Πλέον, εδώ που φτάσαμε, μόνο μία λύση υπάρχει: Εκλογές τώρα!Η παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, μετά την κόντρα του με τον υπουργό Αμυνας Πάνο Καμμένο, δημιουργεί σε όλους τους Ελληνες πολίτες εύλογα ερωτήματα.
Καταρχήν, με το θέμα των καταγγελιών και των δύο πλευρών για τη διαχείρηση των μυστικών κονδυλίων των αντίστοιχων υπουργείων. Από τη στιγμή που οι καταγγελίες έχουν γίνει από στόματα υπουργών και στο πλέον επίσημο όργανο, το υπουργικό συμβούλιο, θα έπρεπε ήδη να έχει επέμβει ο εισαγγελέας!
Οταν ένας υπουργός καταγγέλλει συνάδελφό του ότι «βουτάει» από το ταμείο, σίγουρα αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να ξεπεραστεί ως απλή πολιτική αντιδικία.
Οι καταγγελίες ήταν πολύ σοβαρές και αφορούν έναν ευαίσθητο τομέα, υπενθυμίζοντας ότι κατά το παρελθόν υπήρξαν σοβαρότατες δικαστικές περιπλοκές ως προς τη διαχείριση των κονδυλίων αυτών!
Το δεύτερο ερώτημα είναι:
Ποιος κυβερνά τον τόπο;
Είναι φανερό ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας υπέστη έναν ωμό εκβιασμό από τον Πάνο Καμμένο, παρότι αυτό του δημιουργεί μείζον πολιτικό ζήτημα στο εσωτερικό, αλλά και στο εξωτερικό της χώρας. Δέχθηκε, λοιπόν, ο Τσίπρας να πληρώσει ένα μέγιστο τίμημα, προκειμένου να μη δυσαρεστήσει τον κυβερνητικό του… εταίρο!
Ομως, αυτός ο εταίρος έχει μια τελείως διαφορετική φιλοσοφία από τον κ. Τσίπρα.
Και έχει, επίσης, κάθετη διαφωνία σε ένα μείζον εθνικό θέμα, το Σκοπιανό.
Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να περνά την πολιτική γραμμή του, όντας ένα κόμμα του 5%!
Δεν ήταν, όμως, αυτή η λαϊκή εντολή…
Οι Ελληνες πολίτες, αν ήθελαν να τους κυβερνά ο κ. Καμμένος, δεν θα του έδιναν 5%, αλλά 30% και πλέον.
Δεν είναι δημοκρατία να κυβερνά τον τόπο ένα κόμμα του 5%…
Και βεβαίως δεν είναι δημοκρατία να γίνονται κυβερνητικές διαπραγματεύσεις στο παρασκήνιο, μέσα σε ένα πλαίσιο εκβιασμών και ανταλλαγών.
Η επιχείρηση εκβιασμού του Πάνου Καμμένου αναδεικνύει, με δραματικό τρόπο, το πρόβλημα δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ή, πλέον, της κυβέρνησης ΑΝ.ΕΛ. με τη… στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε μια περίοδο τεράστιων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, με μια Τουρκία να καραδοκεί, με τα Βαλκάνια σε φάση αναθεωρητισμού, με κρίσιμες εθνικές εξελίξεις μπροστά μας, η κυβερνητική κρίση δεν είναι καλός οιωνός.
Σε μια περίοδο που η πατρίδα είχε απόλυτη ανάγκη μια σταθερή κυβέρνηση, η οποία να είναι σε πλήρη αρμονία με τους πολίτες, δυστυχώς έχουμε μια κυβέρνηση που κλυδωνίζεται, έχοντας χάσει την επαφή της με τους πολίτες.
Είναι προφανές ότι οι εξελίξεις δικαιώνουν την πολιτική πίεση που ασκούσε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης όλο το προηγούμενο διάστημα για άμεση προσφυγή στις κάλπες.
Γιατί είναι εξίσου προφανές ότι η προσφυγή στις κάλπες είναι ο μόνος δρόμος για να αποκτήσουμε μια σοβαρή κυβέρνηση, σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για την πατρίδα μας.
Τα πράγματα πλέον είναι τελείως διαφορετικά από ό,τι πριν από δέκα ημέρες.
Η Ελλάδα έχει μπει σε μια περίοδο που το ζήτημα δεν είναι μόνο η ποιότητα της διακυβέρνησής της, αλλά αν έχει διακυβέρνηση…
Και το ερώτημα πλέον δεν θα είναι μόνο ποιος κυβερνά τον τόπο, αλλά κυρίως αν κυβερνά κάποιος τον τόπο αυτόν…
Πλέον, εδώ που φτάσαμε, μόνο μία λύση υπάρχει…
ΕΚΛΟΓΕΣ… ΤΩΡΑ!
*Σύμβουλος Εκπαιδευτικών και Κοινωνικών Θεμάτων, μέλος Πολιτικής Επιτροπής Ν.Δ.
