Τον λόγο έλαβαν 200 μέλη του Κοινοβουλίου, εκ των οποίων επτά αρχηγοί και τρεις πρώην αρχηγοί κομμάτων
Από την
Κατερίνα Κανάκη
Ιστορικό ρεκόρ… παρέλασης από το βήμα της Βουλής καταγράφηκε αυτές τις ημέρες, με τους βουλευτές που εκδήλωσαν ενδιαφέρον να τοποθετηθούν για τη συμφωνία της λίμνης να φτάνουν τους 206 (στους οποίους δεν συμπεραλαμβάνονται οι πολιτικοί αρχηγοί και οι υπουργοί)!
Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο πρόεδρος της Βουλής, οι συνεδριάσεις διήρκεσαν συνολικά 38,5 ώρες. Τον λόγο τελικά έλαβαν συνολικά 200 μέλη του Κοινοβουλίου, εκ των οποίων επτά νυν αρχηγοί και τρεις πρώην αρχηγοί κομμάτων. Δεν κατάφεραν να τοποθετηθούν συνολικά 48 βουλευτές από όλο το κομματικό φάσμα, οι οποίοι ωστόσο είχαν δικαίωμα να καταθέσουν τις ομιλίες τους στα πρακτικά, όπως και έπραξαν πολλοί εξ αυτών.
Ο αριθμός των ενδιαφερόμενων βουλευτών καθώς και οι ώρες των συνεδριάσεων αποκαλύπτουν με ενάργεια την κρισιμότητα των στιγμών που ζήσαμε όλοι, πολιτικοί και ελληνικός λαός, την τελευταία εβδομάδα στη Βουλή. Σύμφωνα με τις αρμόδιες κοινοβουλευτικές υπηρεσίες, ανάλογο ενδιαφέρον δεν συναντάται ξανά στο παρελθόν, με εξαίρεση τις συζητήσεις του Κρατικού Προϋπολογισμού, στις οποίες παραδοσιακά τοποθετείται η πλειονότητα των βουλευτών. Ακόμη και στις εξαιρετικά κρίσιμες διεθνείς συνθήκες, τις οποίες το Σώμα κλήθηκε να επικυρώσει κατά το πρόσφατο μεταπολιτευτικό παρελθόν της χώρας, ο αριθμός των ομιλιών στην Ολομέλεια ήταν απείρως υποπολλαπλάσιος, σε σύγκριση με τη συμφωνία της λίμνης.
Είναι ενδεικτικό ότι ανάλογη προθυμία των βουλευτών δεν υπήρξε ούτε τον Ιούλιο του 1992 στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία και θεωρείται η σημαντικότερη και ιστορικότερη συνθήκη της ευρωπαϊκής ηπείρου. Το ίδιο συνέβη και με τη Συνθήκη του Αμστερνταμ το 1997. Στη δε κρισιμότατη Συνθήκη της Λισαβόνας, που ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή το 2007, τοποθετήθηκαν συνολικά μόλις 50 ομιλητές! Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, πως δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν ψηφοφορία για το Σκοπιανό -εξαιρουμένων των προτάσεων δυσπιστίας και εμπιστοσύνης-, μια και ούτε το οικονομικό εμπάργκο του 1994 ούτε η ενδιάμεση συμφωνία έναν χρόνο μετά ακολούθησαν την κοινοβουλευτική οδό.
