Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μιλάει για τον Ζουγανέλη, την παράσταση «Παράξενο ζευγάρι» και τις μνήμες του από ΧαριλάουΣυνέντευξη στην
Ελένη Σκάρπου
Ηθελα πολλά χρόνια να κάνω αυτό το έργο, αλλά έψαχνα τον κατάλληλο παρτενέρ. Αυτό που έψαχνα το βρήκα στον Γιάννη» δηλώνει ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης και μαζί με το θεατρικό του έτερον ήμισυ, τον Γιάννη Ζουγανέλη, μας περιμένουν στις 31 Ιουλίου, στο Θέατρο Δάσους, με την παράσταση «Παράξενο ζευγάρι» του Νιλ Σάιμον.
Η περιοδεία τους έχει ήδη ξεκινήσει από τον Ιούνιο και θα λάβει τέλος στις 3 Σεπτεμβρίου, κάνοντας 35 σταθμούς σε διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας. Το σίγουρο είναι ότι αυτό το έργο, όπου κι αν πάει, θα έχει κάτι όμορφο να μας πει.
Μήνυμα φιλίας
«Το έργο, εκτός από αστείο, είναι και ένα μήνυμα για την ανθρώπινη φιλία και ειδικά την ανδρική φίλια, που παραμένει ισχυρή. Είναι, άλλωστε, και τόσα αυτά που μας έδεσαν στις πρόβες και τόσο άπλετο το χιούμορ, που στήσαμε την παράσταση πάνω σε αυτήν τη βάση. Οταν υπάρχει μπόλικος αυτοσχεδιασμός, τα πράγματα εξελίσσονται σαν να μην τα περιμένεις. Για μένα οι καλοί συνεργάτες είναι το άλφα και το ωμέγα, γιατί ζούμε μαζί στην ουσία επί έξι μήνες. Το θέατρο είναι το δεύτερο σπίτι μας και πρέπει να είναι ήρεμο και ισορροπημένο» αναφέρει ο γνωστός ηθοποιός, που σκηνοθετεί, επίσης, την παράσταση.
Ο Οσκαρ (Γιάννης Ζουγανέλης) είναι ένας αθλητικός συντάκτης σε εφημερίδα της Νέας Υόρκης, καλοπληρωμένος, αλλά λίγο χαλαρός στα έξοδα. Στον αντίποδα θα βρούμε τον Φέλιξ (Βλαδίμηρος Κυριακίδης), που είναι και οικονόμος και μονογαμικός, και σπιτόγατος, και άσος στο νοικοκυριό. Οι δυο τους, εκτός από μια βαθιά φιλία, μοιράζονται και την εμπειρία ενός διαλυμένου γάμου. Διότι όταν η σύζυγος του Φέλιξ τον πετάει έξω από το σπίτι, ο φίλος του, ο Οσκαρ, του προσφέρει το δικό του ως καταφύγιο. Η συμβίωση των δύο αυτών ανθρώπων έχει ανατρεπτικά, εκρηκτικά, ξεκαρδιστικά αποτελέσματα και θα τα ζήσουμε όλα ως θεατές.
Τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, βέβαια, θα τον απολαύσουμε με τη νέα σεζόν στο μιούζικαλ «Ματίλντα», κάτι που τον κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο. «Στην υποκριτική έχει ανοίξει ένας καινούργιος δρόμος για μένα. Θα υποδυθώ μια σκληρή γυναίκα, μια και οι Αγγλοι επιβάλλουν να παιχτεί αυτός ο ρόλος από άνδρα. Είναι αρκετά δύσκολο και δελεαστικό για μένα, καθώς πρέπει να πιάσω τη γυναικεία ψυχοσύνθεση, να μιλήσω και να τραγουδήσω με γυναικεία φωνή» εξομολογείται ο ίδιος και με αφορμή την επίσκεψή του στη γενέτειρά του θα περπατήσει ξανά στα παλιά του λημέρια, στη Χαριλάου, και ας έχουν αλλάξει πολλά με τα χρόνια.
Υπάρχουν, πάντα, το παγκάκι που καθόταν παιδί και το καμπαναριό της εκκλησίας, που έστεκε απέναντι από το σπίτι του.
