Με άδεια χέρια έφυγε ο πρωθυπουργός, ο οποίος «έφαγε πόρτα» και από τον Τραμπ, σε αντίθεση με τον «σουλτάνο», που τον είδε εκτός προγράμματοςΤο Ανατολικό Ζήτημα ζει και βασιλεύει, και αναβιώνει καθώς φαίνεται στις μέρες μας, και μάλιστα ανησυχητικά, με την Ελλάδα να παραμένει σε ρόλο κομπάρσου στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, κάτι που αποτυπώθηκε, τουλάχιστον σε συμβολικό πεδίο, στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Εκεί ο «σουλτάνος» Ερντογάν έκανε μια σχεδόν… αυτοκρατορική εμφάνιση, συνοδευόμενος από μια στρατιά ακολούθων, αναγκάζοντας τον Ντόναλντ Τραμπ να συναντηθεί μαζί του, έστω για λίγα λεπτά, παρότι ο Τούρκος πρόεδρος του γύρισε επιδεικτικά την πλάτη και αποχώρησε από την αίθουσα την ώρα που ανέβαινε στο βήμα ο Αμερικανός πρόεδρος.
Ο κ. Τραμπ, μάλιστα, άλλαξε το αρχικό πρόγραμμά του, όπου δεν συμπεριλαμβανόταν καμία επαφή με τον Τούρκο πρόεδρο, πράγμα που σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον όχι μόνο δεν έχει αποφασίσει να κόψει τις γέφυρες, αλλά συνεχίζει να βλέπει την Αγκυρα ως το μακρύ της χέρι στον γνωστό ρόλο του χωροφύλακα των αμερικανικών συμφερόντων στη ΝΑ Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.
Αντίθετα, ο Αλέξης Τσίπρας, πρωθυπουργός μιας χώρας που απώλεσε μέσα σε οκτώ χρόνια το 1/4 του ΑΕΠ, όχι μόνο δεν κατάφερε να δει τον Αμερικανό πρόεδρο, παρά τις διαβεβαιώσεις κύκλων στην Αθήνα ότι θα γινόταν η συνάντηση στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, αλλά περιορίστηκε σε επαφές μηδαμινού γεωπολιτικού ενδιαφέροντος.
Ο Ελληνας πρωθυπουργός είδε βέβαια τον Τούρκο πρόεδρο και τα είπαν για μία ώρα σε ψυχρό κλίμα σε γενικές γραμμές, έτερον όμως ουδέν. Σε πλήρη αντίθεση με το αφήγημα του Μεγάρου Μαξίμου περί της αναβάθμισης της Αθήνας στο γεωπολιτικό πεδίο, οι άλλες επαφές του πρωθυπουργού με τον Αμερικανό υπουργό Εμπορίου για επιχειρηματικά θέματα και με τον αριστερό πρόεδρο της Βολιβίας Εβο Μοράλες χαρακτηρίζονται από αδιάφορες έως γραφικές.
Την ώρα μάλιστα που ο Ερντογάν διατυμπανίζει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ότι στην κληρονομιά της σημερινής Τουρκίας είναι και «τα 3.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης γης» που ανήκαν κάποτε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, επαναφέροντας το ξεχασμένο Ανατολικό Ζήτημα λόγω της αναταραχής που έχει δημιουργηθεί στη Συρία με προεκτάσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και εκμεταλλευόμενος τη ρευστή κατάσταση που επικρατεί στα Βαλκάνια.
