Η Κασσάνδρα Δημοπούλου λέει στη «δημοκρατία» ότι μέσα από την κωμωδία λέγονται σκληρές αλήθειεςΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Είναι και δημοφιλής και αγαπημένη. Θα μας ψυχαγωγήσει και θα μας προβληματίσει. Εχει ιστορία να μας μεταφέρει, αλλά και πολιτικές προεκτάσεις που σίγουρα μας ενδιαφέρουν.
Η κωμική όπερα του Μότσαρτ «Οι γάμοι του Φίγκαρο» ανεβαίνει για δύο παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στις 26 και τις 27 Ιανουαρίου, στις 20.00, από την Εταιρία Λυρικού Θεάτρου Ελλάδος και την Opera da Camera Oscura, σε συνεργασία με το Opera Studio της Skull of Yorick Productions και με την υποστήριξη της Opera Classica Europa. Με ένα διεθνές καστ δύο διανομών από νέους αλλά και καταξιωμένους λυρικούς τραγουδιστές, η συγκεκριμένη όπερα θα μας γυρίσει στο παρελθόν, καθώς γράφτηκε τις παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης, της οποίας θεωρήθηκε προάγγελος.
Σκληρή κριτική
«Πρόκειται για την οπερατική βερσιόν του θεατρικού έργου του Μπομαρσέ, σε μουσική του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και σε λιμπρέτο του Λορέντζο ντα Πόντε. Αυτό το θεατρικό έργο είχε προκαλέσει μεγάλη αναταραχή στη Γαλλία, καθώς εμπεριέχει επαναστατικές ιδέες και κάνει σκληρή κριτική στην τάξη των ευγενών.
Ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Ιωσήφ ΙΙ αρχικά είχε απαγορέψει στον συνθέτη να συνθέσει μουσική για το έργο αυτό, τελικά όμως ο λιμπρετίστας αφαίρεσε ό,τι μπορούσε να θεωρηθεί προσβλητικό προς το κατεστημένο και επικεντρώθηκε στην ερωτική ιστορία.
Εδώ, ο κόμης Αλμαβίβα ερωτεύεται την υπηρέτριά του Σουζάνα, η οποία πρόκειται να παντρευτεί τον υπηρέτη του, Φίγκαρο. Ενώ ο ίδιος έχει καταργήσει το δικαίωμα του φεουδάρχη -γνωστό και ως “Droit de Seigneur”-, προσπαθεί να δωροδοκήσει τη Σουζάνα για να την κατακτήσει. Η κοντέσα Αλμαβίβα, η γυναίκα του, αντιλαμβάνεται το σχέδιό του και, με τη βοήθεια των υπηρετών της, στήνει παγίδα στον κόμη, ο οποίος τελικά ξεμπροστιάζεται μπροστά σε όλο το παλάτι» μας εξηγεί και ξετυλίγει το ερωτικό παραμύθι η Θεσσαλονικιά μεσόφωνος Κασσάνδρα Δημοπούλου – Μοδινού, που υπογράφει τη σκηνοθεσία της συγκεκριμένης παράστασης.
Οι συντελεστές
Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Λάρισας διευθύνει εδώ ο μαέστρος Χρήστος Κτιστάκης, τα σκηνικά είναι του Γιώργου Λεπίδα, τα κοστούμια της Ελένης Ψύρρα και της Opera Classica Europa, και όλα μαζί συνθέτουν αυτό που θα μας προσελκύσει ως θεατές.
«Η όπερα αυτή συγκαταλέγεται στις 10 πιο δημοφιλείς στο διεθνές ρεπερτόριο. Θεωρώ ότι είναι κυρίως εξαιτίας της θεσπέσιας μουσικής που έχει συνθέσει ο Μότσαρτ και, αν και αρκετά μεγάλη σε διάρκεια, στο τέλος οι θεατές φεύγουν πολύ χαρούμενοι και συγκινημένοι.
Στις κωμικές όπερες, άλλωστε, αυτό που αγαπώ είναι η δραματικότητά τους.
Μέσα από την κωμωδία λέγονται σκληρές αλήθειες» παραδέχεται η Κασσάνδρα, η οποία μέσω της όπερας συνδυάζει τις δύο μεγάλες αγάπες της: το θέατρο και την κλασική μουσική.
«Η Θεσσαλονίκη έχει αγκαλιάσει την όπερα»
«Σε αυτή την όπερα δεν τραγουδάω, αλλά υπογράφω τη σκηνοθεσία. Δεν έχω ξανασκηνοθετήσει αυτή την όπερα. Κάθε νέα σκηνοθεσία μού δίνει τη δυνατότητα να ανακαλύψω ένα έργο και να γνωρίσω τους χαρακτήρες του μέσα από τα μάτια του συνθέτη και του λιμπρετίστα.
Ταυτόχρονα, επειδή κάθε ομάδα ανθρώπων είναι πολύ διαφορετική από άλλες, η δυναμική και η χημεία τους βγάζουν από μόνες τους πράγματα επί σκηνής, που κανείς μας δεν φανταζόταν. Το να ανακαλύπτω ένα έργο και να το “χτίζω” μαζί με μια ομάδα καλλιτεχνών, ανακαλύπτοντας κρυμένα νοήματα και ξεφεύγοντας από “παραδόσεις” αιώνων, είναι πολύ συναρπαστικό» επισημαίνει η μεσόφωνος και είναι χαρούμενη που η Θεσσαλονίκη έχει πλέον ένα κοινό το οποίο μπορεί να υποστηρίξει τέτοιου είδους θεάματα.
«Η Θεσσαλονίκη έχει αγαπήσει και αγκαλιάσει την όπερα με έναν υπέροχο τρόπο, όπως είχα φανταστεί ότι θα συνέβαινε όταν αποφάσισα να ξαναγυρίσω κοντά της ύστερα από σχεδόν 15 χρόνια απουσίας. Το κοινό μάς αγάπησε, μας στήριξε και μας στηρίζει, και ελπίζω αυτή η σχέση να εξελιχθεί κι άλλο. Το όνειρό μου είναι να γίνει η Θεσσαλονίκη μια πόλη διεθνώς σημαντική για την όπερα και δουλεύω σκληρά για να το πετύχω. Και εγώ και ο Φίλιππος, ο άνδρας μου, με τον οποίο συνεργαζόμαστε και τα “χτίζουμε” όλα αυτά μαζί από το 2011, πιστεύουμε ότι είναι δυνατόν να συμβεί, αν η τύχη μάς ευνοήσει» καταλήγει η Κασσάνδρα Δημοπούλου – Μοδινού.
