Οι καταγγελίες για αλματώδη αύξηση των δαπανών και επί θητείας Σαμαρά στο υπ. Εξωτερικών
Η… κολόνια των μυστικών κονδυλίων του υπουργείου Εξωτερικών κρατάει σχεδόν τρεις δεκαετίες σε αυτή τη χώρα, καθώς πολύ πριν από την ανακίνηση του θέματος από τους Πάνο Καμμένο και Νίκο Κοτζιά, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, είχε κυριαρχήσει στην πολιτική μας ζωή. Η ιστορία που απασχόλησε εντόνως και τη Βουλή την περίοδο εκείνη είχε ως πρωταγωνιστή τον τότε υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, επί της θητείας του στο αξίωμα του επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας οι απόρρητες δαπάνες της υπηρεσίας ενημέρωσης του ΥΠΕΞ παρουσίασαν αλματώδη αύξηση, φτάνοντας μέχρι και τα 7,5 δισ. δραχμές τον χρόνο.
Κοινοβουλευτική αντιπαράθεση
Το γεγονός αυτό αποτέλεσε αντικείμενο έντονων κοινοβουλευτικών αντιπαραθέσεων μετά την πτώση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ. Το 1994 μάλιστα ο νέος υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας διέταξε τη διενέργεια ΕΔΕ, ενώ έρευνα ζήτησε και το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ.
Τότε νερό στον μύλο των καταγγελιών εις βάρος του Αντώνη Σαμαρά έριξε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος τον κατηγόρησε ότι χρησιμοποίησε πόρους όχι για εθνικούς σκοπούς, αλλά για να χρηματοδοτεί Ελληνες δημοσιογράφους.
Στη σχετική κατάθεσή του μάλιστα είχε αναφέρει χαρακτηριστικά: «Υπήρχε ένα τσουβάλι με χαρτονομίσματα. Για την ακρίβεια ήταν μια μαύρη νάιλον σακούλα σαν αυτές για τα σκουπίδια. Ηταν γεμάτη πεντοχίλιαρα. Από εκεί έπαιρναν χρήματα και μοίραζαν». Τελικώς, παρά τις έρευνες ο θησαυρός αποδείχθηκε άνθρακας, αφού ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκε τίποτα και η υπόθεση κατέληξε στο αρχείο.
Εκτοτε η συζήτηση περί «μυστικών κονδυλίων» επανέρχεται κατά καιρούς στην πολιτική ατζέντα, ενώ και ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδείξει προεκλογικά το θέμα των απόρρητων δαπανών του ΥΠΕΞ, υποστηρίζοντας το 2012 ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του εθνικού συμφέροντος της χώρας, αλλά για άλλους σκοπούς.
Σε κάθε περίπτωση, ποτέ τίποτα δεν έχει αποδειχθεί, και το μόνο που μένει είναι η οξεία πολιτική αντιπαράθεση και οι δηλώσεις των θιγομένων περί «λάσπης στον ανεμιστήρα».
