για έναν γηρασμένο στόλο (18 πλοία άνω των 25 ετών), ο οποίος -κατά γενική ομολογία- βρίσκεται σε κακή κατάσταση και μπορεί ανά πάσα στιγμή (με εξαίρεση τα νεότερα πλοία) να καταστεί επικίνδυνος και πρόξενος ατυχημάτων, όπως συνέβη με το «Αγία Ζώνη ΙΙ».
Στην Ακτή Μιαούλη ουδείς μπορεί να ορκιστεί ότι τα «σαπάκια» πληρούν τις διατάξεις των διεθνών συμβάσεων STCW και ISM. Θεωρείται δύσκολο έως απίθανο τα «σαπάκια» να πληρούν τις διεθνείς προδιαγραφές ασφαλούς διαχείρισης, επαρκούς στελέχωσης και υποδομές.
Τίθεται επίσης ακόμη μια σειρά ερωτημάτων:
■ Διέθετε το «Αγία Ζώνη ΙΙ», ένα βαπόρι ακόμη και εξ όψεως προβληματικό, κάποιο ιδιαίτερο προσόν;
■ Ποιο ήταν αυτό το «προσόν», ώστε να προτιμάται το συγκεκριμένο πλοίο από μεγάλους traders πετρελαιοειδών και να εφοδιάζει πλοία μεγάλων πολυεθνικών;
■ Πώς δικαιολογείται το γεγονός ότι από 8 Αυγούστου έως τις 8 Σεπτεμβρίου το «Αγία Ζώνη ΙΙ» είχε «μερίδιο» 14.000 τόνων στην τροφοδοσία καυσίμων, σε σύνολο περίπου 110.000 τόνων που διανέμονται από τις πηγές τροφοδοσίας σε πλοία στον Πειραιά;
■ Δεν είναι υπερβολικό ότι στο ίδιο διάστημα το «Αγία Ζώνη ΙΙ» έδωσε καύσιμα σε 43 πλοία; Τι το «ιδιαίτερο» είχε ένα πλοίο παλαιό και «σημαδεμένο» στο παρελθόν;
■ Διέθετε τόσο «cash flow» η εταιρία Φως του κ. Κουντούρη, ώστε να πληρώνει τοις μετρητοίς (αυτό υποστηρίζουν και επιμένουν έγκυρες πηγές) στα ΕΛ.ΠΕ. τα καύσιμα που φόρτωνε;
■ Δεν είναι άξιο απορίας το γεγονός ότι η παράταση των πιστοποιητικών αξιοπλοΐας του πλοίου έληγε στις 29 Σεπτεμβρίου και η ασφάλιση στις 30 του ίδιου μήνα;
■ Μήπως, αν αποδειχθεί ότι η ρύπανση προκλήθηκε επειδή οι ελληνικές «αρμόδιες Αρχές» υποτίμησαν το συμβάν και διασκέδαζαν ή πετούσαν για Λονδίνο, ενώ καιγόταν η γούνα τους, κληθεί να πληρώσει τις ζημιές (από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι αγρίως πολίτες;
■ Πώς ήξερε το υπ. Ναυτιλίας ότι διέρρευσαν στον Σαρωνικό 300 τόνοι καυσίμων, όταν ακόμη δεν έχει γίνει η απάντληση;
Σοβαρά ερωτήματα, που μπορεί να δώσουν απαντήσεις σε πολλά άλλα, καθώς -φαίνεται ότι- έχει αρχίσει να ξετυλίγεται ένα δύσοσμο και παχύρρευστο κουβάρι…
Μόνο που και στο παρελθόν το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται, αλλά κάπου είτε κόλλησε η κλωστή είτε το έφαγε ο Μινώταυρος!
Από κανάλι σε κανάλι προκειμένου να… πείσει ο Παν. Κουρουμπλής
Ενα απίθανο μπαράζ καθημερινών τηλεοπτικών εμφανίσεων και ραδιοφωνικών συνεντεύξεων πραγματοποίησε ο Παναγιώτης Κουρουμπλής (φωτό), που, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, έκανε τη μία γκάφα μετά την άλλη. Παρότι παλιός στο πολιτικό κουρμπέτι (πρωτοεξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 1996), ο 65χρονος υπουργός δεν κατόρθωσε να πείσει για την αποτελεσματικότητά του.
Εως και ότι «η ατυχία του όλου εγχειρήματος είναι ότι το πλοίο βυθίστηκε νύχτα και είχε μαζούτ και όχι πετρέλαιο» είπε, λες και τα ναυτικά ατυχήματα κατά κανόνα γίνονται μεσημέρι και από πλοία που μεταφέρουν… άχυρα! Οι πάντες ζαλίστηκαν με τις πιρουέτες του μεταξύ του «παραιτούμαι» και του «δεν παραιτούμαι». «Θέτω εαυτόν πάντα στη διάθεση του πρωθυπουργού» ήταν η πρώτη του τοποθέτηση μετά τη βύθιση του δεξαμενόπλοιου «Αγία Ζώνη II» στη Σαλαμίνα και την εκτεταμένη θαλάσσια ρύπανση. Αργότερα με διευκρινιστική του δήλωση υποστήριξε ότι «επρόκειτο για λογοπαίγνιο». Λίγες ημέρες αργότερα τόνισε: «Αν αποδειχθεί ότι έχω ευθύνη, έχω τη γενναιότητα να την αναλάβω». Ενώπιον του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή, ωστόσο, βροντοφώναξε: «Δεν πρόκειται να παραιτηθώ ποτέ!»
Ο υπουργός Ναυτιλίας δεν τόλμησε ούτε στιγμή να κατέβει αυτοπροσώπως στις παραλίες της Γλυφάδας ή του Αλίμου, όπου έχει συντελεστεί περιβαλλοντική καταστροφή, παρά μόνο με μεγάλη καθυστέρηση έκανε μια βόλτα με σκάφος στα μολυσμένα νερά του Σαρωνικού, ανοιχτά των ακτών της νότιας Αττικής.
Εκεί, όμως, που εκτέθηκε περισσότερο ήταν όταν «συνελήφθη» ψευδόμενος σχετικά με τη βοήθεια που ζήτησε από την Ευρώπη. Ο εκπρόσωπος Τύπου για θέματα ανθρωπιστικής βοήθειας και κοινωνικής προστασίας σε ερώτηση για την κινητοποίηση του EMSA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Θαλάσσιας Ασφάλειας) δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δέχθηκε αίτημα από την κυβέρνηση μετά τα μεσάνυχτα της 12ης προς τη 13η Σεπτεμβρίου (τρεις ολόκληρες ημέρες μετά τη βύθιση του πλοίου) και μόλις τρεις ώρες αργότερα ένα σκάφος τέθηκε στη διάθεση των ελληνικών Αρχών για να ξεκινήσει το έργο της απορρύπανσης.
