Ο Γεωργίου και οι senior fellows ως όργανα κυριαρχίαςΑπό τον
Αντώνη Αντωνάκο
Ο Ανδρέας Γεωργίου, πρώην επικεφαλής της ΕΛ.ΣΤΑΤ., έχει γίνει διεθνές σύμβολο της παγκόσμιας απειλής κατά της ακεραιότητας των επίσημων στατιστικών στοιχείων». Αυτήν τη φοβερή παγκόσμια απειλή επισημαίνουν σε άρθρο τους στην «Καθημερινή» (22/07/2018) ο Εντγουιν Τρούμαν (non resident senior fellow στο Peterson Ιnstitute) και ο Νικολά Βερόν (senior fellow στα Peterson και Bruegel Institutes). Τώρα, αν με ρωτήσετε τι είναι αυτά τα senior fellow και non resident senior fellow, θα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου, δεν ξέρω. Ομως, δεν μπορεί, κάτι σπουδαίο θα είναι για να μην υπάρχει αντίστοιχος ελληνικός όρος και για να φιλοξενεί το άρθρο τους η «σοβαρή» της Κυριακής.
Αποφαίνονται μάλιστα ότι καλά έκανε ο κ. Γεωργίου και παραβίασε τον νόμο αγνοώντας το διοικητικό του συμβούλιο, γιατί, σύμφωνα με τους συντάκτες του άρθρου, με τα μυαλά που έχουν -«τις απόψεις των μελών αυτών»- η αναζήτηση της έγκρισής τους «θα είχε, αναμφίβολα, οδηγήσει σε παραπλανητικά στοιχεία». Αν επρόκειτο για τίποτα ουτιδανούς καθηγητές ελληνικών πανεπιστημίων, όπως η κυρία Γεωργαντά, δεν θα δίναμε σημασία, αλλά όταν αυτά τα λένε κοτζάμ senior fellow μάς καταλαμβάνουν ρίγη συγκινήσεως. Επισημαίνουν μάλιστα, εντελώς αθώα, ότι τα μέλη αυτά ήταν «πολιτικά διορισμένα». Ομως, ο κ. Γεωργίου τι ήταν; Θεόσταλτος; Εκτός αν γνωρίζουν κάτι που εμείς δεν ξέρουμε, δεδομένου μάλιστα ότι ο κ. Τρούμαν υπήρξε και «υψηλόβαθμος αξιωματούχος στο υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ».
Αναρωτιέμαι, υπό το πρίσμα αυτής της αντίληψης, τι χρειάζονται τα συλλογικά όργανα; Γιατί, για παράδειγμα, να μην μπορεί κατευθείαν ένας εισαγγελέας να καταδικάσει και να επιβάλει την ποινή σε υποδίκους; Είναι τελικά απαραίτητα τα πρωτοδικεία, τα εφετεία, ο Αρειος Πάγος; Μήπως είναι σπατάλη χρόνου και χρήματος; Αλλά μήπως δεν είναι απαραίτητοι και οι νόμοι της Πολιτείας, αφού αρκεί ένας senior fellow για να κρίνει τι είναι συμφέρον και δίκαιο ερήμην μας, αλλά -εννοείται- πάντα για το καλό μας;
Γ ια να τελειώνουμε με τα καλαμπούρια, μπορεί να μας θεωρούν ιθαγενείς, μια και δεν έχουμε εγχώριους senior fellows, όμως κάτι αρχίσαμε κι εμείς να ψυλλιαζόμαστε σχετικά με τα διεθνή δίκτυα και τους εγχώριους ανταποκριτές τους. Οι ΗΠΑ τα έχουν αναγάγει σε όργανα κυριαρχίας. Η οικοδόμηση των lobbies αρχίζει από τα πανεπιστήμια, όπου ανιχνεύονται (και δεσμεύονται;;) οι φερέλπιδες -λόγω οικογένειας ή ικανοτήτων- νέοι. Τα πανεπιστήμιά τους λειτουργούν ως εκκολαπτήρια της «Διεθνούς» των πολιτών (στελεχών) της Παγκόσμιας Οικονομικής Διακυβέρνησης. Αυτή είναι η «πατρίδα» τους, σε αυτήν ορκίζονται πίστη και αυτήν υπηρετούν. Τηρώντας πάντα και τον όρκο των σωματοφυλάκων, «όλοι για έναν και ένας για όλους».
