Ο Ι. Ντασιόπουλος μιλάει στη «δημοκρατία» και δείχνει την πόλη από την «κλειδαρότρυπά» του!Από την
Ελένη Σκάρπου
Ανήκει σε εκείνους τους δημιουργούς που δρουν με την τέχνη τους αθόρυβα αλλά και με κρότο. Γεννήθηκε στη Ρητίνη Πιερίας και από την εφηβεία του και μετά ζει στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί να τέλειωσε μηχανολόγος ψύξης – θέρμανσης, αλλά η ζωγραφική ήταν και παραμένει η μεγάλη αγάπη του. Ο Γιάννης Ντασιόπουλος ετοιμάζει την πρώτη έκθεσή του και μας αποκαλύπτεται μέσα από τη ζωγραφική του, από τον καμβά και το πινέλο του. «Η ζωγραφική για μένα σημαίνει πολλά! Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Είναι ένας τρόπος έκφρασης της προσωπικότητάς μου, της δημιουργικής πλευράς του εαυτού μου. Πάντα ζωγράφιζα, αλλά πιο εντατικά και ουσιαστικά ξεκίνησα το 2005, κάνοντας πίνακες για φίλους» λέει ο ίδιος και, καθώς μας συστήνεται, αναζητεί κι εκείνος τον τρόπο να προσδιορίσει πώς λειτουργεί ως εικαστικός.
«Δεν περιορίζομαι»
«Δεν ξέρω αν ακολουθώ τις σύγχρονες τάσεις, αλλά σίγουρα η καθημερινότητα δεν θα μπορούσε να με αφήσει ανεπηρέαστο, και στα έργα μου δεν θα συναντήσει κανείς το στοιχείο της μυθοπλασίας. Τα θέματά μου εμπνέονται από τη συναναστροφή μου με τους άλλους ανθρώπους, είτε από την άμεση επαφή μου μαζί τους είτε από τα social media και όλο αυτό που συμβαίνει εκεί μέσα. Χρησιμοποιώ σύγχρονα υλικά, όπως πλαστικό, βινίλιο, γυαλί, mdf και όχι μόνο, και γενικότερα δεν περιορίζομαι στα κλασικά υλικά» αναφέρει ο Γιάννης Ντασιόπουλος, που του αρέσει να ζωγραφίζει κυρίως τις βραδινές ώρες, ακούγοντας μουσική, στο σαλόνι του σπιτιού του. Το ραδιόφωνο παίζει μελωδίες αναπάντεχες για εκείνον κι εκείνος ταξιδεύει μέσα στα υλικά και σε όσα εμπνέεται.
Πειραματισμός
«Εχω επιλέξει το σαλόνι του σπιτιού μου γιατί θέλω να είμαι συνεχώς σε οπτική επαφή με το έργο, ακόμα κι όταν δεν δουλεύω πάνω σε αυτό, για να σκέφτομαι τις προοπτικές εξέλιξής του. Πολλές φορές έχω αλλάξει την πορεία ενός έργου παρατηρώντας το καθώς έπινα τον καφέ μου. Τα έργα μου είναι κυρίως ανθρωποκεντρικά και απεικονίζουν συνήθως γυναίκες που για κάποιον λόγο έχουν τραβήξει την προσοχή και το ενδιαφέρον μου μέσω της προσωπικότητάς τους» επισημαίνει ο ζωγράφος, που κατά καιρούς καταπιάνεται και με άλλα θέματα με επιρροές από άλλες τέχνες, όπως η μουσική, ο χορός και το θέατρο. «Δοκιμάζω πάντα νέες -για μένα- τεχνοτροπίες και υλικά και γι’ αυτό θεωρώ κάθε έργο έναν πειραματισμό. Ποτέ δεν ξέρω εξαρχής πώς θα εξελιχθεί και πού τελικά θα καταλήξει» εξομολογείται και μας αφήνει να δούμε τη Θεσσαλονίκη μέσα από την «κλειδαρότρυπά» του.
Ιδανικό σκηνικό
«Στη Θεσσαλονίκη, λόγω της πλούσιας ιστορίας της στην τέχνη, υπάρχει ένα εκπαιδευμένο κοινό το οποίο όχι μόνο αποδέχεται κάθε μορφή τέχνης, αλλά την αναζητεί κιόλας. Μπορείς να βρεις μια έκθεση ζωγραφικής ενός ανερχόμενου καλλιτέχνη σε ένα μικρό καφέ ή και σε έναν καθαρά εκθεσιακό χώρο.
Ακόμα και οι επαγγελματίες του χώρου είναι πρόθυμοι να δώσουν βήμα σε έναν νέο καλλιτέχνη, ώστε να παρουσιάσει το έργο του. Εκμεταλλευόμενος, λοιπόν, αυτές τις ευκαιρίες και τις εναλλαγές εικόνων και ερεθισμάτων που προσφέρει η πόλη, από τη ζωντάνια των Λαδάδικων μέχρι τα ρομαντικά σοκάκια και τα κάστρα στην Ανω Πόλη ή τη μελαγχολία που προκαλεί το λιμάνι τον χειμώνα, πιστεύω ότι η Θεσσαλονίκη είναι από τις πιο κατάλληλες πόλεις για να μπορέσει να εμπνεύσει έναν καλλιτέχνη και να δώσει έναυσμα και έμπνευση για δημιουργία» υπογραμμίζει και οραματίζεται και αυτός, όπως κάθε καλλιτέχνης σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της πλάσης μας, το ιδανικό σκηνικό.
«Θέλω να δω…»
«Στο μέλλον θα ήθελα να δω την τέχνη μου να εξελίσσεται, γι’ αυτό έχω ξεκινήσει την προετοιμασία κάποιων εκθέσεων, ώστε να γνωρίσουν περισσότεροι άνθρωποι τη δουλειά μου» καταλήγει ο Γιάννης Ντασιόπουλος, τα έργα του οποίου πολύ σύντομα θα απευθυνθούν σ’ εμάς από κάποια γκαλερί ή χώρο τέχνης της πόλης, για να βρουν επιτέλους τον παραλήπτη τους.
Σίγουρα ο Γιάννης θα συνεχίσει να αφήνει την ψυχή του πάνω στα πινέλα του και από τα χρώματα να περνάει στο ασπρόμαυρο ανάλογα με τα ερεθίσματα.
