Τα σενάρια για κυβέρνηση «ευρείας πλειοψηφίας» και οι αναταράξειςΑπό τον
Αντώνη Αντωνάκο
Ο χρόνος των εκλογών πλησιάζει και οι δύο μονομάχοι, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, μετρούν τις δυνάμεις και τους συμμάχους τους. Η πρώτη θέση της φιλελεύθερης παράταξης δεν αμφισβητείται. Εδώ και καιρό είναι ξεκάθαρο ότι θα κόψει πρώτη και με διαφορά το νήμα των εκλογών. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά και ο κ. Τσίπρας. Παρ’ όλα αυτά, έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται ικανοποιημένος, αφού έχει εξουδετερώσει τον βασικό του αντίπαλο που, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, δεν είναι η Ν.Δ. αλλά το ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝ.ΑΛ.). Παρά τις κυβιστήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει κυρίαρχος στον χώρο της Κεντροαριστεράς και καθιερώνεται ως μία από τις βασικές κυβερνητικές παρατάξεις.
Τα ενδεχόμενα για την επομένη των εκλογών, όποτε και αν γίνουν αυτές, έχουν ιδιαίτερη σημασία. Το πρώτο ερώτημα είναι αν η Ν.Δ. θα καταφέρει να εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Με τις μέχρι τώρα μετρήσεις αυτό φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολο. Εχοντας απολέσει ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων της -κυρίως προς τη Χ.Α. και τους ΑΝ.ΕΛ.-, η εκλογική βάση της έχει συρρικνωθεί σε σχέση με την προ Μνημονίων εποχή, ενώ, πέρα από την παγιοποίηση ενός μέρους των εκλογικών κερδών του ’12 και του ’15, οι οφειλόμενες στη δικαιολογημένη οργή του εκλογικού σώματος νέες προσελεύσεις δεν δείχνουν ικανές να της εξασφαλίσουν την αυτοδυναμία ακόμα και σε Βουλή πέντε κομμάτων. Ομως, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, η αυτοδυναμία με ποσοστό γύρω στο 35%, με τη λαιμητόμο της απλής αναλογικής να καραδοκεί και με την προεδρική εκλογή στον ορίζοντα, δεν είναι ικανή να εξασφαλίσει αποτελεσματική κυβερνησιμότητα στη χώρα.
Το ΚΙΝ.ΑΛ., πέρα από τις προσπάθειες ορισμένων παραγόντων είναι «γενετικά» τοποθετημένο απέναντι στη Ν.Δ., αποτελώντας συνεπώς ευνοϊκό πεδίο για τον κυρίαρχο «θηρευτή» που κινείται στον ίδιο κεντροαριστερό χώρο. Διατρέχοντας απόλυτο και άμεσο κίνδυνο εξαΰλωσης, θα δώσει μάχη ζωής και θανάτου για να μείνει αποστασιοποιημένο από την ενδεχόμενη κυβερνητική θητεία της Ν.Δ., αποφεύγοντας αυτό που θα μπορούσε να αποτελέσει θανάσιμο εναγκαλισμό. Ακόμα και αν κάποιος αριθμός βουλευτών επιλέξει τη συνεργασία μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί θα είναι ευάλωτη.
Η μοναδική περίπτωση να επιβιώσουν την επόμενη μέρα και να επανέλθουν ως βασική πολιτική δύναμη περνάει μέσα από τον ανασχηματισμό του εκλογικού χάρτη. Αφού η προσπάθειά τους να υπερκεράσουν τον ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε, οι νέοι σχεδιασμοί προσδοκούν την επόμενη μέρα την ανασύσταση μιας «κεντροαριστερής» παράταξης στην οποία θα έχουν τον πρώτο λόγο. Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος δεν μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο από τη συγκέντρωση των διάσπαρτων ψηφοφόρων, οι οποίοι δεν είναι αρκετοί για να καλύψουν τις απώλειες προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλωστε αυτό επιχειρήθηκε πριν από έναν χρόνο και ήδη έχει ναυαγήσει. Η επιτυχία του σεναρίου απαιτεί την απόσχιση και την ενσωμάτωση στο νέο εγχείρημα, υπό τη μορφή της ισότιμης συνεργασίας, ενός σημαντικού τμήματος της Ν.Δ.
Αν η Ν.Δ. αποτύχει να εξασφαλίσει αυτοδυναμία, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εκβιαστεί να συμμετάσχει σε κυβέρνηση «ευρείας πλειοψηφίας», ο χρόνος ζωής της οποίας θα εξαρτάται από τη βούληση των «εταίρων» της. Ο σχηματισμός μιας τέτοιας κυβέρνησης θα προκαλέσει σεισμικές δονήσεις στη βάση της Ν.Δ.
