Η παροχολογία υπονομεύει την επόμενη κυβέρνησηΑπό την
Ντόρα Πάλλη*
Ισως ήταν η πρώτη φορά στην ελληνική πολιτική Ιστορία που ένας πρωθυπουργός υπόσχεται πράγματα τα οποία θα πρέπει να υλοποιήσει η επόμενη κυβέρνηση και στην οποία προφανώς ο ίδιος δεν θα συμμετέχει! Επίσης, είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός απέφυγε να κοστολογήσει το πακέτο παροχών, σε μια περίοδο όπου ελέγχεται και το τελευταίο ευρώ στον Κρατικό Προϋπολογισμό. Ηταν μια ασυνήθιστη χαλαρότητα και μια μεγάλη «πολυτέλεια» για έναν πρωθυπουργό ενός Μνημονίου. Προφανώς, γιατί ξέρει ότι δεν θα είναι αυτός που θα τα υλοποιήσει… Και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η διάσωση πριν από την έξοδο από την κυβέρνηση.
Κατά πάσα πιθανότητα, στη Θεσσαλονίκη παρακολουθήσαμε το «κύκνειο άσμα» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και, δυστυχώς, άφησε σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό μια πικρή γεύση! Διότι δεν απάντησε στα βασικά ερωτήματα που έχει κάθε Ελληνας πολίτης:
• Γιατί έπρεπε να χάσουμε τέσσερα ολόκληρα χρόνια, όταν η Ελλάδα θα μπορούσε να βγει ήδη από το 2014 από τα Μνημόνια;
• Γιατί έπρεπε να φύγουν από τη χώρα μας 400.000 νέοι;
• Γιατί έπρεπε να εκτοξευτεί το δημόσιο χρέος στο 180% του ΑΕΠ;
• Γιατί έπρεπε να καθυστερήσουν η ανάπτυξη, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, και γιατί έπρεπε να γίνουν κι άλλες δραματικές μειώσεις στο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών;
Και, τελικά, γιατί έπρεπε να χάσουμε τέσσερα ολόκληρα χρόνια για να είμαστε τώρα σε χειρότερο σημείο από το 2014; Δυστυχώς, ο κ. Τσίπρας δεν έδωσε τις απαντήσεις που όφειλε να δώσει στον ελληνικό λαό. Δεν έδωσε, όμως, απαντήσεις και σε σχέση με τα άμεσα, καυτά ερωτήματα που απασχολούν την επόμενη ημέρα της πατρίδας μας.
Ποιος ο λόγος να βιαστούμε να κάνουμε μια τόσο κακή συμφωνία με τα Σκόπια, όταν κάθε χρονιά που περνά θα είναι και χειρότερη για τους γείτονές μας; Δεν έδωσε, όμως, πειστικές απαντήσεις ούτε για την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές. Μέχρι στιγμής, έχει φανεί ότι οι συνθήκες είναι απαγορευτικές για βιώσιμη έξοδο. Ολα δείχνουν ότι οι αξιολογήσεις των επενδυτικών οίκων δεν θα δώσουν στη χώρα την επενδυτική βαθμίδα, από τη στιγμή που δεν υπήρξε οριστική διευθέτηση στο χρέος. Χωρίς επενδυτική βαθμίδα δεν θα πετύχουμε βιώσιμα επιτόκια δανεισμού. Αρα, δεν θα μπούμε στις αγορές. Για δύο χρόνια υπάρχει η κάλυψη του αποθέματος. Μετά, όμως, τι θα γίνει; Ο κ. Τσίπρας απέφυγε να δώσει απαντήσεις. Γιατί προφανώς και εδώ την «καυτή πατάτα» θα κληθεί να τη διαχειριστεί η επόμενη κυβέρνηση.
Η επιχείρηση «παροχές» του κ. Τσίπρα είναι στην ουσία μια επιχείρηση ναρκοθέτησης της επόμενης κυβέρνησης. Και, ταυτόχρονα, μια επιχείρηση έγκαιρης απόδρασης από την κυβέρνηση και από τη σκληρή πραγματικότητα, για την οποία ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο ο ίδιος! Θυμίζει σε πολλά το αντίστοιχο «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα» του Ανδρέα Παπανδρέου. Ολα αυτά τα εμπόδια ανεβάζουν τον πήχη για την επόμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. Δεν θα είναι, όμως, ανυπέρβλητα. Γιατί μια άλλη οικονομική πολιτική, που θα είναι φιλική στις επενδύσεις και θα αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, μπορεί να αντέξει μια επεκτατική πολιτική. Αλλωστε, μια επεκτατική πολιτική είναι το ζητούμενο για κάθε κυβέρνηση. Αρκεί να εδράζεται σε υγιείς βάσεις και όχι σε ψέματα και σε πολιτικές λαϊκισμού. Το τέλος του κ. Τσίπρα, η αρχή μιας νέας ημέρας για τον τόπο!
*Σύμβουλος Εκπαιδευτικών και Κοινωνικών Θεμάτων
